Vlaams Centrum voor Inheemse Volken

AMSTERDAM - Als gevolg van een grootschalige inval van de Chileense politie bij een inheemse Mapuchegemeenschap in het zuiden van Chili, is afgelopen maandag een politieman om het leven gekomen door een schotwond in zijn hals. Het is tot op heden nog onduidelijk wie het schot heeft

gelost.

Het incident is een heftige ommezwaai in het decennia oude conflict tussen de Mapuche Indianen en de Chileense regering. Tot nu toe vielen er namelijk enkel aan de kant van de Mapuches dodelijke slachtoffers. Dit blijkt onder andere uit een publicatie van Wikileaks in februari 2008,

maar ook recentere berichtgeving bevestigt dit.

Nu er aan de kant van de politie ook een slachtoffer is gevallen, zal dat zeker niet zonder gevolgen blijven. Rafael Railaf, woordvoerder van Mapuche-stichting FOLIL in Nederland, is bang dat het conflict nog verder zal escaleren. “Als er wapens zijn gebruikt door de Mapuches in deze gemeenschap, dan verbaast mij dat. Ik keur dit dan ook ten strengste af. Als de Mapuches wapens gaan gebruiken, dan zou dit namelijk alleen maar meer geweld en onderdrukking als gevolg hebben.”

Met ongeveer 10 procent zijn de Mapuches de grootste inheemse bevolkingsgroep van Chili. Al jaren voeren zij een strijd om land terug te winnen, dat zowel gedurende het regime van ex-dictator Augusto Pinochet als gedurende de ‘pacificatie van Auracania’ in de 19e eeuw, van hen is afgenomen en afgekocht. Een groot deel van dit land werd tussen 1963-1989 verkocht aan Europese bedrijven en -grootgrondbezitters.

De Mapuchegemeenschap bij Ercilla, waar de politie-inval afgelopen maandag plaatsvond, is al jaren in strijd met grootgrondbezitter Juan de Dios Fuentes  en de drie nabij gelegen bosbouwbedrijven. Doormiddel van protestacties proberen zij de grond, die naar hun eigen zeggen, aan de Mapuches toebehoort, terug te winnen.

In een bericht van Radio Cooperativa de Chile verklaarde Mapuchewoordvoerder Daniel Meliano dat ongeveer 200 zwaarbewapende politiemannen zijn gemeenschap kwamen binnenvallen. “De politie gebruikte grof geweld tegen de bewoners, waaronder kinderen. Ze schoten op ons met

traangas en ze hebben twee vrouwen gearresteerd.”

De zaterdag voor het incident bestookten zes mannen met capuchons de politiepost , die het landgoed van De Dios Fuentes beschermt, met een lading kogels. Niemand raakte hierbij gewond en het is onduidelijk of de daders Mapuches waren. Wel is duidelijk dat de politie-inval van afgelopen maandag een reactie was op deze aanval.

Het ‘Mapuche conflict’ werd begin dit jaar ook al op scherp gezet, nadat de regering de Mapuches ervan beschuldigde een aantal verwoestende bosbranden te hebben aangestoken in de zuidelijke Auracania en BioBio regionen van Chili. Daarbij kwamen negen mensen om, waarvan 7 brandweerlieden. De

regering trok de aanklacht echter al snel in, omdat er geen enkel bewijs was voor de beschuldigingen tegen de Mapuches. De brandweer en de lokale autoriteiten weten de brand toe aan de langdurige droogte, harde wind en extreme hitte.

Na deze bosbranden werd een groot gebied in de zuidelijke Auracania en BioBio regionen begin dit jaar gemilitariseerd. De regering en media noemen dit gebied nu ook wel de Rode Zone. Desondanks ontkent de regering nog altijd een inheems probleem te hebben. Al meerdere malen hebben de mensenrechtencomités van de VN de Chileense regering op de vingers is getikt, vanwege de omstreden terrorismewet, die nog stamt uit het Pinochet tijdperk. Deze wet is tot op heden alleen nog maar op Mapuches toegepast.

bron : Mapuche Foundation | FOLIL

De inheemse volkeren uit de Andes zullen eind juni 2012 met hun coördinatiegroep CAOI aanwezig zijn op de VN-Conferentie over Duurzame Ontwikkeling, Rio+20. Ze zullen er hun voorstellen inbrengen. De vraag is alleen of de westerse landen er genoeg aandacht zullen aan besteden of liever voorrang zullen geven aan hun eigen belangen.

Het lange globale proces naar Rio+20 - Mededeling van CAOI (Coordinadora Andina de Organizaciones Indigenas, Coördinatie van de inheemse volkeren uit het Andesgebergte)

De inheemse volkeren uit de Andes en hun organisaties bereiden zich voor om deel te nemen aan Rio+20. Omdat wij ervan overtuigd zijn dat we veel te bieden hebben: onze traditionele kennis en onze voorouderlijke praktijken met betrekking tot het gebruik en het behoud van water, onze rijke natuurlijke en sociale biodiversiteit, ons concept van 'het goede leven' (el buen vivir).

De wereld zou moeten begrijpen dat de markt geen haalbare oplossingen biedt. De enige uitweg is dat we de kapitalistische logica van productie en consumptie ombuigen; en dat elk project de mensenrechten moet respecteren en ook de collectieve rechten van iedereen.

Om ons in de huidige context te situeren en een project voor de toekomst te formuleren, willen we voorstellen doen en moeten we weten hoe de globale en wereldwijde discussie over ontwikkeling en milieu er nu uit ziet.

Context van de discussies

Er zijn veel dingen veranderd in de wereld sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw. Het thema 'milieu' werd op de publieke agenda gezet. Toen begonnen de geïndustrialiseerde landen de levensvatbaarheid van een model van steeds groeiende productie en consumptie te bevragen; een model dat steunde op de toenemende consumptie van olie voor de energiebevoorrading. Toen ook kwamen de verschillende uitingen van de crisis naar voren: de conflicten in het Midden-Oosten, bijvoorbeeld, die de olieprijzen de hoogte injoegen.

Toen formuleerde een internationale commissie het rapport: 'Grenzen aan de groei', een document dat aan de basis lag van de bijeenroeping van de Eerste Wereldconferentie over Milieu en Ontwikkeling, die in de Zweedse hoofdstad Stockholm plaatsvond in 1972.

Daar werd een eerste diagnose gemaakt van de ecosystemen en werden de problemen van de klimaatverandering onder ogen gezien. Voor het eerst was er sprake van het zoeken naar een model dat de economische groei niet als enige maatstaf zou hebben.

In deze discussies werd het concept van duurzame ontwikkeling gelanceerd. Men ging op zoek naar een economisch model dat de beschikbaarheid van hulpbronnen voor de toekomstige generaties niet in gevaar zou brengen.

Twaalf jaar later, in oktober 1984, kwam voor het eerst de Mondiale Commissie over het Milieu en Ontwikkeling samen. De Algemene Vergadering van de VN had opgeroepen om een globale agenda voor verandering op te stellen. Die Commissie heeft in april 1987 haar rapport 'Onze gemeenschappelijke toekomst' vrij gegeven waarin ze oproept om de mogelijkheden voor een economische groei op basis van duurzaamheid te onderzoeken.

We kunnen dus constateren dat de wereld de crisis van het systeem  min of meer erkent. Maar men stelt geen radicale verandering voor, alleen maar wat maatregelen die de pijn verzachten. Men kon niet voorzien dat de economische macht van multinationale ondernemingen zich ook als een steeds grotere politieke macht zou consolideren.

Rechten van de Inheemse Volkeren

Parallel met deze discussie ontwikkelde zich ook een ander proces: namelijk de opkomst van de beweging van de Inheemse Volkeren, ook op internationaal vlak. In de jaren zestig en zeventig verschenen de eerste nationale organisaties; in de jaren tachtig waren er al regionale bijeenkomsten; en nu worden er al internationale conferenties gehouden.

Dan komt de Wereldraad van Inheemse Volkeren tot stand, die voornamelijk gevormd wordt door organisaties uit Noord-Amerika, Europa en het Amazone-gebied. Die beginnen dan de perspectieven van de Inheemse Volkeren op het voorplan te zetten. Die werden vroeger slechts behartigd door de vertegenwoordigers van de regeringen in organen zoals de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO in Genève), waarvan de algemene conferentie in 1989 het Verdrag 169 betreffende Inheemse en Tribale Volkeren in onafhankelijke landen opstelde.

Bijna twee decennia later, in september 2007, heeft de Algemene Vergadering van de VN de Verklaring over de Rechten van Inheemse Volkeren aangenomen.

De Wereldmilieuconferentie van Rio'92

De conferentie van Rio'92 maakt het mogelijk om de rechten van Inheemse Volkeren te bekijken in hun relatie tot de milieuproblematiek. Tot dan toe werden die twee zaken los van elkaar gezien. Voor de eerste keer werden die nu ook in verband gebracht met natuurlijke diversiteit en biodiversiteit in het besef dat de meeste regio's met hoge biodiversiteit in inheemse gebieden gelegen zijn.

Deze erkenning komt voort uit de aandacht voor de voorouderlijke kennis en zo komt ze terecht in het Verdrag inzake biologische diversiteit, goedgekeurd in 1992.

In Rio'92 werd gezegd dat de VN-lidstaten de controle van de inheemse volkeren over hun territoria moesten verzekeren, met inbegrip van de heilige plaatsen waar men de rijkste biodiversiteit ter wereld vindt. Zij moeten ook zorgen voor participatie van de inheemse bevolking bij het behoud en het verstandig gebruik van hun omgeving. En ze moeten onze traditionele kennis respecteren.

De officiële documenten van Rio'92 laten duidelijk zien waar de bedreigingen voor onze inheemse territoria en ons leefgebied zitten: namelijk in de mega-infrastructuurprojecten, in de mijnbouw, in de  olie- en gaswinning, de bosbouw, in de monocultuur en de agrobusiness. Die zijn allemaal oorzaak van de migratie van de Inheemse Volkeren.

De Agenda 21 wordt aangenomen, met specifieke lijnen, indicatoren en termijnen die vervolgens zijn opgenomen in het Kyoto-protocol. Het thema van de armoede wordt toegevoegd aan het debat over duurzame ontwikkeling.

Het debat over milieu en ontwikkeling brengt mee dat er nieuwe internationale organisaties tot stand komen: het Globaal Milieu Forum, de Conventie over de waterrijke gebieden of het Verdrag van Ramsar, het Verdrag inzake de bescherming van cultureel en natuurlijk erfgoed van de UNESCO, het Forum van de VN over de Wouden, het Mondiale fonds voor het Milieu, het VN-Programma over het Milieu en het VN-Raamverdrag inzake Klimaatverandering.

Ernstige achteruitgang

Tien jaar na Rio'92 vindt er in Johannesburg (Zuid-Afrika) een top plaats die een serieuze achteruitgang betekent voor de rechten van de Inheemse Volkeren.

Vanuit de organisatie van de Top van Johannesburg werden de sociale bewegingen en de NGO's afgeremd. Ze werden zelfs tegengewerkt en hun materiaal werd in beslag genomen. Daar wordt openlijk gepleit voor een 'groene economie' namelijk de vermarkting van de natuur met de bedoeling om de crisis op economische, sociaal, ecologische en ook politiek vlak te legitimeren.

Het neoliberalisme zegevierde in Johannesburg, de belangen van de multinationals en de Wereldhandelsorganisatie (WTO) krijgen voorrang. De financiering voor de bescherming van het milieu gaat drastisch achteruit.

Dit is het globale proces dat ons leidt naar Rio+20, waar de inheemse bevolking moet aanwezig zijn om belangrijke kwesties op de agenda te zetten: onder meer de nadruk op de territoriale rechten, de culturele en biologische diversiteit, de balans van de doelstellingen van Rio'92, de bescherming en bevordering van voorouderlijke kennis, de participatie, het overleg en de voorafgaandelijke instemming na een vrije en goede informatieronde.

Lima, 12 maart 2012.

Bron : Coordinadora Andina de Organizaciones Indigenas (Coördinatie van de inheemse volkeren uit het Andesgebergte)

De Peruaanse regering zal de milieueffectenstudie van het project Minas Conga laten doorlichten door internationale experts. Dat liet de nieuwe premier Oscar Valdés weten bij zijn aantreden op 11 december. Gisteren nodigde hij vertegenwoordigers van Cajamarca uit in Lima om tot een akkoord te komen over de terms of reference. Maar de regionale president en de burgemeesters uit de directe invloedssfeer van het project kwamen niet opdagen. Zij willen dat het project geannuleerd wordt.

Milieueffectenstudie
Het project Minas Conga, een uitbreiding van Yanacocha, krijgt in oktober 2010 groen licht van het ministerie van energie en mijnbouw. In juli 2011 maakt Newmont Mining, de hoofdaandeelhouder van Yanacocha, bekend dat de financiering rond is. Sindsdien volgen de protestacties elkaar in snel tempo op.
Het begint met een protestmars, een wegblokkade en een boerenbijeenkomst aan de door het project bedreigde bergmeren in oktober van dit jaar. Naar aanleiding van die acties komen de ministers van landbouw, mijnbouw en milieu persoonlijk polshoogte nemen in Cajamarca. Ze beloven dat het ministerie van milieu de goedgekeurde milieueffectenstudie kritisch zal herevalueren.

Paro regional
Op 9 november volgt een 24-urenprotest tegen het mijnbouwproject. Wegen worden geblokkeerd, studenten bezetten de universiteit en meer dan 10.000 mensen komen op straat. Een paro regional van onbepaalde duur wordt aangezegd voor 24 november, als de regering het project tegen dan niet onleefbaar heeft verklaard. Uit schrik voor beschadigingen, schort Yanacocha de werken aan Conga op. Op 23 november reist de minister van binnenlandse zaken naar Cajamarca om aan te dringen op een annulatie van de staking. Tevergeefs, de regionale autoriteiten vinden dat president Humala zelf naar Cajamarca moet komen.
Op 24 november gaat de staking van start. De bevolking van Cajamarca komt massaal op straat. Scholen en winkels sluiten de deuren, de belangrijkste wegen worden geblokkeerd en een paar duizend mensen trekt de bergen in om er te waken over vier meren die door het project bedreigd worden. Intussen heeft het ministerie van milieu haar kritische doorlichting gemaakt. Het resultaat is een nota die de bezorgdheden van de manifestanten grotendeels bevestigt en het protest verder aanvuurt.

Dialoog
Na zes dagen staking, laat Yanacocha weten dat het op vraag van de regering, en in de hoop de rust en de sociale vrede te herstellen, de activiteiten van het Conga project opschort. Woordvoerders van de protestbeweging reageren laconiek: niets nieuws onder de zon, de facto liggen de werken toch al een paar weken stil. Wat ze willen, is een resolutie waarin de regering de onleefbaarheid van Conga afkondigt. Toch versoepelen ze de protestmaatregelen om ruimte te maken voor dialoog. Bussen en vrachtwagens worden geleidelijk weer doorgelaten.
Op 4 december, anderhalve week na de start van de staking, zakt een commissie onder leiding van premier Salomón Lerner naar Cajamarca af om er te spreken met de leiders van de protestbeweging.
Tegelijk worden honderden agenten en militairen naar de regio gestuurd. De regering wil een einde maken aan de staking. Als de leiders vierentwintig uur de tijd vragen om hun basis te consulteren, speelt ze het spel hard. Tekenen ze niet nog diezelfde dag wat voorligt, dan wordt de noodtoestand afgekondigd.

Noodtoestand
Zo geschiedt. Rond 10 uur kondigt president Ollanta Humala op televisie de noodtoestand af in vier provincies van de regio Cajamarca. De noodtoestand is een uitzonderingsregime waarbij bepaalde grondwettelijke rechten zoals de onschendbaarheid van de woonst en de vrijheid van vergadering, kunnen worden opgeheven. Als de president dat wil, kan het leger de controle over de interne orde overnemen. Volgens de Peruaanse grondwet is de noodtoestand enkel van toepassing in het geval van de verstoring van de vrede of de interne orde, catastrofe of ernstige omstandigheden die het leven van de natie aantasten. Maar om geweldloos protest te breken, maakt Ollanta Humala graag een uitzondering. De leiders en autoriteiten roepen de bevolking op om naar huis te gaan, kalm te blijven en hun protest op creatieve manier te blijven uiten. Er worden protestliederen uitgedeeld en overal in de stad verschijnen zelfgemaakte affiches en Peruaanse vlaggen.

De dag nadien keurt de regionale raad van Cajamarca unaniem een ordonnantie goed die het project Conga onleefbaar verklaart. Grondwetspecialisten in Lima haasten zich om te onderstrepen dat dit buiten haar bevoegdheden valt. Het ministerie van economie en financiën blokkeert de bankrekeningen van de regionale regering van Cajamarca om ongeoorloofd gebruik van publieke middelen te vermijden.

Dinsdag 6 december neemt een aantal regionale leiders uit Cajamarca deel aan een bijeenkomst in het parlement in Lima, georganiseerd door de Commissie voor Inheemse Volkeren. Als ze buiten komen, worden Wilfredo Saavedro en Milton Sánchez samen met vier andere personen gearresteerd en meer dan tien uur lang vastgehouden in de Dirección contra el Terrorismo (DIRCOTE). Motief en opdrachtgever voor de arrestatie zijn onduidelijk. Bij hun vrijlating kort voor middernacht laten ze weten klacht te zullen neerleggen tegen de politie, wegens willekeurige vrijheidsberoving.

Herschikking regering
Binnen de regering moeten de meningsverschillen over de aanpak van de Conga-crisis intussen zijn gegroeid, want op 10 december dient premier Salomon Lerner bij Humala zijn ontslag in. Een dag later wordt de minister van binnenlandse zaken, Oscar Valdés, een ex-militair, ingezworen als eerste minister. Het kabinet wordt grondig herschikt en de meeste centrum-linkse ministers verdwijnen uit de regering. Sommige politieke commentatoren zien in de episode een ruk naar rechts en vrezen dat Humala zich steunend op het leger zal ontpoppen tot een autoritaire heerser. Anderen vinden dat de president de 'toets van Conga' met glans heeft doorstaan, door te breken met de 'linkse vrienden' die hem steunden tijdens de verkiezingscampagne en de buitenlandse investeringen veilig te stellen.

In zijn eerste verklaring als premier zegt Valdés dat de regering de milieu-effectenstudie van Conga zal laten doorlichten door internationale experts. Dat is op zich een goede zaak. Op 16 december wordt de noodtoestand opgeheven. Maar pogingen om de dialoog te hervatten, lopen sindsdien vast. De posities staan dan ook diametraal tegenover elkaar. "Conga no va" luidt het in Cajamarca. Voor de regering is het "Conga va sí o sí". Hoogstens kan de uitvoering hier en daar wat bijgeschaafd worden. Bijkomend probleem is dat de autoritaire stijl van Valdés op weinig waardering kan rekenen bij de leiders van de protesten. Zo wil hij enkel spreken met verkozen vertegenwoordigers van Cajamarca. Daarmee sluit hij belangrijke actoren, zoals de provinciale frentes de defensa uit van het proces. De premier is niet in staat tot luisteren, luidt het verdict van Gregorio Santos, regionaal president van Cajamarca, die de bijeenkomst van gisteren aan zich voorbij liet gaan.

Bron : Catapa

Survival International heeft onthutsende nieuwe feiten aan het licht gebracht die wijzen op ernstige schendingen van de mensenrechten van inheemse stammen in de Ethiopische Omo-vallei. Deze feiten zijn alle gerelateerd aan de toenemende ontwikkeling door de regering van de uiterst winstgevende suikerplantages in dit gebied.

Vlakbij een gebied dat door de Verenigde Naties als UNESCO Werelderfgoed is aangemerkt wordt land vrijgemaakt en platgewalst door bulldozers. Hierbij worden hele dorpen vernietigd en wordt de lokale bevolking gedwongen om hun bestaan als herders op te geven.

Geweld wordt steeds meer een alledaags verschijnsel en berichten over afranselingen, verkrachtingen en arrestaties bereiken de stammen die aan de Omo-rivier leven, waardoor een klimaat van angst is ontstaan.

Onlangs nog, in januari 2012, ontving Survival het bericht dat drie Bodi-mannen in een Ethiopische gevangenis waren doodgeslagen.

De Ethiopische regering draagt families op om hun vee te verkopen. Voor de stammen is hun vee hun meest belangrijke bezit, zoals een man aan Survival uitlegde: "Mijn geld is mijn vee. Mijn bankrekening is mijn vee."

Daarnaast bouwt de regering een weg dwars door het land van de stammen om beter toegang te krijgen tot de toekomstige plantages. Survival heeft foto's van deze weg.  

Een Mursi-man vertelde: "De regering legt suikerrietplantages aan op mijn land. Je zult huilen als je het ziet – er zijn geen struiken meer in de Omo-vallei."

Twee VN-instanties hebben de Ethiopische regering inmiddels verzocht om aan te tonen dat de inheemse bevolking is geraadpleegd en dat de huidige ontwikkelingen geen schade toebrengen aan het culturele en natuurlijke erfgoed van het betreffende gebied. Tot nu toe heeft Ethiopië deze oproepen echter genegeerd.

Survival heeft ook verontrustende berichten ontvangen waaruit blijkt dat de Ethiopische regering begonnen is met het proces van gedwongen verplaatsing van de stammen in de Omo-vallei. Dit beleid wordt aangeduid met de Engelse term ‘villagization’ (relocatie naar dorpen).

Inheemse gemeenschappen hebben een jaar de tijd gekregen om zich elders te vestigen. Dit lijkt veel op een door Human Rights Watch blootgelegd programma dat werd uitgevoerd in de Gambella-regio in het westen van Ethiopië.

Een Mursi-man vertelde aan Survival: "Ze (de regering) kwam, nam ons land af en vertelde ons dat ze alle mensen in de Omo-vallei wil concentreren op één plaats, als in een kamp."

Survival International: "De Ethiopische regering is verantwoordelijk voor een aantal van de meest gewelddadige mensenrechtenschendingen die Survival de laatste jaren onder ogen heeft gezien. Door de diefstal van inheems land te vermommen als 'ontwikkeling' denkt ze zich te kunnen onttrekken aan haar verantwoordelijkheid voor deze misdaden. Particuliere en overheids-investeerders zullen als enigen profiteren van deze ‘uitverkoop’ van de Omo-vallei. De zelfvoorzienende inheemse stammen zullen hierdoor vernietigd worden.

bron : Survival International Nl

 

In Paraguay dreigt het oude conflict rond het bezit van landbouwgrond in geweld uit te monden. Arme landloze boeren houden al maanden percelen bezet in het oosten van het land. De Braziliaanse grondbezitters willen nu terugslaan.

Carperos  worden de boeren zonder land in Paraguay genoemd, letterlijk tentbewoners. De Nationale Liga van Carpero's houdt in Ñacunday, in het oostelijke departement Alto Paraná, al maanden landbouwpercelen bezet. Tranquilo Favero, een tot Paraguayaan genationaliseerde Braziliaan en de grootste sojaproducent van het land, claimt de eigendom van die grond.

De spanning tussen landloze boeren en grondeigenaars, die vaak van Braziliaanse origine zijn, is de laatste dagen sterk opgelopen. De vrees voor geweld neemt toe.

"Je moet de carpero's behandelen zoals je de vrouw van een crimineel behandelt: die verstaat alleen een pak slaag", zei Favero aan de Braziliaanse krant Folha de São Paulo, een uitspraak die nog wat meer olie op het vuur goot.

Gisteren dreigde de regering ermee de bezette gronden te ontruimen.

Landbouwhervorming

Volgens experts stamt het conflict uit de tijd van de dictatuur van Alfredo Stroessner (1954-1989). Toen werden grote stukken grond aan militairen en vrienden van het regime geschonken.

De eigendomssituatie van minstens 30 procent van het Paraguayaanse grondgebied is betwist, zegt socioloog Ramón Fogel. Dat is de reden dat de boeren de druk nu opvoeren. "Er is geen andere oplossing dan hun bezit te legaliseren, vooral wanneer het om grote oppervlaktes gaat", zegt Fogel. "De regering is haar belofte van een landbouwhervorming niet kunnen nakomen omdat ze gevangen zit tussen de wetgevende en rechterlijke macht, die zich meestal tegen de arme Paraguayaan uitspreken."

De landbouwhervorming was een van de campagnepunten waarmee de centrumlinkse politicus Fernando Lugo in 2008 president werd. Hij leidde toen een alliantie van partijen en sociale bewegingen.

Dictatuur

Volgens een rapport van de Verzoenings- en Waarheidscommissie, die de mensenrechtenschendingen sinds 1954 onderzoekt, heeft men tijdens de dictatuur en de veertien daaropvolgende jaren van transitie duizenden hectaren aan militairen, ondernemers en politici geschonken die oorspronkelijk voor arme boeren bestemd waren.

De onrechtmatig verkregen grond beslaat 64 procent van de acht miljoen hectare die tijdens de dictatuur en de transitie is toegewezen. "Doordat men de eisen van de arme boeren blijft negeren en er ook steeds meer Brazilianen op Paraguayaans grondgebied komen, wordt het conflict steeds scherper", stelt het rapport.

De Paraguayaanse economie kende in 2010 een recordgroei van 14,5 procent, vooral dankzij de sterke landbouwexport. Voor dit jaar verwacht de Wereldbank een groei van 4 procent.

Volgens gegevens van de Paraguayaanse Kamer van Graanexporteurs neemt de sojateelt 2,6 miljoen hectare in beslag, dat is 60 procent van de landbouwoppervlakte van het land.

Bron : De Wereld Morgen

Zes mannen zullen berecht worden wegens de moord in 2009 op twee Guarani-indianen in de Braziliaanse deelstaat Mato Grosso do Sul.

Een openbare aanklager omschreef de rechtszaak als een 'belangrijke mijlpaal'.

Genivaldo Verá en Rolindo Verá waren slachtoffers van een gewapende aanval. Deze aanval vond plaats nadat hun Y’poi gemeenschap had geprobeerd om hun voorouderlijke land terug te winnen van de veeboeren.

Het Braziliaanse O.M. heeft aangekondigd dat er zich onder de aangeklaagden een aantal veeboeren en politici bevinden. Ze zullen o.a. worden aangeklaagd wegens moord, het verbergen van een lijk, het gebruik van een vuurwapen en het mishandelen van een bejaard persoon.

Een van de mannen tegen wie een onderzoek is ingesteld, de veeboer Firmino Escobar, heeft tevens in 2010 de Guarani van de Y’poi gemeenschap een tijdlang in gijzeling gehouden. De gemeenschap werd omsingeld en de aanvoer van vers voedsel en medicijnen werd afgesneden.

De veeboer weigerde een veldwerker, die namens Survival International poolshoogte ging nemen, de toegang tot het gebied en ontkende de aanwezigheid van de Indianen op het land. Het gesprek is vastgelegd in een heimelijk gemaakte geluidsopname.

Het Braziliaanse O.M. overweegt om een onderzoek in te stellen tegen andere mensen die mogelijk betrokken zijn bij de fatale aanval in 2009.

Een Guarani-man van de Y’poi gemeenschap gaf tegenover Survival blijk van zijn opluchting: "Dit is echt goed nieuws. Dit is waar we op gehoopt hebben."

Guarani-gemeenschappen hebben regelmatig te maken met aanvallen van gewapende huurlingen die de veeboeren inzetten om hen van hun land te verjagen, maar de daders worden uiterst zelden aangehouden.

Openbaar aanklager Thiago dos Santos Luz omschreef het besluit als een belangrijke stap voorwaarts in ‘de strijd om de daadwerkelijke bescherming van de grondrechten van de Guarani-indianen in Mato Grosso do Sul, die het slachtoffer zijn van aanhoudend geweld’.

Een van de zeldzame rechtszaken die aangespannen werden na de moord op een Guarani vond plaats in 2011. Deze zaak hield verband met de moord op de internationaal gerespecteerde Guarani-leider Marcos Veron die in 2003 was doodgeslagen.

De directeur van Survival, Stephen Corry, gaf vandaag de volgende verklaring: "Dit onderzoek is weliswaar bemoedigend, maar de Braziliaanse regering moet beseffen dat veel meer gevallen van moord op Guarani-indianen nooit onderzocht zijn. Het geweld van de veeboeren tegen de Guarani gaat al zo lang ongestraft door – dit volk zou niet voor hun leven moeten vrezen voor het terugnemen van land dat hen volgens de wet toebehoort."

bron : Survival Internationaal

 

Inheemse leiders uit het Ecuadoriaanse Amazonegebied hebben onlangs de regering opgeroepen af te zien van de aanbesteding van 21 contracten voor olieboring bij de grens met Peru. De leiders eisten in de stad Puyo een permanent moratorium op het boren naar olie in de regio ‘uit respect voor onze wereldvisie, onze collectieve rechten en de rechten van de natuur.’

De 21 contracten betreffen gebieden die geheel of ten delen loggen in de grondgebieden van de inheemse groepen Achuar, Kichwa, Shiwiar, Shuar, Sapara, Huito and Waorani. Dit meldde Pepe Acacho, vice- voorzitter van de Confederatie van Inheemse Volken van Ecuador  (CONAIE). De leiders van deze groepen tekenden een resolutie waarin zij zich verzetten tegen de aanbesteding. Ook CONAIE en de Confederatie van Inheemse Volken van de Ecuadoriaanse Amazone (CONFENAIE) tekenden. Acacho: “We hebben gezegd dat de olie in de grond moet blijven. We willen dat de regering andere alternatieve ontwikkelingen promoot, die mens en natuur respecteren.”

Er bestaat een lange historie van spanningen tussen de Ecuadoriaanse regering en inheemse volkeren over olieboringen in de Amazone. Zo loopt er al 20 jaar een proces over vervuiling door Texaco in de jaren zestig en zeventig in het noordoosten van de regio. Herhaalde malen is er bij proefboringen sterk verzet geweest van de lokale bevolking.

De 21 gebieden liggen ten zuiden van het Ishipingo-Tambococha-Tiputini (ITT) olieveld, dat in het Yasuni Nationaal Park ligt. Dit park kent een hoge biodiversiteit en is het woongeboed van de Tagaeri en Taromenana, semi-nomadische stammen die geen contact willen met de buitenwereld. Onder druk van inheemsen en van milieugroepen heeft president Correa erin toegestemd af te zien van boringen, als internationale donoren met 3.6 miljard U$ bijdragen om de gederfde inkomsten te compenseren. 

Deze overeenkomt kan de druk verhogen om nieuwe gebieden open te stellen voor olieboringen. Ecuador haalt zijn inkomsten uit export bijna voor de helft uit olie. Bovendien heeft de regering overeenkomsten met China getekend waarin ook de levering van olie is opgenomen. Dit kan lopen tot ongeveer 4.5 miljoen vaten per mand, volgens Kevin Koenig, programmacoördinator van Amazon Watch in Ecuador.

De regering had de 21 contracten al in oktober vorig jaar willen aanbesteden, maar dat werd uitgesteld. Er is nog nieuwe datum bekendgemaakt, maar het Ministerie van Grondstoffen heeft onlangs een kantoor geopend in Puyo, in de regio waar de betreffende gebieden liggen. Volgens Acacho infiltreren regeringsbeambten soms hun stammen of ze betalen informanten.

Kijk voor meer informatie op de site van onze partner Stichting Vrienden van SELVA.

bron :  Stichting Vrienden van SELVA

Veel van de natuurbranden in Chili zijn opzettelijk aangestoken. Dat heeft de Chileense regering vrijdag gezegd.

Een groep Mapuche-indianen is volgens de regering verantwoordelijk voor een brand die aan zeven brandweerlieden het leven kostte.

Volgens minister van binnenlandse zaken Rodrigo Hinzpeter is de Coordinadoro Arauco Malleco-groep verantwoordelijk voor de brand bij een bosbouwbedrijf. De leiders van de groep zijn eerder al aangeklaagd voor gewelddadige aanvallen op bosbouwbedrijven.

Hinzpeter merkte op dat enkele dagen voor de brand bij het bedrijf Mininco Forestry een helikopter werd vernield. De helikopter zou ingezet zijn bij het bestrijden van eventuele branden. "Hieruit kan men afleiden

dat de groep ook achter andere branden zit en dat deze bewust zijn aangestoken", aldus de minister.

Crimineel gedrag

Ook de Chileense president Sebastian Pinera zei dat de natuurbranden terreuraanslagen lijken te zijn. "Achter dit criminele gedrag schuilt activiteit van terroristische aard." Volgens de regionale autoriteiten

brak de brand bij het bosbouwbedrijf uit op vijftig plekken tegelijk - een duidelijk teken van brandstichting.

De Mapuche-indianen zeiden verantwoordelijk te zijn voor de vernieling van de helikopter en een aantal bulldozers. De machines werden 'illegaal' gebruikt op grondgebied van de indianen. Een woordvoerder van

de Mapuche-indianen zei via Twitter de doden te betreuren.

Droogte

Het zuiden van Chili wordt geteisterd door tientallen bosbranden, die worden aangewakkerd door de droogte en de felle wind. Honderden huizen in het gebied zijn in vlammen opgegaan en duizenden inwoners zijn op de vlucht geslagen.

De bosbouwindustrie heeft bovendien miljoenen euro's schade geleden.

bron : Mapuche mailinglist in English/Dutch

In Brazilië is een nederzetting van een ongecontacteerde Amazonestam, de Awá, aangevallen door houtkappers. Naar verluidt is een Awá-kind daarbij ‘levend verbrand’.   

Het verbrande lijk van een Awá-kind werd door leden van een andere stam in het bos gevonden nadat de houtkappers het dorp waren binnengevallen. Dit berichtte de Braziliaanse NGO CIMI.

Clovis Guajajara, van de Guajajara-stam, zag de ongecontacteerde Indianen wel eens jagen in het bos. Hij heeft de Awá niet meer gezien sinds de aanval plaatsvond en vermoedt dat ze zijn gevlucht.

bron : Survival International Nl

 


‘Bewijzen van aanval’ op plek waar kind ‘levend zou zijn verbrand’

Een onderzoek dat is uitgevoerd na de melding eerder deze maand dat een kind van de ongecontacteerde Awá-indianen door houtkappers zou zijn vermoord, heeft diep in het Amazonewoud verontrustende ‘bewijzen opgeleverd dat er een aanval heeft plaatsgevonden’.

De bevindingen suggereren dat houtkappers actief waren op slechts 400 meter afstand van het kamp van een groep ongecontacteerde Awá-indianen, waar de verbrande resten van een kind zouden zijn gevonden.

De Braziliaanse NGO CIMI, De Orde van Advocaten van Brazilië en de Maranhão Human Rights Society voerden gezamenlijk het onderzoek uit. Zij zeggen ‘veel aanwijzingen te hebben gevonden voor de aanwezigheid van de groep Awá-indianen op de plaats waar het voorval volgens de berichten had plaats gevonden’.

Het team heeft de resten van vier kampvuren gevonden, evenals duidelijk bewijs dat de Indianen naar honing hadden gezocht, zoals de voetenbanden die ze gebruiken bij het beklimmen van bomen.

Het CIMI meldde dat de tractoren van de 'houtkappers' dwars door de nederzetting waren gereden waarbij alles vernield werd. ‘Aan de sporen te zien is het een groot voertuig geweest.’

De ongecontacteerde Awá-indianen leven in een afgebakend inheems gebied in het Braziliaanse Amazonewoud, maar grote delen van hun leefgebied wordt verwoest door illegale houtkap.

Volgens CIMI leefden er waarschijnlijk vier Awa-families in het kamp, op 6 kilometer afstand van een Guajajara-nederzetting. Het waren Guajajara die melding maakten van de ontdekking van een lichaam.

Clovis Guajajara vertelde de delegatie dat hij ‘erg geschokt was door de vernieling’. Hij gelooft dat de Awá uit angst gevlucht waren nadat ze gestuit waren op de door de 'houtkappers' open gehakte plek in het bos.

Het Braziliaanse overheidsdepartement voor Inheemse Zaken, FUNAI, voert een eigen onderzoek uit en zegt dat de dood van het kind nog niet is bevestigd.

De Awá hebben veel geleden onder brute aanvallen door houtkappers die hen gedreigd hebben te vermoorden.

Survival International lobbiet bij de Braziliaanse overheid om het grote aantal illegale houtkappers het gebied uit te zetten. Doet ze dat niet dan loopt ze het risico dat een van ’s werelds laatste nomadische jager-verzamelaarstammen uitsterft.


 

De Britse Krant The Observer heeft onthuld bewijs te hebben van politionele betrokkenheid bij ‘mensensafari’s’ op de Indiase Andaman eilanden.

Het schandaal, voor het eerst blootgesteld door Survival International in 2010, betrekt toeristen die een illegale weg gebruiken om het reservaat van de Jarawa-stam binnen te komen. Tourbedrijven en taxichauffeurs ‘lokken’ de Jarawa met koekjes en snoep.

The Observer heeft een video in handen gekregen waarop te zien is hoe een groep van Jarawa vrouwen de opdracht van een politieagent krijgt om te dansen voor toeristen. De agent heeft naar verluidt een steekpenning van €240 aangenomen om hen mee te nemen naar het reservaat.

Een toerist heeft eerder een gelijksoortige reis beschreven: ‘De reis door het inheemse reservaat was als een safaririt; we gingen dwars door dicht regenwoud en waren op zoek naar wilde dieren, Jarawa-stamleden om precies te zijn’.

In de afgelopen weken heeft het bestuur van het eiland weer uitgesloten dat de weg, die bekend staat als de Andaman Trunk Road, wordt gesloten – maar onthulde voor het eerst plannen om een alternatieve route langs zee te openen om zo het grootste gedeelte van het Jarawa-reservaat te omzeilen.

Survival International heeft toeristen opgeroepen om de weg te boycotten die de Hoge Raad in 2002 beval te sluiten. Survival heeft in samenwerking met SEARCH, een lokale organisatie, folders uitgedeeld aan toeristen die arriveren op het vliegveld van het eiland. De folders moeten hen waarschuwen van de gevaren van het gebruik van de weg.

De directeur van Survival International, Stephen Corry, verklaarde vandaag: ‘Dit verhaal riekt naar kolonialisme en de walgelijke en mensonterende 'menselijke dierentuinen' van het verleden. Het is duidelijk dat de houding van sommige mensen ten opzichte van inheemse volken geen centimeter is veranderd. De Jarawa zijn geen circuspony’s die maar moeten dansen zodra iemand dat beveelt.’

bron : Survival Internationaal Nl
 

Het Vlaams Centrum voor Inheemse Volken

Wenst jullie een vreugdevol 2012, 

fleurig gekleurd met een goede gezondheid en een goed gevoel van binnen.

Een Keniaanse stam die vlak bij de beroemde plek leeft waar de Britse prins William Kate Middleton ten huwelijk vroeg, is getroffen door een golf van geweld. Het geweld begon nadat natuurbeschermingsorganisaties de aanschaf van hun land hadden ‘geregeld’.

Het Keniaanse Laikipia district maakt al eeuwenlang deel uit van het traditionele grondgebied van de Samburu-stam. Toen twee Amerikaanse natuurbeschermingsorganisaties - The Nature Conservancy (TNC) en de African Wildlife Foundation (AWF) - besloten om $2 miljoen te betalen voor het gebied, dat officieel bezit is van de voormalige Keniaanse president Daniel Arap Moi, begon de Keniaanse politie met een reeks gewelddadige uitzettingsacties.

Samburu dorpen werden in brand gestoken, hun vee werd gedood of geroofd en mannen, vrouwen en kinderen werden aangevallen. Onlangs bereikten Survival International enkele berichten waarin gemeld werd dat een dorpsoudste 'in koelen bloede' was doodgeschoten.

Momenteel huizen 2000 Samburu gezinnen in haastig geïmproviseerde onderkomens aan de rand van hun land. 1000 anderen zijn volledig verdreven en hebben zich ver van hun oorspronkelijke woongebied moeten vestigen.

De omstandigheden waarin ze verkeren zijn rampzalig en ze beschikken nauwelijks over middelen om van te leven. In een documentaire van het Britse Channel 4 worden opnames getoond die getuigen van het buitensporig gewelddadige karakter van deze uitzettingen.

Kenia is vanwege de safaritochten een bijzonder populaire vakantiebestemming. Tijdens zo'n tocht, op slechts 50 kilometer van het land van de Samburu, deed prins William zijn geruchtmakende huwelijksaanzoek aan Kate Middleton.

Na het extreme politiegeweld hebben de Samburu hun toevlucht genomen tot juridische procedures tegen de African Wildlife Foundation en ex-president Moi om erkenning te krijgen voor de eigendomsrechten van hun land. Dit resulteerde in een gerechtelijk vonnis dat verder geweld tegen de Samburu verbood, maar deze werd genegeerd. Survival heeft onlangs uit berichten vernomen dat vrouwen en kinderen, ondanks de zware regenval, in de bossen slapen uit angst voor het politiegeweld.

Hoewel de rechtszaak nog loopt heeft de African Wildlife Foundation onlangs het land aan de regering van Kenia 'geschonken'. De Samburu omschreven deze actie als een ‘belediging van het rechtssysteem’.

De Minister van Bosbouw en Wildbeheer gaf in het Keniaanse parlement de volgende verklaring: "Dit stuk land werd aan ons geschonken ... we hebben deze schenking aanvaard. Dit is in overeenstemming met de noodzaak om ons wildbestand te beschermen omdat dit onze economische melkkoe is."

Tal van diersoorten leven in dit gebied, zoals zeldzame zebra's en zwarte neushoorns, en de directeur van de AWF heeft de bescherming van Laikipia omschreven als het perfecte middel om ‘toerisme aan te moedigen’.

Een leider van de inheemse gemeenschap verklaarde dat de activiteiten van de AWF gericht zijn ‘tegen de belangen van de kinderen van Kenia die, ironisch genoeg, nog steeds de beste natuurbeschermers zijn’.

De directeur van Survival International, Stephen Corry, verklaarde vandaag: "Iedereen die in redelijkheid en rechtvaardigheid gelooft zou zich ten uiterste moeten verzetten tegen de verdrijving van de Samburu van hun land omwille van natuurbehoud. Het enige wat zij willen is te leven op hun land en dat land te beschermen."

Survival heeft de Verenigde Naties verzocht om onmiddellijk actie te ondernemen zodat een eind wordt gemaakt aan het geweld en hulp wordt verleend aan de Samburu (Download brief, pdf, 75KB)

Bron: Survival International



 

De omvang van de grootste rendierkudde op aarde is dramatisch afgenomen. De plaatselijke inheemse bevolking wijdt dit aan de toename van industriële megaprojecten in het betreffende gebied.

De George River kudde die ooit 8 tot 9 honderdduizend exemplaren telde, is met 92% geslonken tot slechts 74.000 dieren.

De kudde trekt al millennia over de uitgestrekte toendra van Quebec en Labrador in Oost Canada. Rendieren, die in Noord-Amerika kariboes worden genoemd, zijn van cruciaal belang voor de cultuur van de inheemse Cree en Innu in dit gebied.

In de afgelopen decennia zijn grote delen van het trekgebied van de kudde echter aangetast door een reeks megaprojecten. Mijnbouw (voor de winning van ijzererts), het onder water laten lopen van enorme landoppervlakten voor de opwekking van hydro-elektriciteit en de aanleg van wegen hebben allemaal hun tol geëist, aldus de Innu.

Stamoudste en stamhoofd Georges-Ernest Gregoire verklaarde vandaag tegenover Survival International: "De kariboe is van cruciale betekenis voor onze cultuur, onze geloofsovertuigingen en onze samenleving van jagers die al duizenden jaren leven op Nitassinan (het schiereiland Quebec-Labrador).

"Maar alle grootschalige industriële ‘ontwikkelings’-projecten die de afgelopen veertig jaar aan ons land zijn opgelegd hebben met elkaar een negatief effect gehad op de omvang van de kariboe-kudde. Daarom is het noodzakelijk dat we onze gebieden en natuurlijke rijkdommen effectief kunnen controleren en dat we als gelijkwaardige partij worden betrokken bij de besluiten die een impact hebben op ons land en op de dieren die daar leven."

Een andere Innu, Alex Andrew, verklaarde: "Onze stamoudsten zeggen dat de dieren de eersten zullen zijn die getroffen worden. De voedselketen zal worden doorbroken, wat uiteindelijk veel leed zal veroorzaken."

"Ontwikkeling op deze schaal, met alle daarmee verbonden mijnbouw, wegenaanleg, houtexploitatie en waterkrachtcentrales, stelt ons voor een bijna onoverkomelijk dilemma als we willen dat de kariboes blijven bestaan."

Stephen Corry, directeur van Survival International, zei vandaag: "Als we echt geven om de natuur en ons bewust zijn van de wederkerige relatie die we met haar hebben, wat dus verder gaat dan het passief kijken naar natuurprogramma's op tv, dan wordt het tijd dat we gaan luisteren naar inheemse volken. Zij weten beter dan wie ook waar ze het over hebben. Voor de Innu zijn rendieren er niet alleen maar voor de kerstdagen."


Bekijk onze prachtige fotoserie van de rendierhoedende Sami.

 bron: Survival International

Voorafgaande aan de Dag van de Mensenrechten (10 december) legt Survival International tien schendingen van de mensenrechten van inheemse stammen bloot. Mensenrechtenschendingen tegen inheemse stammen worden nog steeds niet of nauwelijks opgemerkt door de internationale gemeenschap.

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, dat 63 jaar geleden is ondertekend, was de eerste wereldwijde uiting van rechten waar alle mensen fundamenteel recht op hebben.

Ondanks het ontstaan van de Verklaring in 1948 zijn systematische schendingen van de rechten van inheemse volken verborgen gebleven en blijven ze plaatsvinden op afgelegen plaatsen buiten het zicht van het publiek.

Voorbeelden:

-Australische Aboriginals kregen pas in 1965 stemrecht op zowel federaal als staatsniveau. Het duurde nog eens twee jaar voordat ze werden opgenomen in de nationale volkstelling.

-De ‘Gestolen Generatie’ van Australië: kinderen met een Aboriginal- of Torres Strait Islander-achtergrond werden met geweld door de autoriteiten bij hun families weggehaald. Dit gebeurde tot in de jaren ’70.

-In 2010, terwijl toeristen in de Botswaanse Kalahari woestijn bij een zwembad lagen te relaxen, werd de oorspronkelijke bewoners van de Kalahari, de Bosjesmannen, de toegang tot water ontzegd. Dit ondanks het feit dat zij het recht toegekend hadden gekregen om naar hun land terug te keren.

-De Batwa-pygmeeën van Oeganda hebben nooit op gorilla’s gejaagd, maar werden in 1991 onder het mom van bescherming van deze primaten hun land uitgezet. De Pygmeeën zijn vandaag de dag nog steeds vluchtelingen.

-Het opgezette lichaam van een Bosjesman, bekend als ‘El Negro de Banyoles’, werd in een Spaans museum tot 1997 tentoongesteld, totdat wijdverspreide protesten ervoor zorgden dat hij werd verwijderd. De lichamelijke resten werden in 2000 in Botswana begraven.

-Inheemse leiders in Brazilië worden regelmatig ‘geëxecuteerd’ door huurmoordenaars die in het bezit zijn van dodenlijsten. Grootgrondbezitters huren de moordenaars in om de Guarani-indianen ervan te weerhouden terug te keren naar hun land.
 

-Eén op de vijf Braziliaanse Yanomami-indianen zijn in de jaren ’80 omgekomen als gevolg van moordpartijen en ziekte, totdat Brazilië, onder internationale druk, de goudzoekers uitzette die hun land overspoelden.

-Op de Indiase Andamaneilanden worden de inheemse Jarawa als dieren behandeld door toeristen die op zogenaamde ‘mensensafari’ gaan. Ze gooien voedsel naar de Jarawa om hen uit het bos te lokken.

‘Potlatch’, een uitwisselingsritueel van cadeaus dat werd beoefend door inheemse volken in Canada en de VS, werd in 1884 verboden omdat het ‘in strijd was met de beschaafde waarden’. Het duurde tot 1951 tot de wet werd ingetrokken.

-Onder het Sovjetregime van Stalin werden Siberische sjamanen actief vervolgd. Tegen 1980 werd er gevreesd dat alle sjamanen verdwenen waren.

- ‘Een van de redenen waarom de mensenrechten van inheemse volksstammen nog steeds, en steeds opnieuw, geschonden worden, is het feit dat de VN-Verklaring niet wettelijk afdwingbaar is. Daarom moet iedereen die tegen deze misdaden tegen de mensheid is, campagne voeren voor de wereldwijde ratificatie van de internationale ILO-Conventie 169, een wet die wel bindend is.

ILO-Conventie 169 betreffende ‘Inheemse en in Stamverband Levende Volken in Onafhankelijke Landen’ is de enige internationale wet ter bescherming van inheemse volken. Nederland heeft als een van de weinige Europese landen de wet geratificeerd op 2 februari 1998.  Hierdoor blijkt dat Nederland op het gebied van mensenrechten een zeer goede positie heeft ingenomen. In totaal zijn er nog maar 22 landen wereldwijd die de wet hebben geratificeerd.

Bron : Survival Internationaal



 

Vlak voor een Amerikaans staatsbezoek aan Indonesië zijn videobeelden naar buiten gebracht van Indonesische troepen die tijdens een vreedzame demonstratie in West-Papoea burgers beschieten en mishandelen.

Toen Indonesische veiligheidstroepen zich vorige maand in de demonstratie van onafhankelijkheidsactivisten mengden, zijn er naar zeggen tien mensen gedood.

Bekijk beelden van het politiegeweld (©SBS TV/West Papua Media, Warning: disturbing content)

De opname is vlak voor het bezoek van de Amerikaanse president en de minister van Buitenlandse Zaken aan een regionale top in Bali het land uitgesmokkeld. De VS zegt blij te zijn met haar ‘nieuwe partnerschap’ met Indonesië, maar Hillary Clinton uitte vorige week nog kritiek op de mensenrechtenschendingen.

Precies een jaar geleden leidden beelden waarop te zien was hoe Indonesische soldaten twee Papoea-mannen martelden ook al tot verafschuwing over de hele wereld.

Deze nieuwste beelden zouden laten zien hoe een lokale politiecommandant het bevel geeft om de demonstratie aan de rand van Jayapura op te breken – en het onuitgelokte brute geweld dat hierop volgt.

De directeur van Survival International, Stephen Corry, zei vandaag: “Sinds het begin van de Indonesische bezetting van West Papoea zijn hier de ergste mensenrechtenschendingen gepleegd in de moderne geschiedenis. Hillary Clinton zou haar bezoek aan het land moeten gebruiken om aandacht te vragen voor de manier waarop de Indonesische regering elk verzet met grof geweld de kop in drukt.”

bron  : Survival Internationaal
 

Naar aanleiding van de onlangs in Durban begonnen VN-conferentie over klimaatverandering roept Survival International op om de ecologische kennis en inzichten van inheemse volken te betrekken bij de verstrekkende besluiten die genomen zullen worden in verband met de verandering van het klimaat.

Van het Amazonegebied tot aan de poolcirkel zijn het nog steeds de inheemse volken met hun duizenden jaren ervaring met duurzame levenswijzen die structureel het minst beslag leggen op hun milieu. Tegelijk zijn deze gemeenschappen van alle volken op aarde het meest kwetsbaar voor de effecten van klimaatverandering en moeten ze de hoogste prijs betalen voor compensatieregelingen om klimaatverandering te stoppen, zoals biobrandstoffen, waterkrachtcentrales en natuurbeschermingsprojecten. (Download het rapport ‘De meest ongemakkelijke waarheid van allemaal’, pdf, 1.9 MB)

De meeste inheemse volken hebben een diepgaande kennis verworven van het natuurlijke milieu waarin ze leven en zijn in staat om de geringste veranderingen in dit ecosysteem waar te nemen.

Enkele observaties van inheemse volken:

-Innu jagers in noordwest Canada melden dat het zee-ijs dunner wordt, de winters korter zijn en de zomers warmer, dat de permafrost verandert en het niveau van de zee stijgt.

-Innu volken in noordoost Canada rapporteren dat ze in Noord Labrador vogels hebben waargenomen, zoals blauwe gaaien, die normaal gesproken alleen voorkomen in het zuiden van Canada of de Verenigde Staten, dat er minder sneeuw valt in de koudste maanden en dat er in de zomer minder muggen zijn.

-De rendierhoudende Nenetsen in Siberië melden dat de bevroren rivieren eerder beginnen te smelten, wat de voorjaarstrek van de rendieren bemoeilijkt die nu gedwongen worden om te zwemmen in plaats van over het ijs te lopen. Ook zij constateren een afname van het aantal muggen.

-De rendierhoudende Tsaatan in Mongolie rapporteren dat de groei van korstmos waarmee de rendieren zich voeden negatief beïnvloed wordt door de klimaatsverandering.

-Yanomami in het Braziliaanse Amazonegebied melden een verandering in het regenpatroon van het regenwoud. Ze dringen er bij de wereldleiders op aan om de vitale functie te onderkennen die de Amazone vervult bij de regulering van het wereldklimaat en de grote bijdrage van ontbossing aan de opwarming van de aardse atmosfeer.

‘De klimaatverandering is in ons land begonnen’, zegt Davi Kopenawa, woordvoerder van de Yanomami. ‘De rijke landen hebben kilometers Amazonewoud verbrand en vernietigd. Als je de grote bomen kapt en het woud in brand steekt, dan verdroogt de gehele Aarde. De wereld moet luisteren naar de noodkreet van de Aarde die smeekt om hulp’.

De Innu activiste Sheila Watt-Cloutier vertelt: ‘Jagers zijn door het zee-ijs gezakt en hebben hun leven verloren in gebieden die altijd als veilig waren beschouwd. Het poolgebied wordt beschouwd als de barometer die laat zien hoe gezond de planeet is. Als je wilt weten hoe het staat met de gezondheid van onze planeet, dan moet je naar het poolgebied gaan en daar haar polsslag meten.’

‘We kunnen niet langer meer vertrouwen op onze traditionele kennis om het weer te voorspellen,’ aldus Veikko Maggo, een Saami rendierherder. ‘Vroeger konden we van te voren zien wat het weer zou worden. De voortekenen en daarmee onze kennis en vaardigheden zijn niet meer betrouwbaar.’           

Stephen Corry, directeur van Survival International: ‘Inheemse volken zijn de oudste en meest oorspronkelijke wetenschappers ter wereld. Het is volkomen duidelijk – overal waar deze volken ongestoord hebben mogen blijven leven is de bosbedekking en biodiversiteit veel groter dan in andere soorten beschermingsgebieden. En zonder hun ecologische kennis zouden vele onmisbare geneesmiddelen wellicht nooit ontwikkeld zijn.’

‘Het is voor ons allen van het grootste belang dat hun kennis en hun zienswijzen als waardevol en legitiem worden beschouwd. Inheemse volken zouden een veel grotere rol moeten krijgen bij de politieke besluitvorming over maatregelen die de effecten van klimaatverandering moeten compenseren. Tevens moet worden erkend dat ze recht hebben op gebruik en bezit van hun eigen land.’

Volgens een nieuw onderzoek van de Wereldbank zijn inheemse volken de sleutel tot het behoud van de bossen op aarde. Natuurreservaten gedijen minder goed als de oorspronkelijke bevolking uit het gebied is verdreven.

Uit het onderzoek blijkt dat ontbossing het minst voorkomt in gebieden waar de inheemse bevolking niet wordt gedwongen om uit de beschermde gebieden te vertrekken.

Miljoenen inheemse mensen over de hele wereld zijn inmiddels ‘natuurbeschermingsvluchteling’. Nu zegt de Wereldbank bewijs te hebben dat ‘bosbehoud niet ten koste hoeft te gaan van lokale bestaansmiddelen’.

Om de ontbossing in kaart te brengen werden er satellietgegevens van bosbranden gebruikt. Het onderzoek toonde daarmee aan dat er tussen 2000 en 2008 16% minder ontbossing plaatsvond in inheemse gebieden.

Tachtig procent van de beschermde gebieden in de wereld zijn gebieden waar inheemse stammen al millennia lang wonen. Dat is geen toeval: steeds meer experts zien de link tussen het remmen van ontbossing en de aanwezigheid van inheemse stammen. 

Wetenschapper Daniel Nepstad beschrijft inheems land als ‘momenteel de meest belangrijke hindernis voor de ontbossing van het Amazoneregenwoud’.

Maar ondanks het feit dat de Wereldbank het positieve effect van de aanwezigheid van inheemse volken op natuurbehoud erkent, heeft de bank verschillende controversiële projecten gesteund die rechtstreeks een bedreiging vormen voor het overleven van deze volken.

Het meest bekende voorbeeld is het Great Carajás Programme, dat in de jaren ’70 door de Wereldbank werd medegefinancierd nadat er grote ijzerertsafzettingen waren gevonden in Brazilië. Dit ontwikkelingsproject had fatale gevolgen voor de Braziliaanse Awá-stam.

Stephen Corry, de directeur van Survival International, zei vandaag, ‘De experts gaan eindelijk inzien dat het handhaven van het recht van inheemse volken om op hun land te blijven de beste manier is om het behoud van bossen te garanderen. Het is jammer dat niet alle natuurbeschermingsorganisaties dat belang begrijpen. Naast het feit dat het uitzetten van de inheemse bevolking een schending is van hun mensenrechten, is een dergelijke actie ook contraproductief.’
bron : Survival Internationaal


 

Vorige week vonden in drie verschillende Peruaanse regio's hevige protesten met betrekking tot mijnbouwprojecten plaats. Het was de eerste golf van mijnbouwprotesten sinds Ollanta Humala in juli 2011 aan de macht kwam. Hoewel de nieuwe president een recordaantal milieuconflicten erfde van zijn voorganger Alan García, was het de voorbije maanden relatief rustig. In de aanloop naar de verkiezingen wierp Humala zich immers vooral op als verdediger van water, landbouw en veeteelt tegen de oprukkende mijnbouw.¹ Zijn verkiezingsoverwinning was dan ook een verademing voor de getroffen gemeenschappen. Maar met de eerste honderd dagen van Humala's ambtstermijn, lijken ook de wittebroodsweken achter de rug.

Andahuaylas

In Andahuaylas, in de regio Apurímac, legden manifestanten op 3 november het openbaar leven plat voor onbepaalde duur. Ze eisten de stopzetting van alle mijnbouwactiviteiten in de provincie. Het protest werd geleid door de Junta de Usuarios de Riego de la provincia de Andahuaylas (JUDRA). Op 10 november begaven de ministers van landbouw en mijnbouw samen met een viceminister van milieu zich ter plaatse om te onderhandelen met de manifestanten. Na wat strubbelingen, werd de dag nadien uiteindelijk een akkoord bereikt. De leiders van de JUDRA stemden in met een bestand van 15 dagen, waarin de ministers de vraag van de manifestanten - een decreto supremo dat alle concessies annuleert en de sluiting van twee verwerkingsinstallaties oplegt - zullen voorleggen aan de voltallige ministerraad. Als er op 26 november geen decreet ligt dat de provincies Andahuaylas en Chincheros mijnbouwvrije zone verklaart, zullen de acties worden hervat, klonk het strijdvaardig bij de JUDRA.

Minas Conga

In de regio Cajamarca, Noord-Peru, ging op 9 november een 24-uren blokkade van start uit protest tegen het mijnbouwproject Minas Conga. Dat is een uitbreidingsproject van Yanacocha, de op één na grootste goudmijn van Latijns-Amerika. Inwoners van de omliggende dorpen blokkeerden de weg tussen Cajamarca-Bambamarca en de invalswegen van Cajamarca. Een groep studenten bezette de universiteit. De dag daarop kwamen 13.000 mensen op straat in Cajamarca en Celendín. Winkels en markten bleven gesloten. De manifestanten eisen dat het Conga-project geschrapt wordt, omdat het vier bergmeren zal omvormen tot open mijnkraters en afvalbekkens. Ze kondigden een blokkade van onbepaalde duur aan vanaf 24 november. "We zullen het water verdedigen met onze eigen levens, want zelfs hebben we meer geld, zonder water zijn we niets", verklaarde een boerenleider aan de krant La República.

Ancash

Ook in de Áncash-regio werd gemanifesteerd. Hier eist bevolking meer voordelen, de naleving van gemaakte afspraken en een oplossing voor milieuproblemen. In de provincie Huari riepen de burgemeesters van 32 gemeenschappen op tot een 48-uren staking tegen de mijnen Antamina en Huallanca. Die laatste is eigendom van het Belgische bedrijf Nyrstar. Ze willen dat de bedrijven meer werk maken van openbare werken, sociale investeringen, en sociale inclusie. Van 9 tot 11 november blokkeerden ze de weg Chavín de Huántar-San Marcos. In de provincie Reucay blokkeerden inwoners van Catác de weg Ticapampa-Catác-Conococha. Zij vroegen dat hun district tot de invloedssfeer van Antamina wordt gerekend, zodat ze aanspraak kunnen maken op het geld van de canon minero.² Op 11 november reisden de ministers van binnenlandse zaken en mijnbouw en energie naar Catác om te onderhandelen. Ze kwamen overeen binnen de 15 dagen een rondetafel te organiseren in het regeringspaleis, om in aanwezigheid van Ollanta Humala zelf naar definitieve oplossingen te zoeken.

Trendbreuk?

Tijdens de jaren '90 heeft de dictatuur van Alberto Fujimori met geweld een neoliberaal beleid opgelegd. De mijnbouw kreeg een voorkeursbehandeling. Buitenlandse investeerders werden aangetrokken met onder meer belastingsvoordelen, vlotte concessies en lakse milieuwetgeving. Sinds de terugkeer naar de democratie in 2000 is dit model niet noemenswaardig veranderd. Ollanta Humala heeft echter een trendbreuk met het verleden beloofd. Na 100 dagen van relatieve rust wordt de regering uitgedaagd haar nieuwe beleidslijnen uit te tekenen.

Op het vlak van nieuwe concessies werd een eerste stap genomen met de afkondiging van de wet op raadpleging van inheemse volkeren op 6 september 2011. Dat is een nieuwe wet die de voorafgaande raadpleging van inheemse volkeren bij de toekenning van concessies moet verzekeren. Het maatschappelijk middenveld ijverde al jaren voor zo'n wet.

Een andere eis vanuit het middenveld is een onafhankelijke evaluatie van de milieu-impactanalyse (EIA) van de bedrijven. Tot nu toe gebeurt die evaluatie door het ministerie van mijnbouw en energie, dat tegelijk belast is met de promotie van mijnbouwinvesteringen. Naar aanleiding van de protesten van vorige week gaf premier Salomon Lerner in de pers toe dat het Ministerie van Mijnbouw en Energie daardoor 'in enkele gevallen' rechter en partij tegelijk is. Hij zei dat de EIAs in de toekomst ook zullen worden geëvalueerd door het ministerie van milieu.

Voor bestaande mijnen en concessies veranderen die innovaties echter weinig. Van de 128 miljoen hectaren van het Peruaanse grondgebied is maar liefst 22,6 miljoen (17%) in concessie gegeven. Alleen al de jongste twee jaren werden door de vorige regering nog 6,5 miljoen hectare concessies toegekend, zonder voorafgaande raadpleging van de bevolking en zonder onafhankelijke evaluatie van de EIAs. Een deel van die concessies, zoals die van het Conga-project en het project Río Tabaconas in Cajamarca, worden regelrecht in vraag gesteld door de bevolking. De EIA van Minas Conga, goedgekeurd door het ministerie van mijnbouw in oktober 2010, zal in elk geval wél geherevalueerd worden door het ministerie van milieu. Maar het blijft afwachten of de regering ook daadwerkelijk zal ingrijpen in bestaande concessies.

Bron : Catapa

 Papoea’s die naar onafhankelijkheid streven gaan op donderdag 1 december vreedzaam de straat op om te vieren dat het 50 jaar geleden is dat zij voor het eerst hun symbolische Morgenstervlag hesen. Er hangt een angstklimaat om het jubileum heen nu Indonesië elke oppositie bruut blijft onderdrukken en veiligheidstroepen die geweld gebruiken tegen de Papoea bevolking nauwelijks worden gestraft.

In Nederland heeft de Tweede Kamer besloten dat Nederland Indonesië met spoed moet aanspreken om te voorkomen dat geweld wordt gepleegd tegen de Papoea's. Sinds het voor het eerst werd gehesen op 1 december 1961 is de Morgenstervlag uitgegroeid tot een symbool van de strijd naar onafhankelijkheid van West Papoea. Nu is het een misdrijf om de vlag te dragen.

Onlangs in oktober werden de West Papoea’s op schokkende wijze herinnerd aan de gevaren die het uitroepen van onafhankelijkheid nog steeds met zich meebrengt. Tien mensen werden vermoord toen Indonesische veiligheidstroepen een demonstratie opbraken. De belangrijkste betrokken agenten zijn naar verluidt terechtgewezen.

De vreedzame protesten van a.s. donderdag hebben als doel te laten zien dat er nog steeds een groot verlangen is om een einde te maken aan bijna een halve eeuw van bezetting en onmiskenbare mensenrechtenschendingen. Sinds 1963 zijn er onder de Indonesische bezetting naar schatting 100.000 burgers gedood.

Een van de grootste bijeenkomsten wordt gehouden bij het graf van voormalig Papoea-leider Theys Eluay, in de stad Jayapura. Hij werd in 2001 door Indonesische militairen gedood. De zeven mannen die werden veroordeeld voor zijn dood kwamen er met schamele gevangenisstraffen vanaf.

Het buitensporige gebruik van geweld door de Indonesiërs en een duidelijk gebrek aan rechtvaardigheid maakt de Papoease demonstranten angstig voor het jubileum donderdag, zegt dominee Benny Giay.  

Vanuit West Papoea sprak hij met Survival International. Hij zei, ‘De meeste winkels zullen sluiten, de mensen slaan essentiële voorraden in… (en) in Jakarta verlaten veel studenten hun hostels en keren terug naar hun families omdat zij bang zijn voor het leger. De situatie is erg gespannen.’

Stephen Corry, directeur van Survival International zei vandaag, ‘De illegale Indonesische bezetting van West Papoea is bijna ongeëvenaard in zijn bruutheid. Het is schandalig dat de internationale gemeenschap zijn ogen sluit voor bijna een halve eeuw meedogenloze onderdrukking en onbeheerst geweld tegen de Papoea bevolking.’

Indonesië wordt gevraagd buitenlandse journalisten het land weer in te laten en er komen steeds meer oproepen om diplomaten West Papoea binnen te laten om de bijeenkomsten op 1 december te begeleiden. Ook de PVV, gesteund door GroenLinks, deed een oproep aan Minister Uri Rosenthal (van Buitenlandse Zaken) om ervoor te zorgen dat Nederlandse diplomaten op 1 december aanwezig zijn in West Papoea. ‘Dan kan een bloedbad worden voorkomen’, zei PVV-kamerlid Wim Kortenoeven .

 bron : Survival Internatioaal

De Wixáritari-indianen in Mexico liggen in de clinch met een mijnbouwbedrijf dat zilver wil gaan winnen op hun heilige grond, een gebied dat in 1988 werd erkend door de werelderfgoedorganisatie Unesco.

Zo'n tweehonderd Wixáritari-indianen, ook wel Huichol genoemd, reisden afgelopen week van het westen van Mexico naar de hoofdstad om te protesteren tegen mijnbouw in de woestijn van San Luis Potosí, in de gelijknamige staat.

In San Luis Potosí ligt het reservaat Wirikuta, een gebied dat door de Wixáritari als heilig wordt beschouwd.

De Wixáritari-indianen zijn een van de weinige inheemse groepen in Mexico die hun oude, spirituele identiteit van voor de Spaanse tijd bewaard hebben. Ze aanbidden de goden van de maïs, adelaars, herten en peyote, een doornloze cactus die bij inname een hallucinogeen effect kan hebben.

Peyote groeit niet in de westelijke bergen van Sierra Madre waar de Wixáritari leven, maar is overvloedig in aanwezig in Wirikuta.

De woestijnregio, waar de oude mijnbouwstad Real de Catorce ligt, was tijdens de Spaanse koloniale periode een van de belangrijkste zilverwinningsgebieden.  

Real de Catorce is nu een populaire toeristenbestemming. De stad trekt kunstenaars, hippies, onderzoekers, ecologen en acteurs. Veel van hen hebben zich online verenigd om Wirkuta in stand te houden.

Beschermd natuurgebied

In april 2008 was de Mexicaanse president Felipe Calderón, gekleed in traditionele Huichol-outfit, aanwezig bij de ondertekening van een pact over de bescherming van de Wixáritari -cultuur tussen de gouverneurs van vijf staten

Een jaar later verstrekte zijn regering echter 22 mijnbouwvergunningen aan Real Bonanza, een dochteronderneming van het Canadese mijnbouwbedrijf First Majestic. Zeventig procent van de ruim 6000 hectare land waar het om gaat, ligt in Wirikuta.
 
Een ander Canadees bedrijf, West Timmins Mining, kreeg twee concessies in het hart van Wirikuta, rondom El Bernalejo.
 
Leden van Salvemos Wirikuta (Red Wirikuta) zeggen dat er minstens dertig mijnbouwprojecten zijn in de heilige regio. De regering negeert oproepen om het gebied te beschermen, zegt Rodolfo Cossío, hoofd van het ceremoniële centrum van de Wixáritari-indianen in Santa Catarina in de staat Jalisco.

Naast de culturele problematiek, spelen in Wirikuta juridische en milieuvragen. Het gebied van 140.000 hectare werd in 2001 namelijk door de regering tot beschermd natuurgebied verklaard.  

Biodiversiteit

De regio heeft een rijke biodiversiteit en ken veel soorten cactussen, zegt Conservación Humana, een Mexicaanse ngo die zich inzet voor het behoud van de heilige gebieden. "Het is een eiland van vegetatie middenin de woestijn", zegt Humberto Fernández van Conservación Humana.

"De Wixáritari-indianen geloven dat met de vernietiging van Wirikuta ook het einde van de wereld aanbreekt", zegt de activist.

Wirikuta is niet de enige plaats die waar mijnbouw op weerstand stuit. Minera San Xavier, een Canadees bedrijf dat de zilver- en goudmijn Cerro San Pedro runt, krijgt ook zware kritiek. Cerro San Pedro ligt eveneens in de staat San Luis Potosí. Het bedrijf is verder actief in de zuidelijke staat Guerrero, waar het op weerstand stuit in de regio's Costa Chica en La Montaña.
 
Een tiende van het oppervlak van Guerrero zou al geleasd zijn door mijnbouwbedrijven die er open mijnen exploiteren die bijzonder schadelijk zijn voor het milieu.

Investeringen

De mijnbouwindustrie heeft volgens president Calderón 12 miljard dollar in Mexico geïnvesteerd sinds 2006, het jaar waarin hij aantrad als president. Deze week zei hij in een toespraak dat zijn land wereldwijd de leidende producent van zilver is en de op acht na grootste producent van goud.

"We steunen de mijnbouwindustrie. Die kan momenteel werken onder omstandigheden zo we die lang niet hebben gekend", zei de president, zonder te verwijzen naar de weerstand onder de inheemse bevolking. 
 
Naar schatting is 12 tot 30 procent van de Mexicanen inheems. De officiële schatting, die gebaseerd is op het aantal mensen dat een inheemse taal spreekt,  gaat uit van een lager aantal. Mexico telt 112 miljoen inwoners.

In Mexico-Stad kondigden de Wixáritari-indianen deze week aan een aantal culturele evenementen aan die hun zaak moeten ondersteunen. Het gaat onder meer om een kunstveiling en een muziekfestival in februari 2012.

Bron : IPS

In Nederland heeft kamerlid Wim Kortenoeven (PVV) op 19 oktober een aantal Kamervragen gesteld aan de minister van Buitenlandse Zaken over de gewelddadige Indonesische reactie op het vreedzame onafhankelijkheidsstreven van de Papoea's.

Vertegenwoordigers van stammen uit heel West-Papoea waren bijeengekomen om een nieuwe leider te kiezen en om de politieke toekomst van de regio te bespreken. West-Papoea wordt sinds 1963 bezet door Indonesië.

De autoriteiten hebben bevestigd dat de lichamen van 5 Papoea’s zijn gevonden; twee waren gedumpt achter een militaire barak en drie zijn in de bergen gevonden. Survival International heeft uit betrouwbare bronnen vernomen dat ten minste twee andere Papoea’s gedood zijn; hun lichamen zijn nog niet gevonden.

Bron : Survival International

 

Voor het eerst in de geschiedenis van India is aan een inheemse stam het recht toegekend om hun voorouderlijk land weer te gebruiken, ondanks het feit dat dit land in een tijgerreservaat ligt.

In 1974 werden leden van de Soliga-stam door de lokale overheid verbannen uit hun huizen in de Biligirirangan heuvels in de Indiase staat Karnataka. Het gebied werd een wildreservaat.

Maar nu is formeel bevestigd dat de Soliga in het bos in het Rangaswami Temple Sanctuary reservaat bosproducten mogen verzamelen voor eigen gebruik en om te verkopen .

Dit unieke besluit werd genomen na meer dan 30 jaar onenigheid in Karnataka over hoe de rechten van de inheemse bevolking te verzoenen met natuurbehoud. Hiermee komt een einde aan de angst van de Soliga voor uitzetting en aan het verbod om binnen het reservaat te jagen en kleinschalige landbouw te bedrijven.

Begin dit jaar nog vreesden 1500 Soliga dat ze hun huizen zouden verliezen.  De Temple Sanctuary werd toen opnieuw geclassificeerd als tijgerreservaat met als doel om 30 tijgers ‘te beschermen’.

De Soliga bleven volhouden dat hen verwijderen niet de oplossing was en vertelden de Indiase minister van Milieu om hen ‘liever te vergiftigen’ dan hen te dwingen te vertrekken.

Een Soliga-man zei, ‘Wij zijn degenen die voor de tijgers waken. Als je ons verbant, verban je de tijgers.’

Dankzij de Indiase Boswet (Forest Rights Act) krijgen de Soliga nu het recht om 60% van het reservaat, waaronder delen van het centrale gebied, te gebruiken en te beschermen.

De Soliga werken nu aan een voorstel om het tijgerreservaat samen met de overheid van Karnataka te beheren. Daarbij zullen zijn hun traditionele kennis inzetten.

Ongeveer 20.000 Soliga’s leven in de staat Karnataka en zijn al generaties lang onlosmakelijk verbonden met de Biligirirangan heuvels.

Stephen Corry, de directeur van Survival International: ‘De Indiase overheid begint in te zien dat inheemse stammen veruit de beste natuurbeschermers zijn. Hopelijk slaat dat ook in de rest van de wereld aan. Een inheemse stam van hun land verdrijven in naam van ‘natuurbehoud’ is niet alleen illegaal en vernietigt niet enkel de gemeenschap, het is ook een ramp voor het milieu en het dierenrijk.’
bron : Survival International

Leiders van de Ayoreo-stam in Paraguay eisen van hun overheid dat zij optreedt tegen de ontbossing van hun leefgebied door veehouders. Dit nadat er voetafdrukken zijn gevonden van ongecontacteerde Indianen op een van de ranches. Deze ongecontacteerde Indianen behoren tot een groep Ayoreo die zich in het verleden heeft afgesplitst van de stam en geïsoleerd leeft van de buitenwereld.

De Ayoreo hoorden stemmen en bij nader onderzoek vonden ze ‘verse voetafdrukken en markeringen op bomen, die laten zien dat de ongecontacteerde Indianen op zoek waren naar honing’.

De meeste Paraguayaanse Ayoreo-indianen zijn inmiddels verdreven uit hun leefgebied. De groep die zich afgesplitst heeft, waaronder familieleden van de ‘gecontacteerde Ayoreo’, leeft nog diep in de bossen en vermijdt contact met de buitenwereld.

Dit is de tweede keer dit jaar dat er bewijs is gevonden van ongecontacteerde Ayoreo op land dat behoort tot het Braziliaanse veebedrijf River Plate S.S., in het Chaco-gebied in noord-Paraguay.

Het controversiële bedrijf haalde in juni dit jaar de internationale krantenkoppen nadat satellietfoto’s lieten zien dat zij illegaal het bos kapten in een gebied dat de Ayoreo beschouwen als hun eigen land.

In een brief vragen de Ayoreo de overheid om de ongecontacteerde Indianen ‘wiens levens in gevaar zijn’, te beschermen.

Ze zeggen dat zolang hun voorouderlijk land wordt ‘geschonden door bulldozers’, hun ongecontacteerde familieleden worden bedreigd en ‘steeds weer moeten vluchten en zich verstoppen.’

Stephen Corry, de directeur van Survival International, zei vandaag, ‘Als Paraguay de landclaims van niet-inheemse partijen erkent (of Ayoreo-land verkoopt), dan is dat in strijd met zowel de Verklaring van de Verenigde Naties als het internationale verdrag inzake de rechten van inheemse volken, waar Paraguay beide mee heeft ingestemd. Zulke claims zijn illegaal en de overheid moet ze ronduit afwijzen als ze de ongecontacteerde Ayoreo een kans op overleven wil geven. Als zij dat niet doet kan haar internationale reputatie forse schade oplopen.’

BBC C.A en River Plate S.A., twee Braziliaanse veebedrijven, werden eerder dit jaar op heterdaad betrapt op illegale ontbossing in een gebeid waar ongecontacteerde Ayoreo-indianen leven.

Bron : Survival International

Na een maand van protest heeft de Boliviaanse president Evo Morales de bouw van een snelweg dwars door het Amzonewoud stilgelegd. Gisteren nog trad de politie hardhandig op tegen betogers van het project, dat door de Braziliaanse regering wordt gefinancierd.

De bouw van de snelweg door het oerwoud in het noordwesten van Bolivia stuit op heel wat protest van plaatselijke boeren en Indianen. Morales is een voorstander van de verbinding met Brazilië om de economie een boost te geven. De bouw wordt nu stilgelegd en een referendum georganiseerd. In dat referendum moeten de inwoners van de twee betrokken provincies zich uitspreken over het aanleggen van de snelweg. (sps)

Bron : De Morgen

Survival International heeft een formele klacht ingediend bij de Britse autoriteiten over de ‘ernstig beledigende en belachelijke’ beschuldigingen in de pers. Het ging om een Duitse toerist die vermist is geraakt in de Stille Zuidzee en zou zijn opgegeten door kannibalen.

Ook in Nederland en Vlaanderen hebben verschillende media bericht dat de vermiste Duitse toerist ‘wellicht in stukken is gehakt en opgegeten door kannibalen’.

Survival International waarschuwt dat het omschrijven van dit betreurenswaardige incident als ‘kannibalisme’ ‘onjuist en beledigend’ is voor de inheemse bevolking van Nuku Hiva en vooroordelen in de hand werkt. De inheemse bevolking wordt hiermee als ‘primitieve wilden’ afgeschilderd.

Inheemse mensen hebben wereldwijd ontzet gereageerd op de berichten. Benny Wenda, een Papoea van de Lani-stam, zegt, ‘We zijn deze verhalen spuugzat. De reden dat ze het woord ‘kannibaal’ blijven gebruiken is omdat ze denken dat we wilden zijn. Het is hetzelfde als de huidige Duitsers Nazi’s noemen om wat er in het verleden is gebeurd, of Groot-Brittannië een land noemen waar heksen op de brandstapel worden gegooid, of gebruik wordt gemaakt van kinderslaven en waar wordt gedaan aan openbare terechtstellingen. Het is gewoon luie, racistische journalistiek.’

Deborah Kimitete, loco-burgemeester van Nuku Hiva, het eiland waar de vermeende moord plaatsvond, vertelde de BBC: ‘We zijn erg gekwetst door de beschuldigingen van kannibalisme, die compleet onwaar zijn… ik weet niet waarom ze het over kannibalisme hebben. Het is alsof hetzelfde in Engeland is gebeurd en er dan over kannibalisme wordt gesproken. Het is iets verschrikkelijks om te zeggen. Hier heeft niemand het erover, omdat het niet waar is. Het is gewoon niet het geval en we zijn echt heel erg gekwetst.

Stephen Corry, de directeur van Survival International, zei vandaag, ‘Doen alsof Stefan Ramin’s vermoedelijke moord iets te maken heeft met kannibalisme door een inheemse stam is complete larie. Het mag dan kranten verkopen, maar het is een zeer onverantwoordelijke smet op de mensen van de Marquesa-eilanden. In de 19e eeuw werden dit soort aantijgingen gebruikt om diefstal van inheems land te ‘rechtvaardigen’, maar ze horen niet thuis in de hedendaagse journalistiek. De ‘kannibalen’ in deze krantenberichten kan een enkele afwijkende moordenaar zijn, maar op een bepaalde manier horen de journalisten hier ook bij. Zij maken klakkeloos melding van racistische stereotypes zonder verder na te denken over de gevolgen die hun berichtgeving heeft op de manier waarop inheemse mensen worden gezien en behandeld.’
 
Bron : Survival Internationaal Nl

Op Wereld Geestelijke Gezondheid Dag (a.s maandag 10 oktober) waarschuwt Survival International voor de dodelijke en lange termijn gevolgen van langdurig verlies van land voor inheemse volken.

De Guarani-indianen in Brazilië lijden onder een ‘zelfmoord-epidemie’. Sinds 1981 hebben meer dan 625 Guarani zich van het leven beroofd. Het jongste slachtoffer was slechts 9 jaar oud.

Bijna al het land van de Guarani is hen ontstolen door grootgrondbezitters.

Cijfers tonen aan dat wanneer inheemse bevolkingsgroepen gedwongen worden om hun traditionele leefwijze te veranderen, dit leidt tot een aanzienlijke verslechtering van hun gezondheid en welzijn. Dit uit zich vooral in een dramatische toename van het aantal depressies, verslavingen en zelfmoordgevallen.

 bron : Survival International

Survival International heeft uit berichten vernomen dat eind september ongeveer honderd mensen die behoren tot de Mursi- en Bodi-stammen zijn gearresteerd en gedetineerd vanwege hun verzet tegen de omstreden Gibe III dam.

Met het voortschrijden van de plannen voor de stuwdam en de irrigatie van nabijgelegen plantages, neemt ook de repressie en intimidatie toe van iedereen die zich hiertegen verzet. De geheime diensten en het leger scheppen door hun meedogenloze optreden tegen de inheemse oppositie een klimaat van angst in het gebied.

Survival heeft vernomen dat veiligheidsdiensten een kordon hebben gevormd rondom de met gras bedekte hutten van enkele inheemse gemeenschappen die zich bevinden op land dat bestemd is voor ontwikkelingsprojecten.

Een politiefunctionaris zou een van de inheemse gemeenschappen hebben verteld dat ze de regering moesten beschouwen 'als een bulldozer - wie zich verzet tegen ontwikkelingsprojecten zal verpletterd worden als iemand die zich recht tegenover een naderende bulldozer opstelt'.

Ethiopië verpacht grote percelen vruchtbaar land van inheemse stammen in de zuid-Omovallei aan buitenlandse en staatsbedrijven om suikerriet en voedingsgewassen te verbouwen en biobrandstof-plantages aan te leggen. Deze zullen geïrrigeerd worden met water uit het door de dam gevormde stuwmeer.

Lees het volledige nieuwsbericht op de Engelstalige website van Survival International
http://www.survivalinternational.org/news/7758

bron : Survival International

 

Na een aantal relatief rustige jaren in Bolivia, waarin er nauwelijks expliciet protest was tegen het beleid van de populaire president Evo Morales, neemt het huidige conflict over een snelweg steeds explosievere vormen aan. Inheemse amazonevolkeren marcheren al meer dan dertig dagen om de aanleg van de snelweg in hun grondgebied Isiboro Securé tegen te gaan. Op 330 kilometer van eindbestemming La Paz is de mars tegengehouden door blokkerende boeren. Zondag werd de mars gewelddadig binnengevallen door de politie en werden leiders opgepakt.

Er wordt gesproken van doden als gevolg, waaronder kinderen. Meer geweld dreigt en de condities voor de noodzakelijke dialoog worden steeds ontoereikender.
Na maandenlang tevergeefs aandringen op een dialoog met de regering, begonnen de inheemse amazonevolkeren, verenigd in de confederatie CIDOB, half augustus een protestmars van Trinidad, de hoofdstad van het departement Beni in de oostelijke laaglanden van Bolivia, naar La Paz. De voornaamste reden van het protest is de snelweg die het gebied Territorio Indigena y Parque Nacional Isiboro Securé (TIPNIS) gaat doorkruisen.

De snelweg maakt onderdeel uit van het Zuid-Amerikaanse initiatief voor regionale infrastructurele integratieproject (IIRSA) en de kosten worden gefinancierd met een lening van Brazilië. De Boliviaanse regering startte met de aanleg zonder daarbij de bewoners en rechtmatige eigenaren van dit gebied, de 64 inheemse gemeenschappen, te raadplegen. Dit gaat in tegen hun rechten zoals die zijn vastgelegd in de Boliviaanse Grondwet en diverse internationale overeenkomsten.

De inheemse volkeren verzetten zich tegen de snelweg wegens de voorziene aantasting van flora en fauna en invasie van externe actoren in hun grondgebied. Met name de cocaboeren uit de aangrenzende Chapare-regio vormen een bedreiging voor het behoud van het gebied. Verschillende andere inheemse organisaties, zowel uit de laaglanden als de Andesgebieden, hebben zich bij de mars gevoegd om hun ongenoegen te uiten over hoe de regering met de rechten van de inheemse volkeren omgaat.

Falende dialoog

Ondanks het bezoek van meerdere ministers aan het gebied voor een dialoog met de inheemse bevolking, lijkt de Boliviaanse regering niet van plan een stap terug te doen of met alternatieve voorstellen te komen . Ondertussen werden er vanuit hetzelfde kabinet agressieve en denigrerende uitspraken gedaan over de inheemse eisen en hun woordvoerders. Zo werden de inheemse leiders ervan beschuldigd dat zij gefinancierd zouden worden door de Amerikaanse ambassade en buitenlandse ngo's. Deze dubbelzinnige houding en ongefundeerde beschuldingen leverden veel irritatie op bij de marcherende inheemse organisaties.

Op hun beurt erkenden zij de ministers niet meer als legitieme gesprekspartners. De inheemse organisaties eisten een directe dialoog met president Evo Morales, maar deze maakt geen aanstalten om de mars tegemoet te komen en blijft zich publiekelijk uitspreken vóór de snelweg. Samen met de Braziliaanse ex-president Lula was hij onlangs aanwezig bij een seminarie over deze snelweg. Het seminarie werd gefinancierd door het Braziliaanse bedrijf OAS dat gecontracteerd is voor het aanleggen van de snelweg.

Deze Braziliaanse belangen en de interesse van de cocaboeren in het gebied zijn twee belangrijke verklaringen voor de houding van president Evo Morales, in een vorig leven zelf nog cocaboer. Maar er zijn meer achterliggende factoren. Momenteel staan er in het parlement verschillende wetsvoorstellen op de agenda waarin de rechten van de inheemse volkeren, met name het recht op hun grondgebieden (de zogenaamde territorios comunitarios de origen of TCO´s) sterk in het gedrang komen.

Eén van deze wetsvoorstellen komt van de boerenvakbond CSUTCB en stelt een uitbreiding van de landbouwgebieden voor ten koste van deze inheemse territoria. Dit voorstel betekent een definitieve breuk in de alliantie die de boeren en inheemse organisaties in het afgelopen decennium vormden tegen de dominante economische elites. Evo Morales en zijn partij MAS hebben hun electorale overwinningen voor een groot deel aan deze allianties te danken.

Interculturele blokkade

Een belangrijke machtsfactor is de Confederación sindical de comunidades interculturales de Bolivia, een organisatie die de boeren vertegenwoordigt die van de hooglanden naar de meer vruchtbare laaglanden zijn getrokken. Deze migranten van aymara- en quechua-afkomst zijn in de loop der jaren die identificatie kwijtgeraakt. Tot voor kort noemden ze zichzelf 'colonizadores' maar die naam hebben ze recent ingeruild voor 'interculturales', verwijzend naar de gemengde gemeenschappen waarin ze nu wonen. Hun voornaamste belang is méér toegang tot landbouwgrond en hiermee vormen ze een belangrijke bedreiging voor de inheemse territoria.

Tot nu toe hebben deze tegengestelde belangen op nationaal niveau niet tot serieuze confrontaties geleid. Tot op het moment dat een lokale federatie van interculturales besloot de inheemse mars tegen te houden met een wegblokkade in het dorp Yucumo. Daarmee wilde ze de inheemse organisaties dwingen om de dialoog met de regering voort te zetten. Het blokkeren van een vreedzame protestmars is niet alleen in strijd met de grondwet maar vooral met de Boliviaanse traditie van solidariteit en tolerantie als het gaat om protestvormen. De blokkade bemoelijkte de toegan van voedsel- en watervoorraden voor de mars en beide groepen kwamen tegenover elkaar te staan in aanwezigheid van 450 politieagenten.

Zondag kwamen deze agenten in actie en arresteerden ze op gewelddadige wijze een aantal inheemse leiders en anderen aanwezigen. Er wordt gesproken van verschillende doden, waaronder kinderen, bij deze gewelddadige interventie. De cijfers zijn nog niet duidelijk omdat veel van de inheemsen de bossen in vluchtten en daar achtervolgd werden door de politie.

De gewelddadige arrestatie van de inheemsen heeft geleid tot veel bezorgdheid en verontwaardiging bij sociale bewegingen en mensenrechtenorganisaties. In het hele land hebben solidariteitsmarsen plaatsgevonden en worden acties gehouden. Evo Morales nam geen verantwoordelijkheid voor het geweld maar kondigde aan de snelweg voorlopig wel te willen uitstellen en er een nationaal referendum over te organiseren. Dit is echter nog altijd in strijd met het zelfbeschikkingsrecht van inheemsen over hun grondgebied.

Politieke verwarring

De regering blijft aansturen op verdere polarisering en mogelijke gewelddadige botsingen van groepen die allebei tot haar achterban behoorden. Het geweld heeft tot veel verontwaardiging en bezorgdheid geleid. Mensenrechtenorganisaties, intellectuelen en een diversiteit aan groeperingen benadrukken het democratische recht van de inheemse volkeren om een mars te houden, veroordelen de intransigente houding van de regering over de snelweg en roepen op tot het waarborgen van de vrije doorgang van de mars. In het hele land hebben solidariteitsmarsen plaatsgevonden en worden acties gehouden.

De groeiende afstand tussen de inheemse- en mileubeweging aan de ene kant en de regering van de MAS aan de andere, heeft tot de paradoxale situatie geleid dat ook de traditionele politieke tegenstanders, zoals de economische elites, de stedelijke burgercomités, en de rechtse politieke partijen (UN, MNR) zich nu opwerpen als de verdedigers van de Moeder Aarde en de inheemse rechten.

De situatie is tekenend voor de politieke verwarring die in Bolivia is ontstaan. Het was al langer duidelijk dat de president die op het internationale toneel de Moeder Aarde en de Inheemse Rechten met verve verdedigt, dezelfde visie niet in eigen land toepast. Hierbij komt nu dat het politieke instrument wat de sociale bewegingen vertegenwoordigde (MAS), nu dezelfde sociale bewegingen tegen elkaar uitspeelt en zelfs gewelddadig onderdrukt.

bron : Suzanne Kruyt – Broederlijk Delen

Speelgoedfabrikant Mattel zal voortaan geen verpakkingen meer gebruiken met fout hout uit Indonesië. Enkele maanden geleden brak Ken met Barbie in een ludieke campagne van Greenpeace om de milieuschade door Mattel aan de kaak te stellen.

"Barbie, it's over", klonk het plots in juni. Ken had er naar eigen zeggen genoeg van dat zijn lief betrokken was bij de vernieling van waardevolle bossen in Indonesië. Het bleek om een wereldwijde campagne van Greenpeace te gaan, die het verpakkingsbeleid van speelgoedgigant Mattel aan de kaak stelde. Mattel is niet alleen eigenaar van Barbie, maar ook van merken als Fisher-Price en Matchbox.

Greenpeace leverde bewijs dat de leveranciers van papier voor de Mattel-verpakkingen betrokken waren bij de vernieling van regenwouden op Sumatra, het verdwijnende leefgebied van bedreigde diersoorten als de Sumatraanse tijger en de Orang Oetan.

Mattel overstag

Gisteren ging Mattel overstag: het bedrijf neemt zich voor niet langer papier en verpakkingsmateriaal te kopen van dubieuze producenten. Mattel legt leveranciers voortaan op om houtpulp te weigeren van bedrijven "waarvan we weten dat ze betrokken zijn bij ontbossing."

"De regenwouden in Indonesië zouden gebruikt moeten worden voor de bescherming van diersoorten als de tijger, niet voor wegwerpverpakkingen. Daarom is het erg goed nieuws dat Mattel een nieuw aankoopbeleid heeft ontwikkeld", zegt Bustar Maitar van Greenpeace in Indonesië.

De speelgoedgigant wil ook geen houtpulp meer uit plantages die aangelegd zijn op plekken waar ooit natuurlijke bossen stonden. Die omvorming van regenwouden tot plantages is immers een van de grote drijfveren achter de ontbossing in Indonesië. Het bedrijf wil ook het aandeel van gerecycleerd papier verhogen en het gebruik van papier met FSC-keurmerk stimuleren. Dat keurmerk garandeert herkomst uit duurzaam beheerde bossen.

Asia Pulp and Paper

Een van die geviseerde bedrijven waar Mattel mee breekt, is het beruchte Asia Pulp and Paper (APP). Greenpeace had in een rapport aangetoond dat het bedrijf betrokken is bij grootschalige ontbossing in Indonesië.

"Het wordt steeds duidelijker voor Asia Pulp and Paper dat de vernietiging van regenwouden slecht is voor de zaken. Golden Agri-Resources, een zusterbedrijf van APP, heeft zich al geëngageerd om het beter te doen en zo lucratieve contracten teruggewonnen. APP moet hetzelfde doen. De voorbije weken heeft Greenpeace de vernielingen door het bedrijf verder gedocumenteerd."

Greenpeace koos marktleider Mattel, maar kijkt ook naar andere speelgoedproducenten. "We zullen Mattel goed in de gaten houden om te controleren of ze hun engagement nakomen. Maar we willen ook andere bedrijven, waaronder Disney en Hasbro, aanmoedigen om de wouden te beschermen."
bron : De Wereld Morgen - Greenpeace

SANTIAGO - Op initiatief van de Mapuche-indianen zijn maandag in Chili meer dan 12.000 mensen de straat op gegaan om te betogen tegen het ''kolonialistische uitbuitingssysteem''. Volgens de organisatoren valt er niets te vieren op 12 oktober.

Dan wordt in de Spaanstalige wereld herdacht dat het 519 jaar geleden is dat Colombus Amerika ontdekte.

Volgens de betogers was dat ''het begin van de volkerenmoord op de inheemse volkeren van Amerika''.

De Chilenen van Spaanse afkomst vieren 12 oktober 1492 als Dag van de Ontmoeting van de Twee Werelden; voor de Mapuche is het de Dag van het Inheemse Verzet.

Gediscrimineerd

De Mapuche-indianen maken 6,6 procent uit van de 17 miljoen inwoners van Chili en voelen zich gediscrimineerd.

Zij eisen erkenning van hun taal en cultuur, autonomie, zelfbeschikking en teruggave van land dat door de Spanjaarden is afgepakt. Ook eisen zij de vrijlating van stamgenoten die zij als politieke gevangenen beschouwen.

Bron : Mapuche mailinglijst Nl