11-07-17

Mapuche Chili willen meer dan excuses voor historisch onrecht

Chileens president Michelle Bachelet heeft het inheemse  volk der Mapuche namens de Chileense staat haar excuses aangeboden voor het historische onrecht dat tegen hen werd begaan. Een ongewoon en goed gebaar, vinden de Mapuche, maar op zich volstaat het voor hen niet. Bij deze woorden horen daden. 

Sociaal-democratisch president Michelle Bachelet bood op 23 juni 2017 het volk der Mapuche haar excuses aan voor de historische “fouten en gruweldaden” van de Chileense staat. Tegelijk lanceerde ze een ontwikkelingsplan voor Araucanía, de smalle kuststrook tussen het Andesgebergte en de Stille Oceaan, waar de meeste Mapuche wonen. 

“In 1860 viel de Chileense staat het gebied der Mapuche binnen, wat met een historisch foute benaming als de 'Pacificatie van Araucanía' wordt aangeduid”, zegt Adolfo Millabur, burgemeester van het stadje Tirúa, het centrum van het gebied. “Dat een Chileense president nu haar excuses aanbiedt en erkent dat er fouten zijn gemaakt en vooral gruweldaden zijn begaan, is belangrijk.”

De Pacificatie van Araucanía kwam neer op een bikkelharde militaire campagne. Die eindigde in 1881 met een nederlaag voor de inheemse bevolking, duizenden doden en een verkleining van het grondgebied van 10 miljoen naar amper een half miljoen hectare. 

Deze erkenning van de historische verantwoordelijkheid en de excuses volstaan niet. De Mapuche eisen ook “concrete maatregelen om de schade te herstellen”, zegt Millabur. “Een demilitarisering van de zone zou al een goed gebaar zijn.” De Vereniging van Gemeenten met Mapuche-burgemeesters erkende in een communiqué dat de excuses van Bachelet “op een verbetering van de verhouding tussen het Mapuche-volk en de staat wijzen.” 

Tegelijk eist ze dat de president de daad bij het woord voegt. Zo moeten er een nieuwe dialoog komen en moet de antiterreurwet worden ingetrokken. “Het is zeker waardevol dat het staatshoofd vergiffenis vraagt, maar dat volstaat niet als dat niet vergezeld wordt door een billijke compensatie”, zegt priester Carlos Bresciani, die in Tirúa een jezuïetencongregatie leidt. 

Terreurwet van Augusto Pinochet

Mapuche-indianen die ervan verdacht worden bij sociale protesten vrachtwagens in brand te hebben gestoken, worden vervolgd volgens de bepalingen antiterreurwet die nog door de militaire dictatuur van Augusto Pinochet werd ingevoerd. Verdachten mogen volgens deze wet gedurende langere tijd zonder proces in de cel blijven, getuigen mogen met bedekt gelaat voor de rechter verschijnen, en de opgelegde straffen zijn aanzienlijk zwaarder. 

De Mapuche eisen ook dat er een einde komt aan het voortdurende politiegeweld. Het laatste incident deed zich voor op 14 juni 2017 in Temucuicui, toen de militaire politie daar traangas inzette tegen de leerlingen van een plaatselijke school. De advocaten van het Nationaal Instituut voor Mensenrechten, een overheidsinstantie, hebben op 27 juni bij de rechter een beschermende maatregel geëist voor de school. 

Volgens de laatste volkstelling van 2012 noemt 11 procent van de 17,7 miljoen Chilenen zich inheems. Van deze 1,9 miljoen inheemse Chilenen behoort 84 procent tot het volk der Mapuche. Pater Bresciani ziet een dialoog mogelijk “als men over politieke thema’s zoals zelfbeschikking en zelfbestuur wil praten en als men hierover met alle strekkingen een dialoog wil aangaan, ook met de meest radicale.” 

De priester alludeert op de schaarse deelname van Mapuche-leiders aan de Presidentiële Adviescommissie van Araucanía. Die commissie, die in januari 2015 was aangesteld, rondde in januari 2017 zijn opdracht af, met een reeks voorstellen, waaronder een eis tot het vragen van vergiffenis. In het Ontwikkelingsplan voor Araucanía van president Bachelet is echter nergens sprake van het recht op zelfbeschikking en zelfbestuur, zegt Bresciani. Nochtans heeft Chili Conventie 169 van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) ondertekend, waarin deze rechten voor inheemse volkeren worden erkend. 

Controle over eigen grond en water

Historicus Jorge Pinto van de universiteit La Frontera ('de grens') in Araucanía maakte deel uit van deze adviescommissie. Hij noemt het ontwikkelingsplan “solide” en ziet de excuses van Bachelet als een eerste gebaar dat de dialoog moet herstellen. Eerst moet echter de repressie verminderen, zegt hij, “want repressie brengt meer geweld met zich mee.”

Hij roept op tot een dialoog “met de verschillende actoren in de regio die tot nog toe niet bij de dialoog werden betrokken.” Zelfbestuur wordt belangrijk, zegt Pinto. “Grond en water zullen niet volstaan. Onze inheemse volkeren zullen ook controle moeten krijgen over hun grond en autonomie om die grondstoffen zelf te beheren.”

 

Bron : IPS – Orlando Milesi

10:56 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-04-17

Indianen willen geen oliepijpleiding door achtertuin

In de Amerikaanse staat North Dakota protesteren honderden indianen en milieuactivisten tegen de aanleg van een nieuwe oliepijpleiding naar Illinois. Door de leiding, die bijna 1900 kilometer lang is en vier staten doorkruist, moeten vanaf eind dit jaar dagelijks 470.000 vaten aan ruwe olie gaan stromen. Maar de groeiende groep demonstranten probeert daar een stokje voor te steken.

Indianen van de stam Standing Rock Sioux verzetten zich sinds april tegen het miljardenproject. Net buiten hun reservaat bij het stadje Cannon Ball, waar de Cannonball-rivier en de Missouri-rivier bij elkaar komen, hebben ze een kamp opgeslagen. Daar gaat de oliepijpleiding de grond in en onder de Missouri-rivier door. 

De demonstranten zijn bang dat de pijpleiding gaat lekken en daarmee de kwaliteit van het drinkwater en het milieu aantast.

Het aantal demonstranten in het kamp is snel gegroeid en inmiddels bestaat het kamp uit honderden indianen van verschillende stammen uit het hele land en uit milieuactivisten. Sommigen hebben zelfs hun baan opgegeven en hebben hun hele familie meegenomen. Anderen verblijven tijdelijk in het kamp.  

"Normaal gesproken is het een leeg veld, maar nu staan er auto's, vrachtwagens, tipi's en tenten in de buurt van het Standing Rock Sioux-reservaat", omschrijft een journalist van de Amerikaanse publieke radio-omroep NPR het kamp. "De indianenstam wil de pijpleiding niet in zijn achtertuin."

De olie wordt tegenwoordig nog met vrachtwagens en treinen vervoerd. Volgens deskundigen is die manier van transport vele malen onveiliger dan het vervoer via een pijpleiding. 

In november vorig jaar gaf het ministerie van Buitenlandse Zaken geen toestemming voor de bouw van de omstreden Keystone-pijpleiding. De 1900 kilometer lange olieleiding zou de bestaande oliepijpleidingen in de VS en Canada met elkaar moeten verbinden, maar volgens president Obama was de aanleg niet in het belang van de VS. 

De Standing Rock Sioux-stam wil ook dat de aanleg van de Dakota Access Pipeline wordt stopgezet en heeft daarom een rechtszaak aangespannen. Op 9 september doet een federale rechtbank in Washington uitspraak in de zaak.
bron : NOS

10:16 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Activisten Dakota-Keystone pijplijnen: “Trump zal ons niet tegenhouden”

Een van de eerste beleidsbeslissingen van president Trump was het herstarten van de bouw van de betwiste pijplijnen Dakota Access en Keystone XL. Leden van alle oorspronkelijke volkeren van de VS en Canada brachten hun protesten vier dagen lang naar de hoofdstad Washington DC.


De pijplijnen Dakota Access en Keystone XL zijn al jaren onderwerp van lokale protesten op de plaatsen waar deze pijplijnen passeren. In antwoord op de aanhoudende protesten tegen Keystone XL had president Obama de stopzetting van de bouw bevolen. Voor Dakota Acces heeft hij dat echter niet gedaan, ook al had hij dat met identieke dezelfde argumenten gekund.

De protesten in het reservaat Standing Rock in North Dakota werden aanvankelijk maandenlang enkel gevoerd door de lokale bevolking van de Sioux in het reservaat. Dergelijke acties tegen pijplijnen en andere projecten, zoals mijnbouw of fracking, zijn overigens niet uitzonderlijk. Ze gaan soms jaren door in meerdere staten van de VS. Meestal worden ze of volledig verzwegen of geridiculiseerd in kleine berichten op de achterpagina’s van de kranten, in de faits divers van het lokale nieuws.

Van Wounded Knee over Standing Rock

De Dakota-protesten wisten via de sociale media echter een veel grotere dimensie te bereiken. Beelden van brute repressie met honden door niet bevoegde veiligheidsagenten gingen viraal. Uiteindelijk werd het protestkamp van Standing Rock de grootse samenkomst van oorspronkelijke volkeren sinds de protesten van 1972-1973 in het reservaat Pine Ridge in buurstaat South Dakota.

Leden van talrijke oorspronkelijke volkeren van de VS hielden toen een jaar lang de historische site van Wounded Knee bezet. Zij protesteerden daarmee tegen de gewelddadige repressie door politie en corrupte lokale leiders. Toen waren plannen voor open mijnbouw onderdeel van de protesten.

Obama bleef dus afzijdig over Dakota Access. Sinds Trump president is neemt de repressie tegen de protesten terug toe. De kampen worden voortdurend aangevallen door militair uitgeruste politie. De organisatoren van het protest tegen de pijplijnen breiden daarom hun protesten uit. Vier recente dagen van protest in de hoofdstad Washington DC zijn daar een eerste voorbeeld van.

… tot Washington DC

Van 6 tot 10 maart 2017 kwamen meer dan tienduizend betogers uit heel de VS en Canada samen in de hoofdstad Washington DC. Op 10 maart begonnen zij een protestmars symbolisch aan het federale hoofdkwartier van de Army Corps of Engineers (ACOE), de afdeling van het leger die instaat voor de bouw van militaire installaties, maar ook de bouw van grote civiele infrastructuurwerken overziet en controleert. Deze instelling geeft ook advies over de bouwvergunningen. Over de Dakota Access heeft de ACOE afwisselend koud en warm geblazen, maar uiteindelijk liet zij de verdere bouw van de pijplijn toe. De protestmars hield ook halt aan de Trump Tower, waar de demonstranten een tipi bouwden.

De betogers maken zich geen enkele illusie over de intenties van president Trump. “Hij zal zijn plannen niet voor ons wijzigen”. Zij zien hun protest echter veel breder dan alleen maar deze twee pijplijnen. “Dit gaat over het recht op drinkbaar water, zonder de permanente dreiging van olielekken, maar evengoed over een ander energiebeleid, weg van fossiele brandstoffen, over de rechten van inheemse volkeren, over de strijd tegen discriminatie, tegen economische uitbuiting én tegen seksueel wangedrag in al zijn vormen.

In een van zijn meest recente rapporten wijst de Hoge Vertegenwoordiger voor de Rechten van Inheemse Volkeren James Anaya op de problematiek van seksueel wangedrag rond pijplijnen, zowel tijdens de bouw als tijdens de exploitatie. Die werken worden bijna uitsluitend uitgevoerd door buitenlandse mannelijke werknemers die vanuit hun kampen de wijde omgeving onveilig maken.

Wie deze activisten wijst op de bikkelharde houding van de huidige president krijgt steevast hetzelfde antwoord. “Wij hebben al in veel slechtere omstandigheden voor onze zaak gestreden en houden het al honderden jaren vol, Trump zal ons niet tegenhouden om daar mee door te gaan.”

Bron: UN special rapporteur: oil, gas & mining operations brings increased sexual violence

 

10:13 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-01-17

Wie zijn wij om minder te doen dan Leonard Peltier?

 

Voor duizenden activisten is 18 januari 2017 een zeer droevige dag. De meer dan waarschijnlijk allerlaatste kans voor Leonard Peltier om in vrijheid bij zijn familie en geliefden zijn laatste jaren door te brengen is gepasseerd. Droefheid mag geen plaats maken voor verbittering of opgave. Wat nu? Leonard toont zelf de weg. 

Net als zovele anderen heb ik de voorbije dagen in spanning afgewacht of ook Leonard Peltier op de lijst zou komen te staan van personen die door uittredend president Barack Obama in vrijheid zouden worden gesteld. Ondanks alles bleef ik net als vele anderen hopen tot het laatste uur. Het heeft niet mogen zijn. 

Net ook als zovele anderen volg ik hem al van in de tijd van Wounded Knee, dat toen in België alleen door Humo op de voet werd gevolgd. We hoorden van de bezetting, zijn vlucht naar Canada, zijn uitlevering op basis van valse getuigenissen... Er was nog geen internet. Reacties werden nog op briefpapier gezet. De steun voor Leonard was er niet minder om. 

Leonard zal na 43 jaar de gevangenis niet verlaten. Wat zijn persoonlijke toekomst betreft, moeten wij ons geen illusies maken. Leonard Peltier is 72, te ziek om nog acht jaar Donald Trump te overleven en dan nog vier jaar te hopen op de gunsten van een andere president (zie Obama wordt laatste kans voor Leonard Peltier). 

Dat zijn activisten wereldwijd na dit vreselijke nieuws even in een dip zitten is zeer begrijpelijk. Ik ben er ook niet goed van. Ik claim zeker geen grote inzet, anderen hebben zoveel meer gedaan. 

Hoe moet het nu verder? Wel, het is Leonard zelf die het voorbeeld geeft. Dit had hij te vertellen in een e-mail kort voor hij het verdict te horen kreeg: “If I should not (receive clemency) then after we are locked up for the day I will have a good cry and then pick up myself and get myself ready for another round of battles until I cannot fight (any) more. So don't worry. I can handle anything after over 40 years.” 

“Als ik geen genade krijg, dan ga ik, nadat ze ons voor de rest van de dag weer hebben opgesloten, even goed huilen, mezelf weer oppakken en klaar staan voor een volgende ronde gevechten, tot ik niet meer zal kunnen strijden. Maak je dus geen zorgen. Ik kan alles aan na meer dan 40 jaar. 

Wie zijn wij om minder te doen dan Leonard?
Bron : De Wereld Morgen – Lode Vanoost

 

16:11 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-11-16

Politie, niet betogers, zijn 'gewelddadig' in Dakota

Na de protesten tegen de Dakota Access Pipeline eerst maandenlang te negeren, krijgen de protesten nu volle aandacht omdat ze 'gewelddadig' zouden zijn. De vooringenomen berichtgeving van de Amerikaanse media over het protest sijpelt blijkbaar door tot de Belgische media.

De protesten tegen de aanleg van de Dakota Access Pipeline gaan onverminderd door. De berichtgeving over de situatie ter plaatse in de grote Amerikaanse media blinkt uit door selectiviteit en eenzijdigheid. Over de kern van de zaak wordt nauwelijks bericht.

Zo wordt voortdurend gesteld dat de betogers bezwaren hebben tegen het doorklieven van hun 'sacrale gronden'. Dat het vooral over de gevaarlijke gevolgen voor de drinkwatervoorziening in de regio en de gevaren voor massale vervuiling van de rivier Missouri gaat komt nauwelijks aan bod.

Persverklaringen van de lokale politie krijgen alle aandacht, terwijl woordvoerders van de betogers worden weergegeven als idealistische en vooral irrealistische dromers, die zich tegen 'vooruitgang' verzetten en niet inzien dat de pijplijn toch ook veel lokale tewerkstelling met zich meebrengt.

Journalistieke vrijheid

Journaliste Amy Goodman van de alternatieve nieuwssite Democracy Now! was als enig journalist aanwezig toen bij het begin van de protesten betogers met pepperspray werden uiteengedreven door agenten van privé-bewakingsfirma's en door hun honden werden gebeten. Haar beelden gingen viraal via het internet, terwijl de grote Amerikaanse media ze bleven negeren. Daarop was te zien hoe vreedzame betogers zonder enige provocatie werden aangevallen, terwijl de politie passief toekeek.

Toen ze vervolgens door de politie van de staat North Dakota werd beschuldigd van aanzetten tot geweld vond geen enkel Amerikaans medium het de moeite haar collegiaal te verdedigen. Enkele weken later werd de klacht onder internationale druk ingetrokken.

Jill Stein van de Green Party en Bernie Sanders spraken (en spreken) zich uit tegen de pijplijn. De strijd tegen de Dakota Access Pipeline wordt op het internet verdedigd met de hashtag #NoDAPL.

President Obama gaf enkele weken terug in een interview een commentaar bij de gebeurtenissen, die uitblonk in vaagheid en onduidelijkheid over wat hij er precies over dacht. Hij stelt voor de werken enige tijd stil te leggen om de zaak te bestuderen en te zien of er alternatieve tracés mogelijk zijn. Voor hem is het echter evident dat de pijplijn zelf er moet komen, hij stelt alleen vragen bij het tracé door het reservaat Standing Rock.

Gewelddadige politierepressie

De politierepressie tegen de betogers in Standing Rock neemt ondertussen toe, meer bepaald tijdens de nacht van 19 op 20 november 2016, met de inzet van waterkanonnen in de vrieskou van North Dakota (het vroor min vijf graden), van traangas en van rubber kogels tegen 400 zoals steeds vreedzame betogers.

167 van de 400 betogers werden afgevoerd met interne bloedingen in het gelaat en op de romp door de impact van rubber kogels, met ernstige oogirritaties door het overvloedig gebruik van pepperspray en met onderkoeling, nadat ze waren natgespoten door de politie. Twee oudere personen werden gehospitaliseerd met hartproblemen.

Volgens de lokale politiechef was het politieoptreden het gevolg van gewelddadige provocaties, maar op de beelden ter plaatse (onder meer van drone-camera's die de politie uit de lucht poogde te schieten) is daar niets van te merken. Daar is eerder op te zien dat de politie zonder enige specifieke aanleiding chargeerde.

De betogers benadrukken dat dit alles gebeurt onder president Obama, niet onder Trump. Zij deden andermaal een rechtstreekse oproep tot president Obama om zijn federale bevoegdheid in te roepen en de openbare veiligheid te vrijwaren.

Blokkade met steun van de politie

Een wegblokkade van uitgebrande vrachtwagens naar de plaats van de protesten zou zogenaamd zijn opgezet door tegenbetogers, die voor de pijplijn zijn, maar lokale waarnemers stellen vast dat de politie – in tegenstelling tot de aanpak van de protesten – bijzonder passief was om de opstelling van die blokkade tegen te houden.

Deze blokkade onderbreekt nu al weken de doorgang naar Bismarck, de hoofdstad van de staat North Dakota, waar zich de enige hospitalen van de hele regio bevinden, en maakt onder meer de passage van ziekenwagens van en naar de plaats van de protesten uiterst moeilijk. De politie beweert al weken de blokkade te zullen opheffen. In contrast met die passieve houding tegen de wegblokkade trad de politie nu keihard op tegen de betogers, toen die poogden de wegblokkade zelf op te heffen.

Berichtgeving

De berichtgeving in de Amerikaanse media over de recente repressie is enerzijds wel verontwaardigd over het zwaar disproportioneel karakter van de gebruikte methodes, vooral dan het inzetten van waterkanonnen in vriestemperaturen, maar blijft anderzijds vaag en ontwijkend over de motivering van de protesten.

CNN heeft het over Dakota Access Pipeline clashes turn violent. De vreedzame protesten zijn volgens CNN 'clashes' die gewelddadig geworden zijn. De openbare radio NPR titelt hetzelfde met Dakota Access Pipeline Protests In North Dakota Turn Violent.  De Britse Guardian ziet iets gelijkaardig: Standing Rock protest: hundreds clash with police over Dakota Access Pipeline. NBC is neutraler met Dakota Pipeline Protesters Drenched With Water Cannons.

Ook Belgische media nemen diezelfde teneur over, die de oorzaak van het geweld impliciet bij de betogers legt. In De Morgen kreeg dat de volgende titel: Betoging tegen Amerikaanse pijpleiding loopt uit de hand: 167 gewonden met als tekst: “De aanhoudende betogingen tegen de aanleg van een controversiële pijpleiding in North Dakota hebben vannacht door het ingrijpen van de politie een gewelddadig karakter gekregen. De Standaard titelt: Gewelddadige betoging met veel gewonden om Amerikaanse pijpleiding en: “Demonstraties tegen een controversiële oliepijpleiding in North Dakota, dat gepland staat door een gebied waar native Americans wonen, hebben in de nacht van zondag op maandag voor meerdere gewonden gezorgd. De aanhoudende betogingen tegen de aanleg van een controversiële pijpleiding in North Dakota hebben in de nacht van zondag op maandag door het ingrijpen van de politie een gewelddadig karakter gekregen.” (herhaling in beide zinnen zoals in de tekst)

Passieve zinsbouw

Geen van beide kranten kiest een titel die dichter bij de feitelijke waarheid aansluit, bijvoorbeeld “Politie slaat vreedzame betoging tegen pijpleiding gewelddadig neer” met 'de politie' als actieve uitvoerder, niet 'de betoging'. Ook het gebruik van passieve zinsbouw in de teksten zelf is niet neutraal: “De aanhoudende betogingen... hebben door het ingrijpen van de politie een gewelddadig karakter gekregen”. “Demonstraties... hebben voor gewonden gezorgd.”

"De politie greep in" wat een reactie op iets voorafgaands suggereert. Bovendien, niet het politieoptreden is "gewelddadig", maar het "karakter van de betogingen". Beide kranten kozen niet voor een meer bij de feiten zelf aansluitende titel, zoals bijvoorbeeld: "De politie trad zonder provocatie disproportioneel gewelddadig op tegen 400 vreedzame betogers” of “De politie heeft 167 van de 400 vreedzame betogers verwond.” Kort, duidelijk en feitelijk accuraat.

Meer dan 40 procent van de deelnemers gewond

167 van de 400 deelnemers raakten gewond bij deze politierepressie, dat is 41,75 procent van alle deelnemers. Dat is zonder meer gigantisch. Beeld je een betoging in Brussel in met 2000 deelnemers en 805 gewonden.

De protesten tegen de Dakota Access Pipeline gaan ondertussen onverminderd door. De betogers ter plaatse worden voortdurend vervangen door nieuwkomers. Het is geleden van de protesten van 1973 in het reservaat Pine Ridge in de buurstaat South Dakota , dat zoveel autochtone Amerikanen zich nog verenigden voor een gemeenschappelijke strijd. Bovendien krijgen de betogers steun van zowat alle leefmilieuorganisaties in de VS en Canada.

In meerdere steden hebben regelmatig protestacties plaats in solidariteit met #NoDAPL. Een organisatie van oorlogsveteranen heeft beslist met een delegatie naar Standing Rock te gaan. Woordvoerder Wes Clark: "De Eerste Amerikanen hebben gediend in het Amerikaans leger, hebben ons thuisland verdedigd, met een groter percentage dan eender welke bevolkingsgroep in de VS. Er zijn gewoon geen andere volkeren die onze steun meer verdienen."

Verslag van de website The Young Turks over het optreden van de politie: Dakota Access Oil Police Cause Mass Hypothermia:

Bernie Sanders' Surprise Speech Outside the White House on Rejecting Dakota Pipeline & Trump (Democracy Now!):

Bron : Lode Vanoost

 

10:58 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-11-16

Brazilië 6 illegale goudzoekers gedood door Yanomami-indianen

Zes Braziliaanse mijnwerkers die illegaal goud ontgonnen op grondgebied van de Yanomami-indianen, werden met pijl en boog gedood in de noordelijke Braziliaanse deelstaat Roraima.

t heeft de Nationale Stichting voor de Indianen (FUNAI) meegedeeld.

"De doden werden ons meegedeeld door de Vereniging van de Yanomami-volkeren in Roraima, en een team van de FUNAI bereidt zich voor om ter plaatse te gaan", aldus een woordvoerder van FUNAI. Een woordvoerder van de politie van Boa Vista, de hoofdstad van Roraima, zei dat een politieteam de FUNAI waarschijnlijk op 20 november zal vergezellen.

Het conflict vond naar verluidt plaats op 1 november, maar de overlijdens werden pas begin deze week bevestigd. Tot dan werden de goudzoekers als vermist beschouwd.

12 procent van het grondgebied

"We kennen de reden achter het conflict niet, omdat de indianen van het dorp waar de doden vielen ons via de radio meldden dat ze niet wilden zeggen wat er gebeurd was als we niet ter plaatse kamen", zo legde Junior Hekuari uit, de voorzitter van de Vereniging van de Yanomami-volkeren in Roraima. Volgen Hekuari bevinden de lichamen van de goudzoekers zich in een afgelegen oerwoudgebied op zo'n 16 kilometer van het dorp Xereu II.

In Brazilië leven nog ongeveer 900.000 indianen van 305 verschillende etnieën, op een bevolking van 204 miljoen inwoners. Hun grondgebied is goed voor twaalf procent van de oppervlakte van Brazilië, en is vooral gelegen in het Amazonegebied. Grote delen ervan worden echter bezet door kolonisten.

Bron : (Belga/RR)ntnt !

 

 

 

 

 

 

17:04 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-08-16

Utah Zaaiers gearresteerd aan de eerste teerzanden mijn in de Verenigde Staten

Dertig activisten stapten naar de eerste teerzanden mijn in de VS en zaaiden zaden om het land te herstellen dat verwoest werd door teerzanden- fossiele brandstof, dat nog vuiler is dan kolen en olie.

Met papieren vlinders, liederen en spandoeken drongen de activisten binnen de mijnsite en namen de sanering van het onvruchtbaar gemaakte land in eigen hand met spaden, pikhouwelen en zaden.

De politie arresteerden 20 activisten die de handen ineensloegen en hun liederen bleven zingen. 

De actie was een’ initiatief van de ‘Tavaputs Action Council’, een coalitie van grassroots activisten van het Colorado Plateau voor sociale rechtvaardigheid, en was de afsluiting van een 3-daags evenement om het land en de biodiversiteit te eren.

Meer dan 100 mensen hebben deelgenomen. Zij kampeerden op openbare grond naast de teerzanden mijn.

Er waren workshops, debatten en muziekshows.

Mensen kwamen samen om te debatteren over inheems verzet tegen fossiele brandstoffen en kolonialisme, en om samen te werken rond een evenwichtiger toekomst. 

Het Canadese mijnbedrijf ‘US Oil Sands heeft’ 32.005 acres van openbare grond gehuurd voor schalie olieontwikkeling.

830.000 acres van B land lopen in de toekomst het risico door onomkeerbare teerzanden stripontginningen in het westen van de VS.

Teerzanden hebben massa’s water nodig voor verwerking van ruwe olie, het watersysteem, dat al bedreigt wordt door de droogte zal nog meer onder druk gezet worden. 

Bron : Website: http://www.canyoncountryrisingtide.org

14:13 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Guatemala mijnbouprojecten

 Guatemala is vandaag het mikpunt voor verschillende nieuwe mijnbouwprojecten. Guatemalteekse NGO's als Colectivo Madre Selva stellen dat volgens gegevens van het Ministerie van Energie en Mijnbouw meer dan 25% van het grondgebied van het land in aanvraag voor concessie door mijnbedrijven is. 

In het verleden waren er reeds bedrijven zoals EXMIBAL, controversieel voor zijn aandeel in geweldplegingen tijdens de burgeroorlog, maar nu zijn het steeds meer internationale bedrijven zoals Montana Exploradora de Guatemala (dochteronderneming van de Canadese mijnbouwgigant Goldcorp Inc.) die uit zijn op het goud dat onder de gronden van de lokale Maya-gemeenschappen ligt. 

Een voorbeeld daarvan is het Marlin project in San Marcos, dat ondanks het protest van de lokale bevolking van Sipakapa toch uiteindelijk werd opgestart en sinds 2004 operationeel is. De gemeenschappen in de omgeving protesteren hiertegen en klagen de vervuiling van hun landbouwgronden ten gevolge van de mijnbouwactiviteit aan, maar worden zelfs door de overheid niet gehoord. Het disrespect voor de eisen van de gemeenschappen werd extra duidelijk wanneer de regering rechter Claudi de Paz haar plaats in de hoogste gerechtsinstantie van Peru ontnamen. Zij wordt als rechter internationaal erkend als één van de belangrijkste voorvechters van de mensenrechten (o.a. door de veroordeling van dictator Ríos Montt). 

De wet op túmulos die het mogelijk maakt om nu ook deelnemers aan protestdemonstraties te kunnen vervolgen en het weigeren een onderzoek door een internationale commissie van de UN naar de wantoestanden van het Guatemalteekse gerecht, laten bovendien geen twijfel over de houding van de Guatemalteekse overheid. 

Goldcorp Inc. heeft reeds sinds 2001 een gelijkaardig mijnbouw project lopen in Valle de Siria, Honduras, waar men na verschillende jaren van mijnbouwactiviteit vaststelt dat de watervoorraad vervuild is met zware metalen en op andere plaatsen volledig uitdroogt.

Andere projecten zoals dat van Skye Resources, eveneens een Canadees bedrijf, en z'n dochteronderneming CGN (Compañia Guatemalteca de Niquel) in El Estor, waar vlakbij het meer van Izabál, gedacht wordt een de explotatie van een nikkel mijn. Hoewel dit project nog in z'n beginfase zit, werden de lokale gemeenschappen reeds snel geconfronteerd met de gevolgen ervan: in Januari 2007 zette een honderd-tal sterke politiemacht lokale gemeenschappen op hardhandige wijze uit hun huizen en van hun gronden. Huizen en oogst werden achteraf in brand gestoken om te beletten dat de mensen terug zouden keren.

Bron : Catapa

14:09 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-16

Urutau, een indiaan met een missie

Vorige week probeerde hij al tevergeefs de koning al een brief af te geven, volgende week probeert hij opnieuw de veiligheidsmensen te omzeilen. Urutau, is een indiaan met een missie. "Ik wou tonen dat wij indianen in dit land geen rechten meer hebben."

Ik had hem al gezien toen ons koningspaar vorige week Rio bezocht. Hij was die kleine man met het lange grijze haar die kost wat kost een brief wou afgeven aan de Belgische koning. Stoere bodyguards met de donkerste zonnebrillen die je maar kan indenken, hielden hem tegen. De man was alleen, de veiligheidsmensen met veel. Hoe vastberaden de kleine man met de lange lokken ook was, koning Filip heeft hem nooit gezien, laat staan gesproken. Deze keer lukte het de man niet, maar bij het volgende bezoek van een buitenlands staatshoofd staat hij er opnieuw. Altijd maar met één missie: de zaak van zijn volk, de indianen, bepleiten.

Enkele dagen later ontmoet ik de man opnieuw en leer ik dat zijn naam Urutau is. Hoe klein is een wereldstad als Rio de Janeiro als je op een bevolking van meer dan 6 miljoen iemand twee keer kan ontmoeten. “Ik wou gewoon papieren afgeven aan de koning om te tonen dat wij indianen in dit land geen rechten meer hebben. Ze hebben ons alles afgenomen, eerst ons land, erna onze waardigheid en nu willen ze ook nog onze cultuur vernietigen.” Urutau zegt het met een afgemeten stem maar op een zachte toon. Als één van de leiders van de inheemse bevolking die aan het wereldberoemde Maracana-stadion woonde, heeft hij al genoeg vernederingen geslikt.

 

Maracana

Urutau neemt me mee naar het Maracana-stadion, de plaats waar de Olympische Spelen vorige week officieel geopend werden. Maar voor Urutau en zijn volk betekenen die Spelen niks. Integendeel, alles wat naar RIO2016 verwijst, voelt als een mes dat nog dieper in de wonde snijdt. Samen met de wereldbeker voetbal van 2014 vormden de Olympische Spelen het prefecte alibi om het indianendorp in de buurt van die voetbaltempel te slopen. Sinds 2006 hadden verschillende indianen-families het laatste stukje grond in Rio bezet dat officieel eigendom is van inheemse stammen. De indianen hadden er hutjes opgebouwd en bezetten maandenlang het oude koloniale gebouw dat er bij ligt. Deze stenen hebben voor de indianen namelijk een hoge symbolische waarde.

 

Het gebouw ligt op nog geen 100 meter van het Maracana-stadion en is voor het publiek afgesloten met hekken. Een politie-patrouille houdt er de wacht en moet iedereen maar vooral Urutau buiten houden. Dat lukt natuurlijk niet. Een indiaan is een krijger en die geeft nooit op. Mijn cameraman heeft amper zijn camera uitgepakt of het stamhoofd baant zich een weg langs de omheining om een spandoek van de stad weg te trekken. Dit koloniale pand is bijna 150 jaar oud, heeft een majestueuze allure maar oogt vandaag vervallen. De bekende Braziliaanse antropoloog Darcy Ribeiro opende er in 1953 het eerste “Museum van de Indiaan” in Latijns-Amerika. Decennia eerder, in 1910, had de toenmalige eigenaar, Hertog Alfred van Saksen-Coburg-Gotha, de grond en het gebouw aan de indianen geschonken om er een centrum ter bescherming van de inheemse bevolking te stichten.

 

Uitzetting

Juist ja, Urutau maakt zijn huiswerk en wist wel waarom hij onze koning wou aanspreken met die eigendomspapieren in de hand. Saksen-Coburg-Gotha, dat moet toch wel ergens via een bloedlijn of familiale vertakking tot bij hertog Alfred komen. Het stadsbestuur van Rio beloofde eerst om alles te laten staan en het gebied in stand te houden in ruil voor een vrijwillige teruggave van de gebouwen en de grond door de indianen. Maar de indianen waren al een keer te veel bedrogen en verwierpen alle voorstellen. Het gevolg was dat na de vriendelijke vraag het sterke bevel kwam om te vertrekken. Een bevel dat op wankele juridische gronden berust. En toen de wereldbeker naderde, raakte ook het geduld van de overheid op. Een militaire operatie met pantserwagens, helikopters, aanvalshonden en traangasgranaten jaagde de indianen uit hun dorp en museum. Een ruïne blijft over.

 

Het lot van Urutau staat model voor tienduizenden indianen in Brazilië. Ze werden verdreven van hun land en dorpen in het binnenland van Brazilië. Berooid zoeken ze dan maar de steden op. Naar schatting leeft ongeveer de helft van de volledige inheemse bevolking vandaag in steden. Daar worden ze geconfronteerd met een wereld die ze niet kennen en er zijn weinig kansen om uit de armoede te ontsnappen.


Net als twintigduizend andere indianen is Urutau verplicht om ergens een onderkomen te vinden waar hij niet tot last is. Hij woont nu ergens in een favela in het noorden van Rio. Onze weg ernaar toe beloofde al niet veel goeds: uitgebrande autowrakken, vuilnis overal en vervallen gebouwen zover je kan kijken.

 

Toch zet Urutau zijn strijd tegen de overheid en tegen het systeem van hieruit verder. In een favela waar twee drugsbendes elkaar bekampen over wie de koning van de straat is. Geen wonder dat Urutau zelf naar Majesteit Filip wou stappen in plaats van hem uit te nodigen bij hem thuis. De favela was te gevaarlijk voor een koninklijk onderhoud. Nog maar eens.

 

Wie meer wil weten over de strijd van Urutau kan terecht op de facebook-pagina “We must be dreaming”. “We must be dreaming” is een documentaire van de Vlaamse filmmaker David Dhert die de indianen jarenlang volgde in Rio.

 

bron : VRT

10:46 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-04-16

Noodtoestand na elf zelfmoordpogingen op één dag in Canadees dorp

In een dorp in het noordoosten van de Canadese staat Ontario hebben zaterdag elf inwoners geprobeerd zelfmoord te plegen. Het dorpsbestuur van het afgelegen Attawapiskat heeft de noodtoestand uitgeroepen.

De inheemse gemeenschap, bestaande uit 2000 inwoners, heeft al langer te maken met een opvallend hoog aantal mensen die zichzelf van het leven probeert te beroven. Volgens het dorpsbestuur zijn er sinds de herfst 101 zelfmoordpogingen gedaan, waarvan één is gelukt. Maart kende een dieptepunt met 28 pogingen. De leeftijden varieerden van 11 tot 71.

Volgens lokale politici wordt de inheemse bevolking, die vier procent uitmaakt van de Canadese populatie, door de overheid aan haar lot overgelaten. De inheemse Canadezen kampen met armoede, verslaving, een lage levensverwachting en hoge criminaliteitscijfers.

Attawapiskat telt volgens het lokale bestuur vier maatschappelijk werkers die er niet meer in slagen de problemen het hoofd te bieden. Er is inmiddels een crisisteam naar de gemeenschap gestuurd, waar onder andere maatschappelijk werkers en psychiatrisch verpleegkundigen deel van uitmaken.

Premier Justin Trudeau noemt de gebeurtenissen hartverscheurend, en belooft zijn best te doen om de omstandigheden van de inheemse inwoners te verbeteren. Minister van Volksgezondheid Jane Philpott heeft verklaard dat de verbetering van hun sociaaleconomische positie noodzakelijk is om het welzijn in het dorp te verbeteren.

Een inheemse gemeenschap in de provincie Manitoba heeft sinds december eveneens met een zelfmoordgolf te maken. In twee maanden tijd beroofden zes mensen zich van het leven, en werden tientallen zelfmoordpogingen geteld.

Bron : De Morgen

12:00 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Maxima Acuña dwingt groot Amerikaans mijnbouwbedrijf op de knieën

 

Het Amerikaanse mijnbedrijf Newmont bergt zijn plannen voor de Conga-goudmijn op. Een belangrijke overwinning voor Máxima Acuña de Chaupe, een boerin die zich al jaren verzet tegen de komst van de mijn. Door haar onverzettelijk-heid, en die van haar medestanders, dwong ze een groot Amerikaans mijnbedrijf op de knieën. 

Ze ontvangt bovendien ook de prestigieuze Goldman Prize, de belangrijkste internationale prijs voor milieuactivisten. 

De Conga-mijn moest een uitbreiding worden van de Yanacocha-goudmijn, de grootste van Latijns-Amerika. Maar het verzet van de lokale bevolking was groot. Nu blijkt dat Newmont Conga uit zijn reserves heeft geschrapt in het dossier dat het bedrijf jaarlijks moet voorleggen aan de Amerikaanse autoriteiten.

In zijn motivatie zegt Newmont dat het “in het huidige sociale en politieke klimaat niet denkt dat het Conga binnen afzienbare tijd zal ontginnen”. 

Máxima reageert opgetogen. “ Wij zijn blij dat Newmont eindelijk de feiten onder ogen ziet en Conga opgeeft”, zegt zij. “Onze levensstijl en het zuivere water dat we daarvoor nodig hebben betekenen veel meer voor ons dan de goudmijn. We weten uit onze ervaring met de Yanacocha-mijn dat we ze niet allebei kunnen hebben, wat er ook beloofd wordt. 

Newmont is de tweede grootste goudontginner ter wereld. In 2010 kwam het bedrijf met het project om Conga te ontwikkelen, naast de goudmijn Yanacocha. Het Conga-project bedreigde 4 bergmeren in de droge hooglanden van de Andes. In 2011 werd de mijnontwikkeling stopgezet - na aanhoudend protest van de gemeenschappen.

Máxima Acuña de Chaupe groeide uit tot het boegbeeld van het verzet tegen het Conga-mijnproject. Zij woont met haar gezin op grond die cruciaal is voor de mijnontwikkeling. Het bedrijf wilde haar daarom met alle middelen van haar grond zetten.
 

In december 2014 haalde Máxima gelijk voor de rechter, maar ook daarna hielden de pesterijen en bedreigingen niet op. Onlangs nog werd hun veld vernield. Toch bleef de familie Chaupe zich verzetten. 

De Goldman-prijs beloont nu die gedreven inzet voor haar familie en voor de hele gemeenschap. Haar overwinning op de mijngigant is ook een teken van hoop voor alle gemeenschappen die vechten tegen mijnontwikkeling. Máxima is de winnares voor Latijns-Amerika.

Vorig jaar won Berta Cáceres de prijs. Die Hondurese activiste werd in maart 2016 vermoord omwille van haar activiteiten. 
bron : Catapa

11:54 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Filipijns scheepstouwenproject Rope Hope wint 4de Pijlerwedstrijd

Op de Dag van de 4de Pijler bekroonde de jury het initiatief Rope Hope als meest inspirerende 4de Pijlerproject. Rope Hope creëert nieuwe designproducten van gerecycleerde scheepstouwen uit de Filipijnse haven Cebu. Daar leeft een hele havengemeenschap van het recycleren van deze oude scheepstouwen.

De wedstrijd ‘4Nieuwers gezocht’ ging in aanloop van de derde Dag van de 4de Pijler op zoek naar vernieuwende 4de Pijlerprojecten. 51 projecten waagden hun kans. De jury nomineerde 10 projecten en koos uiteindelijk voor Rope Hope. De publieksprijs was voor Village Support Rangaroon, een project van kleinschalig duurzaam toerisme in Noord-India. 11.11.11-voorzitter Jos Geysels overhandigde hen de juryprijs (€ 2000) en publieksprijs (€ 1000) in het Vlaams Parlement. 

Het ROPEHOPE-verhaal begint bij oma Diosdada. Ze is een gepassioneerde ondernemende vrouw die haar brood verdient door het recycleren van oude scheepstouwen in de arme havenbuurt van Cebu in de Filipijnen.  40 jaar geleden was ze de eerste, vandaag is er een hele recycling-gemeenschap ontstaan die oude scheepstouwen ontmantelt en herwerkt tot nieuwe touwen.

Livable Products, een initiatief van designer Sep Verboom, verwerkt deze touwen tot nieuwe designproducten die hier worden verkocht. Door de lokale gemeenschap te betrekken bij het ontwerpproces geeft Livable Products hen de kans traditionele weeftechnieken te combineren met vernieuwende creativiteit. Zo worden oude scheepstouwen omgetoverd tot nieuwe Livable Products.  (Bekijk de korte vimeo-documentaire van Rope Hope - www.livableproducts.org/projects/rope/ )

Village Support Rangaroon verzamelde de meeste stemmen via internet en won zo de publieksprijs. “We hebben er heel hard aan gewerkt en iedereen die we kenden gemobiliseerd, maar zo hebben ook honderden nieuwe mensen ons project leren kennen.”, vertelt Annie Nijs.  Explorers Group Rangaroon is een zelfhulpgroep van jonge werkloze mannen en vrouwen die een duurzame dorpseconomie tot ontwikkeling willen brengen via een project van kleinschalig en ecologisch dorpstoerisme in het dorp Rangaroon in Noord-India. De prachtige ligging van het dorp aan de voet van de Himalaya en zijn bevolking met Nepalese roots bieden heel wat toeristische troeven. (www.4depijler.be/organisatie/4depijler/village_support_rangaroon)

Het project ‘De kip met de gouden eieren’ van Solidev vzw, tot slot, kreeg een bijzondere vermelding van de jury.  Solidev vzw is een 4de Pijlerinitiatief van een groep Rwandese inwoners van het Vlaams-Brabantse Asse.  Ze ondernemen in hun thuisland een goed doordacht kleinveeproject met plattelandsvrouwen. Maar het project draait niet alleen om kippen en eieren. Het gaat vooral over sparen en investeren en over sociale bescherming en toegang tot gezondheidszorg.  (www.4depijler.be/organisatie/4depijler/solidev)

Bron : 4de pijler


11:49 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Inheemse volken Latijns-Amerika blijven arm

Miljoenen Latijns-Amerikanen zijn sinds 2000 uit de armoede geraakt, maar dat geldt niet voor de inheemse volkeren. Dat is moreel onaanvaardbaar en bovendien onverstandig, zegt de Wereldbank in zijn recentste rapport.Bovenkant formulier 

De inheemse volkeren van Latijns-Amerika zijn de afstammelingen van de volkeren die al duizenden jaren voor de Spaanse en Portugese conquista op het continent leefden dat door de kolonisatoren Amerika werd genoemd. Zij worden nog steeds gediscrimineerd door de afstammelingen van deze kolonisatoren (un.org)

In de eerste tien jaar van het nieuwe millennium zijn 70 miljoen Latijns-Amerikanen uit de armoede geraakt, zegt de Wereldbank in een pas gepresenteerde studie. Daar zijn weliswaar leden van de inheemse volkeren bij, vooral in Bolivia, Brazilië en Peru. Voor die volkeren verloopt dat ontwikkelingsproces echter veel minder snel dan voor de andere Latijns-Amerikanen. 

"Latijns-Amerika heeft een grondige sociale transformatie doorgemaakt die de armoede heeft teruggedrongen en de middenklasse heeft uitgebreid, maar de inheemse gemeenschappen hebben daar veel minder de vruchten van geplukt dan de rest van de Latijns-Amerikanen", zegt de Mexicaan Jorge Familiar, ondervoorzitter Latijns-Amerika van de Wereldbank.

 

De armoedekloof wordt groter

De kloof tussen de inheemse gemeenschappen en de andere Latijns-Amerikanen is niet kleiner geworden en soms zelfs vergroot. De inheemse gemeenschappen vormen 14 procent van de totale bevolking van het continent, maar in de groep van Latijns-Amerikanen die in extreme armoede leven, loopt hun aandeel op tot 17 procent. Wie inheemse ouders heeft, heeft meer kans om in armoede op te groeien, ongeacht het onderwijsniveau van de ouders. 

De Wereldbank vraagt daarom aan de overheden een dringend beleid dat de achterstand van inheemse volkeren op verschillende domeinen wegwerkt, vooral met het oog op de verwezenlijking van de nieuwe Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen 2015-2030 (SDG's), die eind 2015 in de VN zijn vastgelegd. De zeventien SDG's bevatten afspraken over het recht van inheemse volken op onderwijs, grond en markten.  

 "Als de inheemse volken een sleutelrol willen spelen in de ontwikkelingsagenda na 2015, dan moeten we naar hun opinies en ideeën luisteren", zegt Ede Ijjasz-Vasquez, die bij de Wereldbank verantwoordelijk is voor stedelijke, rurale en sociale ontwikkeling.

"De betrokkenheid van de inheemse volkeren bij het beleid en de ontwikkelingsprogramma's dringt niet alleen de armoede terug, het verbetert ook hun capaciteit en kansen om een belangrijke rol te spelen in de samenleving", zegt Ijjasz-Vasquez. "Hun inclusie is voor overheden niet alleen juist vanuit moreel standpunt, het is ook slim vanuit economisch perspectief." 

Wel politieke vooruitgang

Op politiek vlak is er wel vooruitgang te noteren. In een groot deel van Latijns-Amerika zijn inheemse volken zichtbaarder aanwezig en betrokken in de politiek. In Bolivia zijn ze nu zelfs goed voor 30 procent van de parlementsleden en Boliviaans president Evo Morales is de allereerste Latijns-Amerikaanse president van inheemse oorsprong. 

Verscheidene landen aanvaardden ook inheemse tradities in verkiezingsprocessen. In de Mexicaanse deelstaat Oaxaca worden 418 van 570 gemeenten volgens inheemse tradities bestuurd. Dat is deels een gevolg van de toepassing van internationale verdragen en verklaringen, zoals de VN-Verklaring voor de Rechten van Inheemse Volken uit 2007. 

Ook op onderwijsvlak gingen de inheemse Latijns-Amerikanen erop vooruit, zegt de Wereldbank. De studie noemt de toegang tot lager onderwijs voor inheemse kinderen een van de belangrijkste verwezenlijkingen van die eerste tien jaar. Landen als Ecuador, Mexico en Nicaragua hebben de onderwijskloof met hun inheemse bevolking zo gedicht.

Bron : IPS

 

 

11:46 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Brazilië zet Tapajós-dam on hold

Goed nieuws voor het regenwoud van het Amazonegebied! Woensdag liet het Braziliaanse milieuagentschap Ibamaweten dat ze de vergunningen voor de bouw van de enorme São Luiz do Tapajós-dam op de rivier de Tapajós opschort. Het agentschap heeft erkend dat het project mogelijk risico’s met zich meebrengt voor de Munduruku-indianen er wonen.

De mededeling van Ibama is een belangrijke stap voor het Amazonegebied en voor de rechten van de inheemse volkeren in Brazilië. We hopen dan ook dat deze belangrijke stap vooruit zal bijdragen aan de definitieve schorsing van de megadam. Hieronder enkele redenen waarom dat zo belangrijk is:

De rechten van de indianen

De São Luiz do Tapajós-dam zou een stuk regenwoud blank zetten ter grootte van de stad New York en zou ook belangrijke delen van het grondgebied van de Munduruku-indianen vernielen. Drie dorpen van de Munduruku langs de Tapajós zouden moeten wijken voor de aanleg van de dam. Volgens de Braziliaanse grondwet is het verboden om indianen van hun grond te verdrijven, behalve in extreme gevallen zoals bij rampen of epidemieën, waarna een onmiddellijke terugkeer verzekerd moet worden zodra het gevaar geweken is. Maar om in aanmerking te komen voor die grondwettelijke bescherming, moet de grond van de Munduruku officieel erkend zijn. De Munduruku strijden al decennialang voor deze erkenning – die cruciaal is om stuwdammen op de Tapajós te voorkomen – maar tot voor kort ze hebben daarbij nauwelijks vooruitgang geboekt.

Nu heeft het Braziliaans agentschap dat bevoegd is voor de inheemse volkeren deze maand een rapport gepubliceerd dat een gebied van 178.000 hectare, Sawré Muybu genaamd, erkent als traditioneel grondgebied van de Munduruku-indianen.

Het nieuws over het territorium van de Munduruku en de annulering van de vergunning zijn mooie overwinningen! Maar het officiële proces voor de erkenning van het land van de Munduruku is nog niet afgelopen en de dam is nog niet geschrapt. Het lot van de Tapajós en de voorouderlijke gronden van de Munduruku ligt nog altijd in de weegschaal.

De bescherming van het woud

De megadam van São Luiz do Tapajós zou niet enkel de levenswijze van de indianen ondermijnen, hij zou ook een bosgebied verwoesten dat volgens experten een uitzonderlijke biodiversiteit kent – zelfs naar de normen van het Amazonegebied.
Een milieueffectrapport van de dam in opdracht van Greenpeace Brazilië heeft al aangetoond dat de dam heel wat negatieve gevolgen kan hebben voor de biodiversiteit en de inheemse bevolking van de regio en formuleerde ook de aanbeveling dat het milieuagentschap de vergunningen voor de werken moet weigeren.

De bouwwerken zijn stilgelegd. Nu is het tijd om hem te stoppen!

Hoewel het nieuws van vorige week een grote stap vooruit is, zouden de dam van São Luiz do Tapajós en meer dan veertig andere dammen in het stroomgebied van de Tapajós er uiteindelijk toch kunnen komen. De beslissing van Ibama is niet definitief en kan nog worden ingetrokken.

Daarom is een aanhoudende publieke druk van groot belang. Al meer dan 200.000 mensen uit Brazilië en de rest van de wereld hebben gevraagd om het project stop te zetten. Intussen eisen actievoerders dat grote bouwbedrijven zoals Siemens, Andritz en Tractebel afstand nemen van dit omstreden en verwoestende project.

De opschorting moet een permanente beslissing worden, zodat het project afgelast wordt en zodat de Munduruku-indianen het grondwettelijk recht op hun voorouderlijke gronden toegekend krijgen.

Strijd mee voor de bescherming van de Tapajós. Samen kunnen we het hart van het Amazonewoud beschermen.

bron : Greenpeace

11:43 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-04-16

Mohawk Nation News- Quebec politieagenten vermoorden ONKWE’HON:WEH –Lac Simon

10 april-2016 –  protestdemonstratie in Montreal in solidariteit met de Lac Simon Anishnabeg gemeenschap van Montreal.

Zij rouwden om de dood van Jean-Pierre Bony, die op 6 april vermoord werd met een rubberen kogel door de SPVM (Service de police de la Ville de Montréal)- ten noorden van Montreal Jean Pierre Bony murder.  

Op 7 april sloegen ze opnieuw toe. Die nacht liet Sandy Michel, 25 jaar oud, het leven. Hij werd brutaal afgeslacht door de ’Anishabeg reserve corporate‘ politie nabij Val-d’or.

Hij had een voorwerp in de hand waarvan de agenten dachten dat het wel eens een wapen zou kunnen zijn.

Hij werd verpletterd door hun politiewagen en dan schoten ze hem dood.

In 2009 was zijn oudere broer ook vermoord door de politie.

Het vermoorden van onkwe’hon:weh-jongeren in Noord Quebec -is net als het vermoorden van zwarten in Noord Montreal - institutioneel racistisch.

Niet-blanke levens worden geliquideerd zonder enige vorm van proces.  

In de nasleep van deze tragedie en na jaren politie –pesterijen- heeft het volk van Lac- Simon zich verzameld en de politie gevraagd om hun territorium te verlaten.De Quebec politie greep onmiddellijk in.De media kreeg bevel om zich tijdens het onderzoek ver van de plaats van de misdaad te houden.

Media black-outs zijn routine geworden.

Na de recente openbaringen van seksuele gruweldaden rond Val-d’or, gepleegd door politieagenten van de Surete du Quebec wil de SQ wanhopig hun systematisch geweld tegen inheemsen mannen, vrouwen en kinderen verborgen houden.

De zogenaamde “aboriginal” politie was net teruggekeerd naar Lac-Simon, maar werden gedongen weg te gaan na de dood van een van hun agenten in februari ll.

Anthony Raymond Papatie, 22 jaar, schoot de agent neer voor hij zelfmoord pleegde.

 

Zoals de band Muse uitdrukkelijk zingt: "Mensen het is tijd om op te staan":

“Paranoia is in bloom.

The p.r. transmissions will resume.

They’ll try to push drugs to keep us all dumbed-down and hope that we will never see the truth around.

Another promise, another scene, another packaged lie to keep us trapped in greed.

And all the green belts wrapped around our minds and endless red tape to keep the truth confined.

They will not force us.

They will stop degrading us.

They will not control us.

We will be victorious. … rise up and take the power back.

I’s time the fat cats had a heart attack!” [The Muse]

 

Bron :De Naisgazet

 

12:15 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Noodtoestand na elf zelfmoordpogingen op één dag in Canadees dorp

In een dorp in het noordoosten van de Canadese staat Ontario hebben zaterdag elf inwoners geprobeerd zelfmoord te plegen. Het dorpsbestuur van het afgelegen Attawapiskat heeft de noodtoestand uitgeroepen.

De inheemse gemeenschap, bestaande uit 2000 inwoners, heeft al langer te maken met een opvallend hoog aantal mensen die zichzelf van het leven probeert te beroven. Volgens het dorpsbestuur zijn er sinds de herfst 101 zelfmoordpogingen gedaan, waarvan één is gelukt. Maart kende een dieptepunt met 28 pogingen. De leeftijden varieerden van 11 tot 71.

Volgens lokale politici wordt de inheemse bevolking, die vier procent uitmaakt van de Canadese populatie, door de overheid aan haar lot overgelaten. De inheemse Canadezen kampen met armoede, verslaving, een lage levensverwachting en hoge criminaliteitscijfers.

Attawapiskat telt volgens het lokale bestuur vier maatschappelijk werkers die er niet meer in slagen de problemen het hoofd te bieden. Er is inmiddels een crisisteam naar de gemeenschap gestuurd, waar onder andere maatschappelijk werkers en psychiatrisch verpleegkundigen deel van uitmaken.

Premier Justin Trudeau noemt de gebeurtenissen hartverscheurend, en belooft zijn best te doen om de omstandigheden van de inheemse inwoners te verbeteren. Minister van Volksgezondheid Jane Philpott heeft verklaard dat de verbetering van hun sociaaleconomische positie noodzakelijk is om het welzijn in het dorp te verbeteren.

Een inheemse gemeenschap in de provincie Manitoba heeft sinds december eveneens met een zelfmoordgolf te maken. In twee maanden tijd beroofden zes mensen zich van het leven, en werden tientallen zelfmoordpogingen geteld.

Bron : De Morgen

 

12:03 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-02-16

Inheemse volkeren Latijns-Amerika blijven arm

Miljoenen Latijns-Amerikanen zijn sinds 2000 uit de armoede geraakt, maar dat geldt niet voor de inheemse volkeren. Dat is moreel onaanvaardbaar en bovendien onverstandig, zegt de Wereldbank in zijn recentste rapport.

 

De inheemse volkeren van Latijns-Amerika zijn de afstammelingen van de volkeren die al duizenden jaren voor de Spaanse en Portugese conquista op het continent leefden dat door de kolonisatoren Amerika werd genoemd. Zij worden nog steeds gediscrimineerd door de afstammelingen van deze kolonisatoren (un.org)

In de eerste tien jaar van het nieuwe millennium zijn 70 miljoen Latijns-Amerikanen uit de armoede geraakt, zegt de Wereldbank in een pas gepresenteerde studie. Daar zijn weliswaar leden van de inheemse volkeren bij, vooral in Bolivia, Brazilië en Peru. Voor die volkeren verloopt dat ontwikkelingsproces echter veel minder snel dan voor de andere Latijns-Amerikanen. 

"Latijns-Amerika heeft een grondige sociale transformatie doorgemaakt die de armoede heeft teruggedrongen en de middenklasse heeft uitgebreid, maar de inheemse gemeenschappen hebben daar veel minder de vruchten van geplukt dan de rest van de Latijns-Amerikanen", zegt de Mexicaan Jorge Familiar, ondervoorzitter Latijns-Amerika van de Wereldbank 

De armoedekloof wordt groter

De kloof tussen de inheemse gemeenschappen en de andere Latijns-Amerikanen is niet kleiner geworden en soms zelfs vergroot. De inheemse gemeenschappen vormen 14 procent van de totale bevolking van het continent, maar in de groep van Latijns-Amerikanen die in extreme armoede leven, loopt hun aandeel op tot 17 procent. Wie inheemse ouders heeft, heeft meer kans om in armoede op te groeien, ongeacht het onderwijsniveau van de ouders. 

De Wereldbank vraagt daarom aan de overheden een dringend beleid dat de achterstand van inheemse volkeren op verschillende domeinen wegwerkt, vooral met het oog op de verwezenlijking van de nieuwe Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen 2015-2030 (SDG's), die eind 2015 in de VN zijn vastgelegd. De zeventien SDG's bevatten afspraken over het recht van inheemse volken op onderwijs, grond en markten.  

"Als de inheemse volken een sleutelrol willen spelen in de ontwikkelingsagenda na 2015, dan moeten we naar hun opinies en ideeën luisteren", zegt Ede Ijjasz-Vasquez, die bij de Wereldbank verantwoordelijk is voor stedelijke, rurale en sociale ontwikkeling.

"De betrokkenheid van de inheemse volkeren bij het beleid en de ontwikkelingsprogramma's dringt niet alleen de armoede terug, het verbetert ook hun capaciteit en kansen om een belangrijke rol te spelen in de samenleving", zegt Ijjasz-Vasquez. "Hun inclusie is voor overheden niet alleen juist vanuit moreel standpunt, het is ook slim vanuit economisch perspectief." 

Wel politieke vooruitgang

Op politiek vlak is er wel vooruitgang te noteren. In een groot deel van Latijns-Amerika zijn inheemse volken zichtbaarder aanwezig en betrokken in de politiek. In Bolivia zijn ze nu zelfs goed voor 30 procent van de parlementsleden en Boliviaans president Evo Morales is de allereerste Latijns-Amerikaanse president van inheemse oorsprong. 

Verscheidene landen aanvaardden ook inheemse tradities in verkiezingsprocessen. In de Mexicaanse deelstaat Oaxaca worden 418 van 570 gemeenten volgens inheemse tradities bestuurd. Dat is deels een gevolg van de toepassing van internationale verdragen en verklaringen, zoals de VN-Verklaring voor de Rechten van Inheemse Volken uit 2007. 

Ook op onderwijsvlak gingen de inheemse Latijns-Amerikanen erop vooruit, zegt de Wereldbank. De studie noemt de toegang tot lager onderwijs voor inheemse kinderen een van de belangrijkste verwezenlijkingen van die eerste tien jaar. Landen als Ecuador, Mexico en Nicaragua hebben de onderwijskloof met hun inheemse bevolking zo gedicht.

Bron : IPS

09:35 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-16

Een grote overwinning voor de bossen

Na twintig jaar strijd kunnen we jullie een grote overwinning melden : het Grote berenbos in Canada word eindelijk beschermd. Dit voorouderlijk grondgebied van indianenvolken, het natuurlijke leefgebied van symbolische soorten als de grizzly, de wolf en de kermodebeer werd al sinds de jaren 1990 bedreigd.

Na twintig jaar campagne hebben we eindelijk bereikt wat onmogelijk leek : we hebben meegeholpen aan het behoud van één van de grootste kustwouden ter wereld. In 1996 was slechts 5% van dit bos beschermd tegen industriële ontginning. Het akkoord dat net is afgesloten, voorziet dat voortaan 85% beschermd zal zijn. Dat is een oppervlakte die groter is dan België.

Bron : Greenpeace

11:13 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-15

'Sociale bescherming cruciaal bij aanpak klimaatcrisis'

Een klimaatbeleid zal alleen maar voldoende draagvlak vinden indien het sociaal rechtvaardig is. Een cruciaal aandachtspunt voor de belangrijke klimaatconferentie van de Verenigde Naties eind deze maand in Parijs.

In een niet zo ver verleden leefde het hardnekkige idee dat de sociale strijd niet te verzoenen was met het ecologische verzet. Deze kloof kwam voort uit de opvatting dat de strijdpunten van de ecologische beweging tegenstrijdig waren met de sociale eisen van onder meer vakbonden. Simpelweg ging de redenering als volgt: het beperken van de CO2-uitstoot om een allesvernietigende klimaatopwarming te voorkomen, betekent het afremmen van economische vooruitgang, wat op zijn beurt impact zal hebben op jobs en inkomens.

Waardig werk

Een bijzonder simplistische redenering die gelukkig voorbijgestreefd is. Het verhaal is immers heel wat genuanceerder dan dat, en dit beseffen de vakbonden ook. Meer zelfs, in België speelden de vakbonden een voorname rol bij het totstandkomen van een brede beweging die zich bekommert om de klimaatopwarming, maar tegelijkertijd het sociale aspect niet uit het oog verliest. Al op de Dag voor Waardig Werk in 2014, stelden vakbonden wereldwijd heel duidelijk dat verder aanmodderen met het klimaatbeleid nefaste gevolgen zal hebben voor waardig werk wereldwijd. Het Internationaal Vakverbond verwoord dit sloganesk met: ‘No jobs on a dead planet!’

Sociale bescherming

Dit jaar voert een brede coalitie van vakbonden, mutualiteiten en ngo´s campagne voor het wereldwijde recht op sociale bescherming. De kernbooschap is eenvoudig: iedereen heeft recht op sociale bescherming, maar de harde realiteit is dat maar liefst vijf miljard mensen hier niet van kunnen genieten.

Geen werkloosheidsuitkering bij jobverlies, geen ziekte-uitkering, geen pensioen, geen toegang tot een degelijk gezondheidssysteem,... ga zo maar door. In essentie gaat deze campagne dus over inkomenszekerheid en het recht op gezondheid, kortweg over ieders bestaanszekerheid.

Sociaal rechtvaardig klimaatbeleid

Sociale bescherming garandeert op meerdere manieren bestaanszekerheid. Door een vervangingsinkomen te voorzien voor wie inkomensverlies lijdt, door een toegankelijk en kwaliteitsvol gezondheidssysteem uit te bouwen voor wie ziekt wordt, maar ook door een radicaal en realistisch klimaatbeleid mogelijk te maken. Een klimaatbeleid zal alleen maar voldoende draagvlak vinden als het sociaal rechtvaardig is. Daarom spreken vakbonden van een ‘rechtvaardige overgang´.

De overgang van de huidige economie, gestoeld op fossiele brandstoffen (aardolie, aardgas en steenkool), naar een duurzame en koolstofarme economie, zal sociale gevolgen hebben. Daarom eisen we dat de overgang rechtvaardig gebeurt. Bepaalde sectoren, denk aan de petroleum- of metaalsector, zullen meer dan andere sectoren grote veranderingen moeten doormaken, en tegelijkertijd zullen andere bedrijfstakken, denk aan bedrijven actief rond alternatieve energie, interessante pistes zien. Een overgang zal alleen mogelijk zijn als ze sociaal rechtvaardig is. Opdat mensen kunnen rekenen op een omscholing naar meer groene jobs, opdat mensen die hun baan verliezen een vervangingsinkomen zullen krijgen... En daarvoor is een kwaliteitsvol systeem van sociale bescherming nodig.

Ook in het Zuiden

ABVV en FOS voeren niet alleen campagne voor sociale bescherming in België, ook in het Zuiden ondersteunen we partners voor hun toegang tot sociale bescherming. Zo staat de sociale vooruitgang van mensen in precaire omstandigheden – denk aan Boliviaanse huishoudwerksters die geen contract of sociale bescherming hebben – centraal in het werk van FOS. Maar tegelijkertijd beseffen we heel goed dat de wereldwijde strijd voor sociale bescherming een cruciale rol zal spelen bij de aanpak van de klimaatcrisis.

Als de Boliviaanse koffieteler zijn opbrengst jaar na jaar ziet dalen omwille van het veranderende klimaat, kan hij of zij niet rekenen op een vervangingsinkomen. Als bepaalde infectieziekten in het Boliviaanse laagland aan een opmars bezig zijn omwille van de veranderende weersomstandigheden, dan kan de arme landarbeider niet rekenen op een kwaliteitsvol en toegankelijk ziekenhuis. Een stevig sociaal beschermingssysteem in Bolivia moet het land wapenen tegen de gevolgen die we vandaag reeds zien, en hen de mogelijkheid geven om de overgang te maken naar een groenere economie.

Bindend klimaatbeleid nodig

Binnenkort is het weer de jaarlijkse hoogmis van de klimaatonderhandelaars, de nu al beruchte klimaattop in Parijs. Bindende klimaatmaatregelen zijn noodzakelijk om een wereldwijde catastrofe te voorkomen. Sharan Burrow, algemeen secretaris van het Internationaal Vakverbond, trok recent aan de alarmbel omdat regeringen er niet in slagen de urgentie te vertalen in verstrekkende voorstellen en plannen. Ze stelde heel duidelijk dat de regeringen de weg plaveien naar een onvoorzienbare crisis. En ze hamerde op de sociale rechtvaardigheid van iedere klimaatmaatregel, en bij het ontbreken van een sociale component zullen vakbonden wereldwijd niet stil blijven zitten.

De tijd van ecologische en sociale tegenstellingen is voorbij, vakbonden pleiten voor een klimaatbeleid, ecologisten voor sociale vooruitgang. Het één kan niet zonder het ander, en vice versa! Daarom eisen het ABVV en FOS bindende en verregaande klimaatmaatregelen tijdens de top in Parijs, het is tijd voor écht staatsmanschap!

Dit artikel is een bijdrage van David Verstockt, landenvertegenwoordiger voor FOS in Bolivia, voor De Nieuwe Werker. Ontdek alles over hoe FOS het klimaatthema opneemt in haar werking in FOSFOR 4 - 'Solidair met ons klimaat' dat begin december bij de abonnees in de bus ligt en digitaal beschikbaar is.


Bron: De Wereld Morgen
        

 

17:23 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-08-15

Nieuwe testen tonen dat Navajo's in Sanders slachtoffer zijn van uranium lek

Navajo’s die weg moesten van de Black Mesa om plaats te maken voor Peabody kolenmijnen zijn nu slachtoffer van het Church Rock uranium lek die naar de Puerco stroomde.

Inwoners van Sanders eisen verantwoording voor uranium contaminatie in de lokale waterbronnen. 

Sanders- Arizona- Na systematisch stalenonderzoek van meer dan 114 waterputten in Nahata Dziil Chapter en naburige streken, toonden de resultaten van ten minste 8 putten de aanwezigheid van een verhoogd niveau aan uranium in de stad Sanders.

Het stalenonderzoek werd uitgevoerd door leden van Tó lání Lake Enterprises, the Little Colorado River Watershed Chapters Association, and Southwest Research and Information Center.

De resultaten van de studie, getiteld: Puerco-LCR Water Quality Environmental Justice Project, werden op 24 juli 2015 kenbaar gemaakt aan de leden van de gemeenschap in het Nahata Dziil Chapter House.

Sinds die dag werden ongeveer 300 inwoners van Park Estates in Sanders gewaarschuwd voor het gebruik van gecontamineerd water als drink- bad- kook en poets- water.

Volgens de studie bevat het water in het systeem (PWS #AZ0401009), dat beheerd wordt door Arizona Windsong Water Company uranium, concentraties die de limit van 30 micrograms per liter (30 μg/L) in het drinkwater, zoals vastgelegd door de Safe Drinking Water Act (SDWA) van 1974 overschreden.

Vroegere resultaten van de stalen die samengesteld waren door het Arizona Department of Environmental Quality (ADEQ) hebben ook een buitensporige hoeveelheid aan uranium in het water sinds 2009 aangetoond. 

Het is bekend dat de inname van uranium door het drinken van besmet water kan leiden tot ernstige nierproblemen (zelfs nierfalen ).

Het metaal produceert ook toxische effecten op het cardiovasculair systeem, lever, spieren en het zenuwstelsel.

De verhoogde niveaus van uranium in het grondwater is oorzakelijk ge-linkt aan het Church Rock uranium lek van 1979.

Door een breuk van een uranium afval poel kwam er 1.000 ton solide radioactieve afval en 93 miljoen liter zuur, radioactief materiaal in de Puerco River terecht. De smetstof werd zo meer dan 80 mijlen stroomafwaarts gevoerd tot in Navajo County, Arizona.

Sanders en Nahata Dziil (New Lands) en andere, overwegend Navajo gemeenschappen, zitten langs de oevers van de Puerco Rivier.

 

Ondanks verschillende ADEQ schendingen en herhaalde klachten over watervervuiling levert de Arizona Windsong Water Company nog steeds geen zuiver en veilig water aan haar betalende klanten.

Verder heeft het bedrijf herhaaldelijk informatie over waterbevuiling achtergehouden.

Inwoners van Park Estates en naburige Navajo gemeenschappen zijn gedupeerd door het wanbeleid vn de Arizona Windsong Water Company.

Deze daden zullen niet langer getolereerd of toegestaan worden. 

Bron : Nais Gazette

 

 

11:25 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-15

Esmeralda weigert overlevende martelingen op SAIL

Een overlevende van de martelingen op het Chileense zeilschip Esmeralda is woensdagavond de toegang tot de boot geweigerd. De Braziliaan Maeth Boff (69), die bij toeval in Nederland was, wilde het schip voor het eerst sinds hij er in 1973 werd gemarteld, betreden om de confrontatie met het verleden aan te gaan. Ondanks een afspraak met de organisatie van Sail, die had toegezegd dat de viermaster 's avonds toegankelijk zou zijn, weigerde de kapitein de man. 

De komst van de Esmeralda naar Sail is omstreden. Tussen 1973 en 1980 voer het schip langs de kustlijn van Chili en pikte onderweg politieke tegenstanders van dictator Augusto Pinochet op. Aan boord werden ze gevangengehouden, verkracht en gemarteld. Voor menigeen mondde het uit in de dood. 

Boff overleeft het. Als Braziliaanse verzetsstrijder is hij in 1971 naar Chili gevlucht. Tezamen met de meeste buitenlanders wordt hij er na de staatsgreep van Pinochet in 1973 opgepakt. Op de Esmeralda wordt hij ondervraagd over zijn verleden. De martelingen die hij daarbij ondergaat sterken hem slechts in zijn overtuiging te zwijgen. 

Geweigerd 

Demonstranten wachten de Esmeralda op die woensdag tijdens Sail aanmeert in de haven van Amsterdam.

Demonstranten wachten de Esmeralda op die woensdag tijdens Sail aanmeert in de haven van Amsterdam. © Guus Dubbelman / de Volkskrant 

Nu, ruim veertig jaar later, staat Boff met tientallen Chilenen op de kade in Amsterdam om Esmeralda te verwelkomen. Ze zijn niet tegen de komst van de boot, maar vinden dat het omstreden verleden niet moet worden verzwegen. 'Waar zijn ze', zingen de Chilenen, doelend op de slachtoffers van de dictatuur die nooit zijn teruggevonden. En waar is de voorlichting over deze boot, vragen ze zich hardop af. 

Met geen woord repte de organisatie van Sail aanvankelijk op haar website over de gruweldaden die aan boord hebben plaatsgevonden. Ook de eigen site van het schip hult zich in stilzwijgen. Het lijkt alsof Chili het verleden van het schip wil verdoezelen, zegt Rafael Railaf van de Mapuche stichting, een organisatie die is opgericht door ballingen die in het tijdperk-Pinochet uit Chili zijn gevlucht. 

De Chileense ambassadeur in Nederland, María Teresa Infante, ontkent dat. 'Chili is tegenwoordig een open en democratisch land. De Esmeralda is een symbool van de geschiedenis, maar laat ook zien hoe Chili het verleden te boven is gekomen.' 

Discussie 

Woensdag blijken die woorden voorbarig. De pr-officier van het schip ontkent tegenover de Volkskrant zelfs dat er martelingen hebben plaatsgevonden op de Esmeralda. 'Martelingen? Wie zegt dat?', aldus de man, vlak nadat het schip is aangemeerd. 

Op de kade gaat Sail-woordvoerder Jan Driessen de discussie aan met de demonstranten, gadegeslagen door de vele Chileense marineofficieren aan boord. De komst van de Esmeralda moet een les zijn, vindt Driessen.

'Moeten we Auschwitz dan ook sluiten?', vraagt hij aan een demonstrant.

Die schudt heftig nee, en antwoordt: 'In Auschwitz krijgen bezoekers te horen wat er is gebeurd. Op de Esmeralda worden vooral feesten gehouden.' 

Boff bekijkt het van een afstandje. Hij wilde door het bezoeken van het schip een oude wond doen helen. Dat de kapitein hem weigert, is tekenend, vindt hij. 'Dat betekent dat ze nog niet klaar zijn voor openheid.'

 ____________________________________

Mapuche Foundation | FOLIL

The Netherlands/ Países bajos

 

 

11:18 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-08-15

Protest tegen Chileens schip Esmeralda

Tientallen mensen protesteerden woensdag in Amsterdam tijdens het begin van Sail tegen de viermaster Esmeralda uit Chili. Volgens mensenrechtengroepen en officieel Chileens onderzoek is het schip tijdens het regime van Augusto Pinochet (1973-1990) gebruikt als gevangenis en een plek om politieke tegenstanders te martelen. 

Ze stonden op de kade aan de IJhaven met Chileense vlaggen, protestborden en spandoeken toen het schip iets voor 19.00 uur aanmeerde. Op de spandoeken stonden teksten als 'Chileense marine, waar zijn de vermisten?'. De politie was prominent aanwezig om de boel in de gaten te houden. 

Ook het 'gewone' publiek was massaal toegestroomd om het enorme vaartuig te zien aanmeren. De bemanning stond in uniform op het dek en zong liederen voor de toeschouwers. Naast het gejoel van de demonstranten klonk dan ook veel applaus voor de opvarenden. 

De Esmeralda is een van de tall ships van Sail. Het 113 meter lange zeilschip is momenteel in gebruik als opleidingsschip van de Chileense marine. Het is de eerste keer dat het vaartuig meedoet aan het maritieme evenement. 

De organisatie van Sail zegt dat iedereen zijn mening moet kunnen uiten.

„We laten de mooie bladzijden zien, maar ook de zwarte bladzijden”, zegt Sail-voorzitter Arie-Jan de Waard. „Maar we hebben ook signalen gekregen dat de Esmeralda tijdens de intocht met veel gejuich en getoeter is ontvangen.” 

bron : Mapuche Foundation | FOLIL

 

The Netherlands/ Países bajos

12:31 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-15

Inheemse volkeren willen zichtbaar zijn in nieuwe Ontwikkelingsagenda

Afgevaardigden van inheemse volkeren vinden dat de specifieke noden van hun mensen niet voldoende worden gezien in de Duurzame Ontwikkelingsdoelen van de Verenigde Naties, de opvolgers van de Millenniumdoelstellingen. Naar aanleiding van de Internationale Dag van de Inheemse Volkeren nu zondag, doen ze een oproep: ze willen niet langer onzichtbaar zijn.

Beschrijving: https://www.paypalobjects.com/en_US/i/scr/pixel.gif

Onderkant formulier

Naar aanleiding van de Internationale Dag van de Inheemse Volkeren op zondag 9 augustus zegt de Indigenous Peoples Major Group, een organisatie die de inheemse volkeren vertegenwoordigt, dat er in de Millenniumdoelstellingen (MDG’s) een gebrek aan aandacht was voor de inheemse volkeren als aparte groepen. Die “cultureel blinde implementatie van de MDG’s” resulteerde in te weinig gerichte maatregelen rond de specifieke noden van elke groep.

Geen dialoog

“Elk project dat de participatie van inheemse volkeren uitsluit, maakt hun noden onzichtbaar”, zegt Sandra del Pino, regionaal adviseur Culturele Diversiteit bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). “Het gebrek aan dialoog met inheemsen is een groot obstakel.”

Volgens de WHO zijn inheemse volkeren bij de meest gemarginaliseerde bevolkingsgroepen ter wereld.

Als hoofdthema van de Internationale Dag van de Inheemse Volkeren werd dit jaar gekozen voor gezondheid. De algemene gezondheidstoestand van inheemse volkeren verschilt immers aanzienlijk van die van niet-inheemsen.

“We willen de toegang van inheemse mensen tot erkende gezondheidscentra analyseren, net zoals de redenen waarom ze daar worden uitgesloten en wat er gedaan kan worden om bestaande hiaten in de gezondheidszorg voor inheemsen te dichten”, zegt del Pino.

“Kinderen die geboren worden in inheemse families leven vaak in afgelegen gebieden waar overheden weinig investeren in gezondheid, onderwijs, recht en participatie. Veel inheemse kinderen lopen zo het risico om niet geregistreerd te worden bij hun geboorte en dus niet over identiteitsdocumenten te beschikken.” 

Culturele barrière

Ook factoren zoals de afgelegen woonplaats, de taal en het gebrek aan onderwijs bepalen waarom inheemse volkeren achterblijven op gezondheidsvlak. “Maar van al deze barrières is het wellicht de culturele die het grootste obstakel vormt”, zegt del Pino. “Er is weinig kennis over de sociale en culturele gebruiken van inheemse volkeren op het vlak van gezondheidswerking.”

Roberto Mukaro Borrero, een leider van de Taíno en vertegenwoordiger van de United Confederation of Taíno People zegt dat meer begrip nodig is door te focussen op samenwerking tussen traditionele genezers, niet-traditionele gezondheidswerkers en gezondheidscentra. “Deze samenwerkingsverbanden moeten vooral de nadelen wegwerken waarmee inheemse mensen nu te maken hebben, nadelen die versterkt worden door onteigeningen en armoede.”

“Regeringen moeten de toezeggingen die werden overeengekomen en die vastliggen in de Verklaring van de Rechten van Inheemse Volkeren, daadwerkelijk implementeren”, zegt Borrero. 

Doelstelling 17.18

Ook de klimaatverandering en het daarmee gepaard gaande extreme weer blijken een grote impact te hebben op de gezondheidstoestand van inheemse volkeren.

“In veel gevallen zijn inheemse gemeenschappen meer kwetsbaar voor milieurampen omdat ze afgelegen of in onherbergzame gebieden wonen”, zegt del Pino. “Daarnaast zijn ze ook erg afhankelijk van het milieu en zijn directe bronnen.”

“Doelstelling 17.18 van de SDG’s ter verbetering van de kwaliteit, de dekking en de beschikbaarheid van opgesplitste  gegevens, kwam er als antwoord op een van de lessen die getrokken werden uit de MDG’s: de noodzaak om de meest kwetsbare bevolkingsgroepen veel meer zichtbaar te maken in de SDG’s.”

“Voor de Ontwikkelingsagenda na 2015 is het meer dan ooit nodig dat we geen enkele groep achterlaten. Geen doelstelling mag worden gehaald, tenzij gehaald door elke bevolkingsgroep”, besluit del Pino.

IPS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22:24 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Belo Monte bepaalt toekomst van waterkracht in Amazone

De Braziliaanse regering volgt met argusogen de bouw van de reusachtige stuwdam in Belo Monte. Ze wil nog meer energie halen uit de Amazonerivieren, maar als het verzet groeit en de resultaten tegenvallen, staan andere geplande projecten op de helling.

De vijftigjarige Paulo de Oliveira rijdt met een taxi rond in de Noord-Braziliaanse stad Altamira. Liever werkt hij als bestuurder van zware voertuigen voor de bouwsector. Hij blijft hopen op een baan op de bouwwerf van de Belo Monte-dam, een reusachtige waterkrachtcentrale op de Xingurivier pal in het Amazonewoud.

Maar mogelijk is er voor arbeiders als Oliveira geen toekomst meer in de constructie van grote stuwdammen. Belo Monte is altijd erg omstreden geweest, en het wordt voor Brazilië steeds moeilijker om gelijksoortige projecten uit te voeren.

Zo zal de ervaring met Belo Monte, een project dat nog in aanbouw is, bepalen of de regering doorgaat met haar plannen om meer energie te halen uit de Amazonerivieren, de enige in Brazilië die nog het potentieel hebben voor grootschalige waterkrachtcentrales.

Het volgende project met de omvang van Belo Monte is de São Luiz-dam op de Tapajosrivier, ten westen van de Xingurivier. Groot probleem: het grondgebied van de inheemse bevolking zou daarbij onder water komen te staan, en hun land is beschermd door de grondwet.

Etnocide

Bij Belo Monte heeft men het oorspronkelijke plan aangepast om te vermijden dat er inheems grondgebied zou overstromen. Toch krijgt het project felle kritiek vanwege zijn impact op de levenswijze van inheemse gemeenschappen en andere oeverbewoners.

Volgens de openbare aanklager maakt het bedrijf dat de dam bouwt, Norte Energia, zich schuldig aan etnocide en komt het onvoldoende tegemoet aan de inheemse gemeenschappen, die uit protest al herhaaldelijk sommige van de installaties van de stuwdam hebben bezet en beschadigd.

São Luiz, dat in zijn ontwerp een vermogen van 8040 MW heeft meegekregen, en andere waterkrachtcentrales die worden gepland op de Tapajosrivier, zouden op beter georganiseerde weerstand kunnen stoten. In het rivierbekken leeft een grote inheemse gemeenschap, de Munduruku, van ongeveer 12.000 leden.

In het geval van Belo Monte ging het over negen verschillende etnische groepen van in totaal iets meer dan zesduizend mensen, waarbij bijna de helft in steden leeft.

Lokale ontwikkeling

De kwestie van lokale ontwikkeling kon op heel wat minder internationale aandacht rekenen als het inheemse verzet. Maar ze zou beslissend kunnen zijn om protest tegen toekomstige stuwdammen in het Amazonegebied te overwinnen.

Zo heeft Norte Energia, een consortium van tien publieke en private bedrijven en investeringsfondsen, ongeveer 900 miljoen euro vrijgemaakt voor activiteiten om de sociale en ecologische impact van het megaproject te beperken en compenseren. Het bedrag vertegenwoordigt 12 procent van de totale investering.

Het bedrijf heeft 4100 mensen - die als gevolg van de bouw van de stuwdam en de aanleg van het meer ontheemd raakten – elders gehuisvest, en duizenden anderen vergoed. Het heeft een deel van Altamira en de stad Vitoria de Xingú heraangelegd met sanitaire voorzieningen, en liet 6 ziekenhuizen, 30 gezondheidscentra en 270 klaslokalen bouwen of verbouwen.

Vertraging

Maar er stromen veel klachten binnen. Norte Energía installeerde moderne waterverwerkingscentrales en rioleringsnetten in Altamira. Maar na een vertraging van tien maanden, werd er pas in juni een akkoord gesloten om de watervoorziening en rioolbuizen aan te sluiten op de woonblokken.

"Er zijn mijn familie drie huizen beloofd, omdat we twee getrouwde zoons hebben", vertelt José de Ribamar do Nascimento (62), die een nieuwe woning kreeg toegewezen in Jatoba, ten noorden van Altamira. "Maar ze hebben beslist dat we maar recht hebben op twee van de drie huizen. Misschien omdat ik ziek ben en niet kan protesteren?"

Nascimento heeft prostaatkanker en is slecht ter been. Hij overleeft op een klein pensioen. Maar hij is ervan overtuigd dat de toekomst voor de lokale bevolking er rooskleuring uitziet, dankzij de banen die de waterkrachtcentrale heeft voortgebracht.

"We leven hier veel beter", meent zijn 61-jarige vrouw Anerita Trindade. "Ons oude huis werd ingesloten door het water als het regende. We moesten door het water waden. Nu zitten we tenminste droog."

Vooral Francisco Assis Cardoso, die op zijn 32ste de belangrijkste winkelier van Jatoba werd, is blij met de verhuizing. Zijn familie met vier broers en zussen kreeg vijf huizen naast elkaar toegewezen. Zo kon hij samen met zijn moeder een supermarkt en apotheek beginnen.

Een andere uitdaging voor Belo Monte is doeltreffend de kritiek vanuit de energiesector zelf ontkrachten. Die is tegen waterkrachtcentrales waarbij zoals in dit geval het water snel doorstroomt, de reservoirs klein zijn, en de energie-opwekking in het droge seizoen laag is.

Belo Monte zal gemiddeld 40 percent van zijn vermogen van 11.233 MW gebruiken. Om te voorkomen dat inheems grondgebied onder water loopt, is de omvang van het reservoir verkleind tot 478 vierkante kilometer – 39 procent van wat oorspronkelijk gepland was in de jaren 1980

source : IPS

 
 
 

22:03 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-04-15

Peruvianen getuigen over impact mijnbouw

In het kader van de campagne 'Marco is een boer en wil dat blijven', nodigde Broederlijk Delen negen Peruvianen uit naar België. Vanaf vandaag verblijven zij bij gastgezinnen in verschillende provincies om te getuigen over hun persoonlijke ervaringen en de mijnbouwproblematiek in Peru. De groep bestaat uit vertegenwoordigers van lokale boerengemeenschappen, leiders van sociale organisaties en ngo-medewerkers.

Ontginning grondstoffen

Het Peruviaanse Andesgebergte is enorm rijk aan grondstoffen. Grote internationale bedrijven willen die ontginnen. Maar noch de mijnbouwbedrijven, noch de regering houden daarbij rekening met de rechten van de lokale boerengemeenschappen en de ecologische kwetsbaarheid van de betrokken regio's. De overheid handelt vanuit winstbejag op korte termijn. "Ze aarzelt niet om het sociaal verzet van de lokale bevolking tegen grootschalige mijnbouw te criminaliseren. Een voorbeeld hiervan is de zaak van één van de lokale leiders, Oscar Mollohuanca," zegt Karel Ceule, persverantwoordelijke Broederlijk Delen.

Als oud-burgemeester van Espinar, een regio die al meer dan 30 jaar gedomineerd wordt door grootschalige kopermijnbouw, heeft hij altijd de rechten van de boeren verdedigd en koos hij voor vredevolle onderhandelingen. "We hebben geprobeerd om Oscar naar België te krijgen. Want hij is een bevoorrechte getuige over het mijnbouwconflict in Espinar. Jammer genoeg beschouwen de Peruviaanse autoriteiten hem ten onrechte als onruststoker en crimineel. Zo lopen er vijf rechtszaken tegen hem," aldus nog Karel Ceule.

"Oscar mag het land niet verlaten zodat hij de situatie van criminalisering van sociaal protest niet naar buiten zou kunnen brengen," zegt Oracio Pacori Mamani, een van de negen getuigen. Oracio is medewerker van Derechos Humanos sin Fronteras (DHSF), een partnerorganisatie van Broederlijk Delen. DHSF verleent juridische bijstand aan Oscar en andere personen in Peru die vervolgd worden omwille van hun sociaal protest.

Peruvianen getuigen in Vlaanderen

Broederlijk Delen strijdt samen met zijn partnerorganisaties mee voor de rechten van de lokale boerengemeenschappen. Een van de manieren om dit te doen, is de verspreiding van juiste informatie. Bij ons is er weinig bekend over de situatie in Peru en de vele schendingen door internationale mijnbouwbedrijven. Daarom wil Broederlijk Delen de rechtstreekse getuigen van deze situatie aan het woord laten.

De Peruviaanse gasten zijn tot 18 maart in België en zullen in verschillende provincies hun verhaal vertellen. Daarnaast heeft Broederlijk Delen dit jaar een Peruviaanse retabelkunstenaar te gast, Teodoro Ramirez. Hij zal zijn werk tentoonstellen van 5 tot en met 10 maart in het Latijns-Amerikaans huis te Brussel en 12 tot en met 23 maart in het huis van de Mechelaar te Mechelen.

Onze 9 gasten uit Peru zijn ook bereid om hun verhaal aan de media te vertellen en interviews te geven. Meer achtergrondinformatie over hen en hun programma in de verschillende regio's is te vinden op www.broederlijkdelen.be/campagne/getuigen

Info : Broederlijk Delen

 

 

09:01 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Peru olielekken overschaduwen akkoord met inheemse gemeenschappen

Op 25 februari sloot de inheemse gemeenschap van Pampa Hermosa een akkoord met het Argentijnse oliebedrijf Pluspetrol. Het bedrijf beloofde financiële compensatie te betalen voor het gebruik van het voorouderlijke grondgebied van de gemeenschap. Daarmee leek het of er eindelijk naar de eisen van de gemeenschappen zou geluisterd worden.

De hele maand protesteerden de Achuar- en Kichwa-gemeenschappen in de regio Loreto, aan de grens met Ecuador, tegen de vervuiling door Pluspetrol in de concessie LOT 1-AB. Ze bezetten installaties van het oliebedrijf en blokkeerden de rivier waarlangs het bedrijf bevoorraad wordt. De inheemse volkeren van de vier aangetaste stroomgebieden verenigden zich in het platform Pueblos Indigenas Amazonicos Unidos en Defensa de sus Teritorios (PUINAMUDT). Ze eisten dat het bedrijf de vervuilde zones zou saneren en overschakelen op minder vervuilende technologie, en vroegen financiële compensaties voor het gebruik van hun grondgebied.

Maar de vreugde over het akkoord in Pampa Hermosa was van korte duur, want enkele dagen later bleken er alweer twee nieuwe olielekken te zijn. Bij één lek, dat op 1 maart gerapporteerd werd, lekten maar liefst 200 olievaten weg. Deze lekken zijn schering en inslag in het gebied, en zijn te wijten aan de verouderde installaties die Pluspetrol gebruikt. Tussen 2008 en 2012 waren er volgens PUINAMUDT maar liefst 100 olielekken in LOT 1-AB. Het bedrijf weigert echter verantwoordelijkheid op te nemen voor de schade en doet de lekken af als 'sabotage' van de protesterende gemeenschappen.

Dat aanhoudend protest en verzet kan lonen, bleek vorige week nog uit de case van de inheemse gemeenschappen tegen het Amerikaanse Oxy, de voorganger van Pluspetrol. Dat bedrijf had tot 2000 de olieconcessie in handen. Met de steun van de Amerikaanse NGO EarthRights International spanden de gemeenschappen een rechtszaak aan tegen Oxy. Op die basis kwam het tot een akkoord tussen de gemeenschappen en Oxy, dat beloofde een fonds op te richten om projecten voor economische ontwikkeling van het gebied te financieren.

Hoewel de gemeenschappen dus toegevingen hebben kunnen afdwingen van Oxy, valt het nog te bezien of dit ook zal lukken met Pluspetrol. Het oliebedrijf heeft de milieuonvriendelijke praktijken van Oxy immers verdergezet en lapte de wettelijke verplichting om aangetaste regio´s te saneren aan haar laars.

Het uur van de waarheid valt in augustus. Dan loopt het contract tussen de Peruaanse regering en Pluspetrol af. Dat betekent dat, volgens de wet op de voorafgaande consultatie van de betrokken gemeenschappen, binnenkort consultaties zullen worden georganiseerd over de voorwaarden waaronder petroleumexploitatie verder mag gaan. De steeds moeilijker relatie tussen Pluspetrol en de inheemse gemeenschappen belooft deze consultaties te bemoeilijken. De gemeenschappen zijn niet tegen de ontginning op zich, maar eisen wel een fikse compensatie en een strikte naleving van milieustandaarden.

 

De mensenrechtenkoepel Coordinadora Nacional de Derechos Humanos en andere partners van 11.11.11 zoals Derecho Ambiental y Recursos helpen deze burgers al jaren om hun rechten af te dwingen.
bron : 11.11.11

08:59 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-02-15

Mijnbouwsector Canada schendt permanent mensenrechten

 Het Permanent Volkerentribunaal heeft in een recent rapport vijf Canadese mijnbouw -bedrijven en de Canadese regering verantwoordelijk gesteld voor zware schendingen van de mensenrechten in Latijns-Amerika. Het pleit nu voor strengere regels van het internationaal recht.

Volgens een recent rapport van de PPT hebben vijf Canadese mijnbouwbedrijven zich onder meer schuldig gemaakt aan schendingen van de arbeidsrechten, milieuverwoesting, het ontkennen van het inheemse zelfbeschikkingsrecht en gerichte moorden van lokale leiders.

 

Canada wordt formeel verondersteld in het buitenland dezelfde rechten te respecteren als in eigen land, maar daar slaagt het land niet in, verklaart PPT-secretaris-generaal Gianni Tognoni. Hij is een van de acht rechters die zich over de zaak hebben gebogen. 

 

Het 86 pagina's tellende oordeel van de PPT meldt dat 75 procent van de mijnbouwbedrijven wereldwijd zijn hoofdzetel in Canada heeft, en dat Canadese bedrijven naar schatting 50 miljard dollar Mijnbouwsector Canada schendt permanent mensenrechten 

 

Het Permanent Volkerentribunaal heeft in een recent rapport vijf Canadese mijnbouwbedrijven en de Canadese regering verantwoordelijk gesteld voor zware schendingen van de mensenrechten in Latijns-Amerika. Het pleit nu voor strengere regels van het internationaal recht.

 

Bologna op 24 juni 1979, door een aantal juristen internationaal recht, schrijvers en intellectuelen. Het onderzoekt schendingen van mensenrechten en van de rechten van autochtone volkeren en publiceert daar rapporten over.

 

Volgens een recent rapport van de PPT hebben vijf Canadese mijnbouwbedrijven zich onder meer schuldig gemaakt aan schendingen van de arbeidsrechten, milieuverwoesting, het ontkennen van het inheemse zelfbeschikkingsrecht en gerichte moorden van lokale leiders. 

Canada wordt formeel verondersteld in het buitenland dezelfde rechten te respecteren als in eigen land, maar daar slaagt het land niet in, verklaart PPT-secretaris-generaal Gianni Tognoni. Hij is een van de acht rechters die zich over de zaak hebben gebogen. 

Het 86 pagina's tellende oordeel van de PPT meldt dat 75 procent van de mijnbouwbedrijven wereldwijd zijn hoofdzetel in Canada heeft, en dat Canadese bedrijven naar schatting 50 miljard dollar in de Latijns-Amerikaanse mijnbouw hebben geïnvesteerd, zo'n 50 tot 70 procent van alle mijnactiviteiten in dit deel van de wereld. 

Aanbevelingen

"Het vonnis toont duidelijk aan dat Canada in het buitenland de schending van fundamentele mensenrechten in de hand werkt," zegt Tognoni in een interview met IPS. Het PPT oordeelde de Canadese mijnsector schuldig tijdens een zitting in Montreal, in december 2014. Het onderzoek loopt echter nog verder tot 2016. Het PPT heeft nu al aanbevelingen gedaan voor de Canadese regering, de bedrijven in kwestie, en voor internationale instellingen. 

De inspanningen van het PPT zijn een werk van lange adem
. "Het is belangrijk om een oppositiebeweging te organiseren, om een sterke en juridische onderbouw te geven aan politieke en sociale argumenten", legt de rechter uit. "Het moet duidelijk worden dat de strijd voor internationale rechtvaardigheid precies dezelfde is als de strijd voor interne democratie. Want beide zaken zijn steeds meer gelinkt. Er zijn geen landen meer die onafhankelijk zijn van wat in de rest van de wereld gebeurt."
 

"Het PPT heeft niet de juridische bevoegdheid om iets af te dwingen, maar dient ter ondersteuning van getroffen gemeenschappen en documenteert wangedrag om het debat open te breken en de druk te verhogen", verklaart Daniel Cayley-Daoust, medeorganisator van de sessie over Canadese mijnbouw in Latijns-Amerika. "Onze prioriteit is om meer stem en geloofwaardigheid geven aan iets dat grotendeels genegeerd wordt door mensen met de macht, om verandering mogelijk te maken", aldus Cayley-Daoust. 

VN-Mensenrechtenraad

In 2011 heeft de VN-Mensenrechtenraad een werkgroep opgericht voor de kwestie van mensenrechten en multinationals, een stokpaardje van het PPT. Cayley-Daoust is bezorgd dat de VN in de laatste drie tot vier decennia onder de invloed is gekomen van grote bedrijven. Rolando Gómez, woordvoerder van de VN-Mensenrechtenraad, ontkent dat bedrijven immuniteit zouden genieten.

"Er is geen enkele mensenrechtenkwestie in de context van een bedrijf, een stad, een land, een gemeenschap – die aan de aandacht van de Raad ontsnapt. We merken positieve trends waarbij grote en kleine bedrijven deze kwesties ter harte nemen", meent Gómez. "Of waarden in daden worden omgezet, hangt af van de kwestie en van de bereidheid van staten en beleidsmakers op het terrein", zegt hij. 

Bron: People’s Tribunal Hopes Verdict on Mining Abuses Gains Traction

 

 

 

 

 

12:31 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-06-14

Chili geeft Mapuche-indianen land terug

De inheemse Mapuche-gemeenschap in Chili krijgt haar grondgebied terug van de Chileense regering. Die stemde zaterdag in met de teruggave. Daarmee wil het land 'een historische schuld' vereffenen met de inheemse volkeren. 

De Mapuches, met ongeveer 650.000 mensen de grootste indianenstam in Chili, vochten jarenlang een conflict uit over de regio Araucanía. Het gebied werd ooit door de Spaanse ontdekkingsreizigers afgenomen, maar de Mapuches beschouwen het nog altijd als hun eigendom. In hun strijd vonden veel indianen de dood tijdens protestacties en door gewelddadige politieoptredens.  

Al decennia voelen de Mapuche-indianen zich gediscrimineerd. Behalve de teruggave van hun land eisen zij erkenning van hun taal en cultuur, autonomie en zelfbeschikkingsrecht.  

Volgens ingewijden zou de president Michelle Bachelet van Chili hebben aangedrongen op de teruggave. Die maakte deel uit van 56 maatregelen die ze bij haar aantreden aankondigde te zullen nemen in haar eerste honderd dagen als Chileens president. 

Bron : Mapuche-leider Aucan Huilcaman

 

 

20:33 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-06-14

Ecuador staat olieboringen toe in nationaal park

De president van Ecuador heeft toestemming gegeven voor boringen onder een van de meest biodiverse natuurgebieden van de wereld, gelegen in het Amazonegebied. Een eerdere inzamelingsactie om het gebied te redden, door de regering zelf in het leven geroepen, is daarmee definitief van de baan.

Een grote actie om olieboringen in het gebied tegen te gaan, werd afgelopen augustus stopgezet. In ruil voor de belofte dat Ecuador het Ishpingo-Tambococha-Tiputini (ITT)-veld, een gebied van tienduizend vierkante kilometer Amazonewoud, met rust zou laten, had de president 3,6 miljard dollar willen ophalen bij andere overheden en internationale instellingen.

De crowdfundingsactie leverde echter maar 13 miljoen op. De totale straatwaarde van de olie ligt rond de 18 miljard dollar. De president zei ernstig teleurgesteld te zijn dat er niet genoeg geld was ingezameld. “Het gaat hier niet om liefdadigheid, maar om het nemen van medeverantwoordelijkheid in het klimaatprobleem.” 

Volksenquêtes in het land hadden aangetoond dat 93 procent van de bevolking wel achter het ITT-plan staat en het boren in het gebied verwerpt. Naast deze door de regering geïnitieerde actie werden dan ook 850.000 handtekeningen opgehaald door milieuactivisten. Daarvan werden er maar 359.781 goedgekeurd. Activisten van de groep Yasunidos, die de handtekeningen hadden verzameld, beschuldigden de overheid van "fraude". Er zijn volgens de Ecuadoriaanse wet 583.323 handtekeningen nodig om een referendum af te dwingen. 

Natuurgebied

Het deel van het regenwoud in de Amazone waar het om gaat, is een van de meest biodiverse gebieden van de wereld. Sinds 1995 doen topbiologen er onderzoek. Alleen al in de hectaren grond rondom de onderzoekspost zijn zo'n 100.000 verschillende insectensoorten gevonden (meer dan in de VS en Canada bij elkaar), en vele duizenden die nog niet officieel beschreven zijn.

Daarnaast leven er in het gebied 600 soorten vogels, zeer veel verschillende kikkers en ontelbare soorten bomen. Ook leven er twee geïsoleerde inheemse stammen. Het gebied is in 1989 door de Unesco uitgeroepen tot World Biosphere Reserve. Onder het gebied ligt echter een geschatte hoeveelheid van 846 miljoen vaten olie. Dat zou ongeveer 20 procent zijn van de Ecuadoriaanse olievoorraad.

Olie

Sinds de jaren 1970 heeft er beperkte olie-exploitatie plaatsgevonden in delen van Yasuni, het natuurgebied dat 10.000 vierkante kilometer omvat. De plannen die er nu liggen, zijn omvangrijker. Milieuorganisaties vrezen dat, met de vele wegen die nu aangelegd gaan worden, het gebied verloren is.

Eerder was er toestemming gekomen voor oliebedrijf Petroamazonas om toegangswegen en dergelijke te bouwen die nodig zijn voor de boringen. Minister van Milieu, Lorena Tapia, liet vorige maand weten dat vergunningen voor olieboringen in het gebied zijn afgegeven en deze al in 2016 konden beginnen.

Petroamazonas staat volgens Esperanza Martinez, milieuactiviste uit Ecuador, slecht bekend. In de geschiedenis van het bedrijf is er meerdere malen sprake geweest van lekkages en het bedrijf is volgens haar dus niet te vertrouwen met het kostbare natuurgebied.

Fraude

Afgelopen februari ontdekte The Guardian dat de Ecuadoriaanse regering al een deal van 1 biljoen dollar had gesloten met een Chinese bank, zodat ze geld zouden hebben om te gaan boren. Deze deal kwam tot stand in dezelfde tijd dat de roep om donaties tegen de boringen door de overheid werd geuit. Wat de vraag oproept of de regering het gebied in de eerste plaats wel wilde redden.

De Ecuadoriaanse ambassadeur, Juan Falconi Puig, reageerde op het artikel en noemde de beschuldigingen ongegrond en betichtte de krant van fraude. Volgens president Correa heeft Ecuador geen andere keuze dan door te gaan met de plannen voor het winnen van olie. Het geld dat de olie zou opleveren, is volgens hem te belangrijk voor het land.

Olie is het belangrijkste exportproduct van Ecuador. Correa heeft beloofd dat alle inkomsten uit oliewinning zullen worden gebruikt voor armoedebestrijding. Of dit ook gaat gebeuren, is natuurlijk de vraag.

Bron : De Wereld Morgen, Claire Jansen

 

18:09 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-05-14

Indianen klagen regering VS aan voor schending verdragen

Een inheemse bevolkingsgroep in de Verenigde Staten heeft een petitie ingediend tegen de Amerikaanse federale regering. Die zou herhaaldelijk verdragen hebben geschonden. Eerdere pogingen om de zaak aan te kaarten bij de rechter mislukten.

De petitie is een initiatief van de Onondaga Nation, een van de meer dan 650 inheemse bevolkingsgroepen die erkend worden door de Amerikaanse regering. Vertegenwoordigers van Onondaga vragen de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Mensenrechten (IACHR), de mensenrechtentak van de Organisatie voor Amerikaanse Staten (OAS), om tussen te komen.

In 2005 spande Onondaga Nation een zaak aan tegen de staat New York. De beschuldiging was dat de overheid herhaaldelijk verdragen met de Onondaga had geschonden, met als gevolg het verlies van land en ernstige milieuvervuiling. Gedateerde precedenten met racistische wortels zouden er echter toe geleid hebben dat rechtbanken consequent de Onondaga-zaak niet-ontvankelijk verklaren.

Heilige plaatsen
In de petitie wijst de inheemse bevolkingsgroep op delen van een wet die in 1790 werd ondertekend door de toenmalige Amerikaanse president George Washington. De wet garandeert dat het land van de groep veilig is en dat bij dreiging van onteigening de federale rechtbanken het zullen beschermen.

Sindsdien, zeggen woordvoerders van de indianen, is hun grondgebied van een miljoen hectare gekrompen tot 2.792 hectare. "We zijn in 2005 al naar de rechter gestapt", zegt Joe Heath, de advocaat van Onondaga Nation. "De eis was niet teruggave van het land, maar bescherming van heilige plaatsen en het milieu."

De zaak werd niet-ontvankelijk verklaard in 2010. Onondaga Nation ging in beroep, maar ving bij diverse rechtbanken bot, tot aan het Hooggerechtshof toe. Een van de argumenten om de zaak niet in behandeling te nemen, was dat er te veel tijd was verstreken tussen het verdrag uit 1794 en de rechtszaak in 2005.

Vervuiling
Het Onondaga Meer, een heilig meer voor de stam, is een van de meest vervuilde meren in het land. Het grote chemische bedrijf Allied Corp dumpte er tussen 1946 en 1970 dagelijks kwik, zegt advocaat Heath. In 1999 kocht Allied Corp het bedrijf Honeywell, bekend van thermostaten. Allied Corp nam daarbij de naam Honeywell over om af te komen van de negatieve bijklank die de eigen bedrijfsnaam inmiddels had gekregen. De fusie maakt het voor Onondaga Nation echter moeilijker om het bedrijf aansprakelijk te stellen.

"Voor de Europeanen hier kwamen hadden we een gezonde levensstijl", zegt Heath. "Het water was schoon en drinkbaar. Het verlies van land en de watervervuiling heeft een negatieve impact op de gezondheid."

Een ander probleem is de zoutwinning. "Alleen de Onondaga Creek loopt over het territorium. Deze watergeul is nu zwaar vervuild door zoutwinning stroomopwaarts. Die winning vindt al een eeuw plaats, en gebeurt zo roekeloos dat het water in de vallei ernstig aangetast is", zegt Heath.

Onondaga Nation moet nog afwachten of de IACHR de zaak in behandeling neemt. Normaal gesproken duurt dat enkele jaren. Zelfs als de commissie positief besluit, kan zij niets afdwingen, maar slechts aanbevelingen doen aan de Verenigde Staten. "We begrijpen dat de VS zich niets hoeft aan te trekken van de OAS", zegt Onondaga-leider Sid Hill. "Maar we weten niet waar we anders moeten aankloppen. Alle mogelijkheden zijn uitgeput."

Bron : IPS

16:37 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende