27-08-15

Nieuwe testen tonen dat Navajo's in Sanders slachtoffer zijn van uranium lek

Navajo’s die weg moesten van de Black Mesa om plaats te maken voor Peabody kolenmijnen zijn nu slachtoffer van het Church Rock uranium lek die naar de Puerco stroomde.

Inwoners van Sanders eisen verantwoording voor uranium contaminatie in de lokale waterbronnen. 

Sanders- Arizona- Na systematisch stalenonderzoek van meer dan 114 waterputten in Nahata Dziil Chapter en naburige streken, toonden de resultaten van ten minste 8 putten de aanwezigheid van een verhoogd niveau aan uranium in de stad Sanders.

Het stalenonderzoek werd uitgevoerd door leden van Tó lání Lake Enterprises, the Little Colorado River Watershed Chapters Association, and Southwest Research and Information Center.

De resultaten van de studie, getiteld: Puerco-LCR Water Quality Environmental Justice Project, werden op 24 juli 2015 kenbaar gemaakt aan de leden van de gemeenschap in het Nahata Dziil Chapter House.

Sinds die dag werden ongeveer 300 inwoners van Park Estates in Sanders gewaarschuwd voor het gebruik van gecontamineerd water als drink- bad- kook en poets- water.

Volgens de studie bevat het water in het systeem (PWS #AZ0401009), dat beheerd wordt door Arizona Windsong Water Company uranium, concentraties die de limit van 30 micrograms per liter (30 μg/L) in het drinkwater, zoals vastgelegd door de Safe Drinking Water Act (SDWA) van 1974 overschreden.

Vroegere resultaten van de stalen die samengesteld waren door het Arizona Department of Environmental Quality (ADEQ) hebben ook een buitensporige hoeveelheid aan uranium in het water sinds 2009 aangetoond. 

Het is bekend dat de inname van uranium door het drinken van besmet water kan leiden tot ernstige nierproblemen (zelfs nierfalen ).

Het metaal produceert ook toxische effecten op het cardiovasculair systeem, lever, spieren en het zenuwstelsel.

De verhoogde niveaus van uranium in het grondwater is oorzakelijk ge-linkt aan het Church Rock uranium lek van 1979.

Door een breuk van een uranium afval poel kwam er 1.000 ton solide radioactieve afval en 93 miljoen liter zuur, radioactief materiaal in de Puerco River terecht. De smetstof werd zo meer dan 80 mijlen stroomafwaarts gevoerd tot in Navajo County, Arizona.

Sanders en Nahata Dziil (New Lands) en andere, overwegend Navajo gemeenschappen, zitten langs de oevers van de Puerco Rivier.

 

Ondanks verschillende ADEQ schendingen en herhaalde klachten over watervervuiling levert de Arizona Windsong Water Company nog steeds geen zuiver en veilig water aan haar betalende klanten.

Verder heeft het bedrijf herhaaldelijk informatie over waterbevuiling achtergehouden.

Inwoners van Park Estates en naburige Navajo gemeenschappen zijn gedupeerd door het wanbeleid vn de Arizona Windsong Water Company.

Deze daden zullen niet langer getolereerd of toegestaan worden. 

Bron : Nais Gazette

 

 

11:25 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-15

Esmeralda weigert overlevende martelingen op SAIL

Een overlevende van de martelingen op het Chileense zeilschip Esmeralda is woensdagavond de toegang tot de boot geweigerd. De Braziliaan Maeth Boff (69), die bij toeval in Nederland was, wilde het schip voor het eerst sinds hij er in 1973 werd gemarteld, betreden om de confrontatie met het verleden aan te gaan. Ondanks een afspraak met de organisatie van Sail, die had toegezegd dat de viermaster 's avonds toegankelijk zou zijn, weigerde de kapitein de man. 

De komst van de Esmeralda naar Sail is omstreden. Tussen 1973 en 1980 voer het schip langs de kustlijn van Chili en pikte onderweg politieke tegenstanders van dictator Augusto Pinochet op. Aan boord werden ze gevangengehouden, verkracht en gemarteld. Voor menigeen mondde het uit in de dood. 

Boff overleeft het. Als Braziliaanse verzetsstrijder is hij in 1971 naar Chili gevlucht. Tezamen met de meeste buitenlanders wordt hij er na de staatsgreep van Pinochet in 1973 opgepakt. Op de Esmeralda wordt hij ondervraagd over zijn verleden. De martelingen die hij daarbij ondergaat sterken hem slechts in zijn overtuiging te zwijgen. 

Geweigerd 

Demonstranten wachten de Esmeralda op die woensdag tijdens Sail aanmeert in de haven van Amsterdam.

Demonstranten wachten de Esmeralda op die woensdag tijdens Sail aanmeert in de haven van Amsterdam. © Guus Dubbelman / de Volkskrant 

Nu, ruim veertig jaar later, staat Boff met tientallen Chilenen op de kade in Amsterdam om Esmeralda te verwelkomen. Ze zijn niet tegen de komst van de boot, maar vinden dat het omstreden verleden niet moet worden verzwegen. 'Waar zijn ze', zingen de Chilenen, doelend op de slachtoffers van de dictatuur die nooit zijn teruggevonden. En waar is de voorlichting over deze boot, vragen ze zich hardop af. 

Met geen woord repte de organisatie van Sail aanvankelijk op haar website over de gruweldaden die aan boord hebben plaatsgevonden. Ook de eigen site van het schip hult zich in stilzwijgen. Het lijkt alsof Chili het verleden van het schip wil verdoezelen, zegt Rafael Railaf van de Mapuche stichting, een organisatie die is opgericht door ballingen die in het tijdperk-Pinochet uit Chili zijn gevlucht. 

De Chileense ambassadeur in Nederland, María Teresa Infante, ontkent dat. 'Chili is tegenwoordig een open en democratisch land. De Esmeralda is een symbool van de geschiedenis, maar laat ook zien hoe Chili het verleden te boven is gekomen.' 

Discussie 

Woensdag blijken die woorden voorbarig. De pr-officier van het schip ontkent tegenover de Volkskrant zelfs dat er martelingen hebben plaatsgevonden op de Esmeralda. 'Martelingen? Wie zegt dat?', aldus de man, vlak nadat het schip is aangemeerd. 

Op de kade gaat Sail-woordvoerder Jan Driessen de discussie aan met de demonstranten, gadegeslagen door de vele Chileense marineofficieren aan boord. De komst van de Esmeralda moet een les zijn, vindt Driessen.

'Moeten we Auschwitz dan ook sluiten?', vraagt hij aan een demonstrant.

Die schudt heftig nee, en antwoordt: 'In Auschwitz krijgen bezoekers te horen wat er is gebeurd. Op de Esmeralda worden vooral feesten gehouden.' 

Boff bekijkt het van een afstandje. Hij wilde door het bezoeken van het schip een oude wond doen helen. Dat de kapitein hem weigert, is tekenend, vindt hij. 'Dat betekent dat ze nog niet klaar zijn voor openheid.'

 ____________________________________

Mapuche Foundation | FOLIL

The Netherlands/ Países bajos

 

 

11:18 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-08-15

Protest tegen Chileens schip Esmeralda

Tientallen mensen protesteerden woensdag in Amsterdam tijdens het begin van Sail tegen de viermaster Esmeralda uit Chili. Volgens mensenrechtengroepen en officieel Chileens onderzoek is het schip tijdens het regime van Augusto Pinochet (1973-1990) gebruikt als gevangenis en een plek om politieke tegenstanders te martelen. 

Ze stonden op de kade aan de IJhaven met Chileense vlaggen, protestborden en spandoeken toen het schip iets voor 19.00 uur aanmeerde. Op de spandoeken stonden teksten als 'Chileense marine, waar zijn de vermisten?'. De politie was prominent aanwezig om de boel in de gaten te houden. 

Ook het 'gewone' publiek was massaal toegestroomd om het enorme vaartuig te zien aanmeren. De bemanning stond in uniform op het dek en zong liederen voor de toeschouwers. Naast het gejoel van de demonstranten klonk dan ook veel applaus voor de opvarenden. 

De Esmeralda is een van de tall ships van Sail. Het 113 meter lange zeilschip is momenteel in gebruik als opleidingsschip van de Chileense marine. Het is de eerste keer dat het vaartuig meedoet aan het maritieme evenement. 

De organisatie van Sail zegt dat iedereen zijn mening moet kunnen uiten.

„We laten de mooie bladzijden zien, maar ook de zwarte bladzijden”, zegt Sail-voorzitter Arie-Jan de Waard. „Maar we hebben ook signalen gekregen dat de Esmeralda tijdens de intocht met veel gejuich en getoeter is ontvangen.” 

bron : Mapuche Foundation | FOLIL

 

The Netherlands/ Países bajos

12:31 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-15

Inheemse volkeren willen zichtbaar zijn in nieuwe Ontwikkelingsagenda

Afgevaardigden van inheemse volkeren vinden dat de specifieke noden van hun mensen niet voldoende worden gezien in de Duurzame Ontwikkelingsdoelen van de Verenigde Naties, de opvolgers van de Millenniumdoelstellingen. Naar aanleiding van de Internationale Dag van de Inheemse Volkeren nu zondag, doen ze een oproep: ze willen niet langer onzichtbaar zijn.

Beschrijving: https://www.paypalobjects.com/en_US/i/scr/pixel.gif

Onderkant formulier

Naar aanleiding van de Internationale Dag van de Inheemse Volkeren op zondag 9 augustus zegt de Indigenous Peoples Major Group, een organisatie die de inheemse volkeren vertegenwoordigt, dat er in de Millenniumdoelstellingen (MDG’s) een gebrek aan aandacht was voor de inheemse volkeren als aparte groepen. Die “cultureel blinde implementatie van de MDG’s” resulteerde in te weinig gerichte maatregelen rond de specifieke noden van elke groep.

Geen dialoog

“Elk project dat de participatie van inheemse volkeren uitsluit, maakt hun noden onzichtbaar”, zegt Sandra del Pino, regionaal adviseur Culturele Diversiteit bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). “Het gebrek aan dialoog met inheemsen is een groot obstakel.”

Volgens de WHO zijn inheemse volkeren bij de meest gemarginaliseerde bevolkingsgroepen ter wereld.

Als hoofdthema van de Internationale Dag van de Inheemse Volkeren werd dit jaar gekozen voor gezondheid. De algemene gezondheidstoestand van inheemse volkeren verschilt immers aanzienlijk van die van niet-inheemsen.

“We willen de toegang van inheemse mensen tot erkende gezondheidscentra analyseren, net zoals de redenen waarom ze daar worden uitgesloten en wat er gedaan kan worden om bestaande hiaten in de gezondheidszorg voor inheemsen te dichten”, zegt del Pino.

“Kinderen die geboren worden in inheemse families leven vaak in afgelegen gebieden waar overheden weinig investeren in gezondheid, onderwijs, recht en participatie. Veel inheemse kinderen lopen zo het risico om niet geregistreerd te worden bij hun geboorte en dus niet over identiteitsdocumenten te beschikken.” 

Culturele barrière

Ook factoren zoals de afgelegen woonplaats, de taal en het gebrek aan onderwijs bepalen waarom inheemse volkeren achterblijven op gezondheidsvlak. “Maar van al deze barrières is het wellicht de culturele die het grootste obstakel vormt”, zegt del Pino. “Er is weinig kennis over de sociale en culturele gebruiken van inheemse volkeren op het vlak van gezondheidswerking.”

Roberto Mukaro Borrero, een leider van de Taíno en vertegenwoordiger van de United Confederation of Taíno People zegt dat meer begrip nodig is door te focussen op samenwerking tussen traditionele genezers, niet-traditionele gezondheidswerkers en gezondheidscentra. “Deze samenwerkingsverbanden moeten vooral de nadelen wegwerken waarmee inheemse mensen nu te maken hebben, nadelen die versterkt worden door onteigeningen en armoede.”

“Regeringen moeten de toezeggingen die werden overeengekomen en die vastliggen in de Verklaring van de Rechten van Inheemse Volkeren, daadwerkelijk implementeren”, zegt Borrero. 

Doelstelling 17.18

Ook de klimaatverandering en het daarmee gepaard gaande extreme weer blijken een grote impact te hebben op de gezondheidstoestand van inheemse volkeren.

“In veel gevallen zijn inheemse gemeenschappen meer kwetsbaar voor milieurampen omdat ze afgelegen of in onherbergzame gebieden wonen”, zegt del Pino. “Daarnaast zijn ze ook erg afhankelijk van het milieu en zijn directe bronnen.”

“Doelstelling 17.18 van de SDG’s ter verbetering van de kwaliteit, de dekking en de beschikbaarheid van opgesplitste  gegevens, kwam er als antwoord op een van de lessen die getrokken werden uit de MDG’s: de noodzaak om de meest kwetsbare bevolkingsgroepen veel meer zichtbaar te maken in de SDG’s.”

“Voor de Ontwikkelingsagenda na 2015 is het meer dan ooit nodig dat we geen enkele groep achterlaten. Geen doelstelling mag worden gehaald, tenzij gehaald door elke bevolkingsgroep”, besluit del Pino.

IPS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22:24 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Belo Monte bepaalt toekomst van waterkracht in Amazone

De Braziliaanse regering volgt met argusogen de bouw van de reusachtige stuwdam in Belo Monte. Ze wil nog meer energie halen uit de Amazonerivieren, maar als het verzet groeit en de resultaten tegenvallen, staan andere geplande projecten op de helling.

De vijftigjarige Paulo de Oliveira rijdt met een taxi rond in de Noord-Braziliaanse stad Altamira. Liever werkt hij als bestuurder van zware voertuigen voor de bouwsector. Hij blijft hopen op een baan op de bouwwerf van de Belo Monte-dam, een reusachtige waterkrachtcentrale op de Xingurivier pal in het Amazonewoud.

Maar mogelijk is er voor arbeiders als Oliveira geen toekomst meer in de constructie van grote stuwdammen. Belo Monte is altijd erg omstreden geweest, en het wordt voor Brazilië steeds moeilijker om gelijksoortige projecten uit te voeren.

Zo zal de ervaring met Belo Monte, een project dat nog in aanbouw is, bepalen of de regering doorgaat met haar plannen om meer energie te halen uit de Amazonerivieren, de enige in Brazilië die nog het potentieel hebben voor grootschalige waterkrachtcentrales.

Het volgende project met de omvang van Belo Monte is de São Luiz-dam op de Tapajosrivier, ten westen van de Xingurivier. Groot probleem: het grondgebied van de inheemse bevolking zou daarbij onder water komen te staan, en hun land is beschermd door de grondwet.

Etnocide

Bij Belo Monte heeft men het oorspronkelijke plan aangepast om te vermijden dat er inheems grondgebied zou overstromen. Toch krijgt het project felle kritiek vanwege zijn impact op de levenswijze van inheemse gemeenschappen en andere oeverbewoners.

Volgens de openbare aanklager maakt het bedrijf dat de dam bouwt, Norte Energia, zich schuldig aan etnocide en komt het onvoldoende tegemoet aan de inheemse gemeenschappen, die uit protest al herhaaldelijk sommige van de installaties van de stuwdam hebben bezet en beschadigd.

São Luiz, dat in zijn ontwerp een vermogen van 8040 MW heeft meegekregen, en andere waterkrachtcentrales die worden gepland op de Tapajosrivier, zouden op beter georganiseerde weerstand kunnen stoten. In het rivierbekken leeft een grote inheemse gemeenschap, de Munduruku, van ongeveer 12.000 leden.

In het geval van Belo Monte ging het over negen verschillende etnische groepen van in totaal iets meer dan zesduizend mensen, waarbij bijna de helft in steden leeft.

Lokale ontwikkeling

De kwestie van lokale ontwikkeling kon op heel wat minder internationale aandacht rekenen als het inheemse verzet. Maar ze zou beslissend kunnen zijn om protest tegen toekomstige stuwdammen in het Amazonegebied te overwinnen.

Zo heeft Norte Energia, een consortium van tien publieke en private bedrijven en investeringsfondsen, ongeveer 900 miljoen euro vrijgemaakt voor activiteiten om de sociale en ecologische impact van het megaproject te beperken en compenseren. Het bedrag vertegenwoordigt 12 procent van de totale investering.

Het bedrijf heeft 4100 mensen - die als gevolg van de bouw van de stuwdam en de aanleg van het meer ontheemd raakten – elders gehuisvest, en duizenden anderen vergoed. Het heeft een deel van Altamira en de stad Vitoria de Xingú heraangelegd met sanitaire voorzieningen, en liet 6 ziekenhuizen, 30 gezondheidscentra en 270 klaslokalen bouwen of verbouwen.

Vertraging

Maar er stromen veel klachten binnen. Norte Energía installeerde moderne waterverwerkingscentrales en rioleringsnetten in Altamira. Maar na een vertraging van tien maanden, werd er pas in juni een akkoord gesloten om de watervoorziening en rioolbuizen aan te sluiten op de woonblokken.

"Er zijn mijn familie drie huizen beloofd, omdat we twee getrouwde zoons hebben", vertelt José de Ribamar do Nascimento (62), die een nieuwe woning kreeg toegewezen in Jatoba, ten noorden van Altamira. "Maar ze hebben beslist dat we maar recht hebben op twee van de drie huizen. Misschien omdat ik ziek ben en niet kan protesteren?"

Nascimento heeft prostaatkanker en is slecht ter been. Hij overleeft op een klein pensioen. Maar hij is ervan overtuigd dat de toekomst voor de lokale bevolking er rooskleuring uitziet, dankzij de banen die de waterkrachtcentrale heeft voortgebracht.

"We leven hier veel beter", meent zijn 61-jarige vrouw Anerita Trindade. "Ons oude huis werd ingesloten door het water als het regende. We moesten door het water waden. Nu zitten we tenminste droog."

Vooral Francisco Assis Cardoso, die op zijn 32ste de belangrijkste winkelier van Jatoba werd, is blij met de verhuizing. Zijn familie met vier broers en zussen kreeg vijf huizen naast elkaar toegewezen. Zo kon hij samen met zijn moeder een supermarkt en apotheek beginnen.

Een andere uitdaging voor Belo Monte is doeltreffend de kritiek vanuit de energiesector zelf ontkrachten. Die is tegen waterkrachtcentrales waarbij zoals in dit geval het water snel doorstroomt, de reservoirs klein zijn, en de energie-opwekking in het droge seizoen laag is.

Belo Monte zal gemiddeld 40 percent van zijn vermogen van 11.233 MW gebruiken. Om te voorkomen dat inheems grondgebied onder water loopt, is de omvang van het reservoir verkleind tot 478 vierkante kilometer – 39 procent van wat oorspronkelijk gepland was in de jaren 1980

source : IPS

 
 
 

22:03 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |