15-08-16

Utah Zaaiers gearresteerd aan de eerste teerzanden mijn in de Verenigde Staten

Dertig activisten stapten naar de eerste teerzanden mijn in de VS en zaaiden zaden om het land te herstellen dat verwoest werd door teerzanden- fossiele brandstof, dat nog vuiler is dan kolen en olie.

Met papieren vlinders, liederen en spandoeken drongen de activisten binnen de mijnsite en namen de sanering van het onvruchtbaar gemaakte land in eigen hand met spaden, pikhouwelen en zaden.

De politie arresteerden 20 activisten die de handen ineensloegen en hun liederen bleven zingen. 

De actie was een’ initiatief van de ‘Tavaputs Action Council’, een coalitie van grassroots activisten van het Colorado Plateau voor sociale rechtvaardigheid, en was de afsluiting van een 3-daags evenement om het land en de biodiversiteit te eren.

Meer dan 100 mensen hebben deelgenomen. Zij kampeerden op openbare grond naast de teerzanden mijn.

Er waren workshops, debatten en muziekshows.

Mensen kwamen samen om te debatteren over inheems verzet tegen fossiele brandstoffen en kolonialisme, en om samen te werken rond een evenwichtiger toekomst. 

Het Canadese mijnbedrijf ‘US Oil Sands heeft’ 32.005 acres van openbare grond gehuurd voor schalie olieontwikkeling.

830.000 acres van B land lopen in de toekomst het risico door onomkeerbare teerzanden stripontginningen in het westen van de VS.

Teerzanden hebben massa’s water nodig voor verwerking van ruwe olie, het watersysteem, dat al bedreigt wordt door de droogte zal nog meer onder druk gezet worden. 

Bron : Website: http://www.canyoncountryrisingtide.org

14:13 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Guatemala mijnbouprojecten

 Guatemala is vandaag het mikpunt voor verschillende nieuwe mijnbouwprojecten. Guatemalteekse NGO's als Colectivo Madre Selva stellen dat volgens gegevens van het Ministerie van Energie en Mijnbouw meer dan 25% van het grondgebied van het land in aanvraag voor concessie door mijnbedrijven is. 

In het verleden waren er reeds bedrijven zoals EXMIBAL, controversieel voor zijn aandeel in geweldplegingen tijdens de burgeroorlog, maar nu zijn het steeds meer internationale bedrijven zoals Montana Exploradora de Guatemala (dochteronderneming van de Canadese mijnbouwgigant Goldcorp Inc.) die uit zijn op het goud dat onder de gronden van de lokale Maya-gemeenschappen ligt. 

Een voorbeeld daarvan is het Marlin project in San Marcos, dat ondanks het protest van de lokale bevolking van Sipakapa toch uiteindelijk werd opgestart en sinds 2004 operationeel is. De gemeenschappen in de omgeving protesteren hiertegen en klagen de vervuiling van hun landbouwgronden ten gevolge van de mijnbouwactiviteit aan, maar worden zelfs door de overheid niet gehoord. Het disrespect voor de eisen van de gemeenschappen werd extra duidelijk wanneer de regering rechter Claudi de Paz haar plaats in de hoogste gerechtsinstantie van Peru ontnamen. Zij wordt als rechter internationaal erkend als één van de belangrijkste voorvechters van de mensenrechten (o.a. door de veroordeling van dictator Ríos Montt). 

De wet op túmulos die het mogelijk maakt om nu ook deelnemers aan protestdemonstraties te kunnen vervolgen en het weigeren een onderzoek door een internationale commissie van de UN naar de wantoestanden van het Guatemalteekse gerecht, laten bovendien geen twijfel over de houding van de Guatemalteekse overheid. 

Goldcorp Inc. heeft reeds sinds 2001 een gelijkaardig mijnbouw project lopen in Valle de Siria, Honduras, waar men na verschillende jaren van mijnbouwactiviteit vaststelt dat de watervoorraad vervuild is met zware metalen en op andere plaatsen volledig uitdroogt.

Andere projecten zoals dat van Skye Resources, eveneens een Canadees bedrijf, en z'n dochteronderneming CGN (Compañia Guatemalteca de Niquel) in El Estor, waar vlakbij het meer van Izabál, gedacht wordt een de explotatie van een nikkel mijn. Hoewel dit project nog in z'n beginfase zit, werden de lokale gemeenschappen reeds snel geconfronteerd met de gevolgen ervan: in Januari 2007 zette een honderd-tal sterke politiemacht lokale gemeenschappen op hardhandige wijze uit hun huizen en van hun gronden. Huizen en oogst werden achteraf in brand gestoken om te beletten dat de mensen terug zouden keren.

Bron : Catapa

14:09 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-16

Urutau, een indiaan met een missie

Vorige week probeerde hij al tevergeefs de koning al een brief af te geven, volgende week probeert hij opnieuw de veiligheidsmensen te omzeilen. Urutau, is een indiaan met een missie. "Ik wou tonen dat wij indianen in dit land geen rechten meer hebben."

Ik had hem al gezien toen ons koningspaar vorige week Rio bezocht. Hij was die kleine man met het lange grijze haar die kost wat kost een brief wou afgeven aan de Belgische koning. Stoere bodyguards met de donkerste zonnebrillen die je maar kan indenken, hielden hem tegen. De man was alleen, de veiligheidsmensen met veel. Hoe vastberaden de kleine man met de lange lokken ook was, koning Filip heeft hem nooit gezien, laat staan gesproken. Deze keer lukte het de man niet, maar bij het volgende bezoek van een buitenlands staatshoofd staat hij er opnieuw. Altijd maar met één missie: de zaak van zijn volk, de indianen, bepleiten.

Enkele dagen later ontmoet ik de man opnieuw en leer ik dat zijn naam Urutau is. Hoe klein is een wereldstad als Rio de Janeiro als je op een bevolking van meer dan 6 miljoen iemand twee keer kan ontmoeten. “Ik wou gewoon papieren afgeven aan de koning om te tonen dat wij indianen in dit land geen rechten meer hebben. Ze hebben ons alles afgenomen, eerst ons land, erna onze waardigheid en nu willen ze ook nog onze cultuur vernietigen.” Urutau zegt het met een afgemeten stem maar op een zachte toon. Als één van de leiders van de inheemse bevolking die aan het wereldberoemde Maracana-stadion woonde, heeft hij al genoeg vernederingen geslikt.

 

Maracana

Urutau neemt me mee naar het Maracana-stadion, de plaats waar de Olympische Spelen vorige week officieel geopend werden. Maar voor Urutau en zijn volk betekenen die Spelen niks. Integendeel, alles wat naar RIO2016 verwijst, voelt als een mes dat nog dieper in de wonde snijdt. Samen met de wereldbeker voetbal van 2014 vormden de Olympische Spelen het prefecte alibi om het indianendorp in de buurt van die voetbaltempel te slopen. Sinds 2006 hadden verschillende indianen-families het laatste stukje grond in Rio bezet dat officieel eigendom is van inheemse stammen. De indianen hadden er hutjes opgebouwd en bezetten maandenlang het oude koloniale gebouw dat er bij ligt. Deze stenen hebben voor de indianen namelijk een hoge symbolische waarde.

 

Het gebouw ligt op nog geen 100 meter van het Maracana-stadion en is voor het publiek afgesloten met hekken. Een politie-patrouille houdt er de wacht en moet iedereen maar vooral Urutau buiten houden. Dat lukt natuurlijk niet. Een indiaan is een krijger en die geeft nooit op. Mijn cameraman heeft amper zijn camera uitgepakt of het stamhoofd baant zich een weg langs de omheining om een spandoek van de stad weg te trekken. Dit koloniale pand is bijna 150 jaar oud, heeft een majestueuze allure maar oogt vandaag vervallen. De bekende Braziliaanse antropoloog Darcy Ribeiro opende er in 1953 het eerste “Museum van de Indiaan” in Latijns-Amerika. Decennia eerder, in 1910, had de toenmalige eigenaar, Hertog Alfred van Saksen-Coburg-Gotha, de grond en het gebouw aan de indianen geschonken om er een centrum ter bescherming van de inheemse bevolking te stichten.

 

Uitzetting

Juist ja, Urutau maakt zijn huiswerk en wist wel waarom hij onze koning wou aanspreken met die eigendomspapieren in de hand. Saksen-Coburg-Gotha, dat moet toch wel ergens via een bloedlijn of familiale vertakking tot bij hertog Alfred komen. Het stadsbestuur van Rio beloofde eerst om alles te laten staan en het gebied in stand te houden in ruil voor een vrijwillige teruggave van de gebouwen en de grond door de indianen. Maar de indianen waren al een keer te veel bedrogen en verwierpen alle voorstellen. Het gevolg was dat na de vriendelijke vraag het sterke bevel kwam om te vertrekken. Een bevel dat op wankele juridische gronden berust. En toen de wereldbeker naderde, raakte ook het geduld van de overheid op. Een militaire operatie met pantserwagens, helikopters, aanvalshonden en traangasgranaten jaagde de indianen uit hun dorp en museum. Een ruïne blijft over.

 

Het lot van Urutau staat model voor tienduizenden indianen in Brazilië. Ze werden verdreven van hun land en dorpen in het binnenland van Brazilië. Berooid zoeken ze dan maar de steden op. Naar schatting leeft ongeveer de helft van de volledige inheemse bevolking vandaag in steden. Daar worden ze geconfronteerd met een wereld die ze niet kennen en er zijn weinig kansen om uit de armoede te ontsnappen.


Net als twintigduizend andere indianen is Urutau verplicht om ergens een onderkomen te vinden waar hij niet tot last is. Hij woont nu ergens in een favela in het noorden van Rio. Onze weg ernaar toe beloofde al niet veel goeds: uitgebrande autowrakken, vuilnis overal en vervallen gebouwen zover je kan kijken.

 

Toch zet Urutau zijn strijd tegen de overheid en tegen het systeem van hieruit verder. In een favela waar twee drugsbendes elkaar bekampen over wie de koning van de straat is. Geen wonder dat Urutau zelf naar Majesteit Filip wou stappen in plaats van hem uit te nodigen bij hem thuis. De favela was te gevaarlijk voor een koninklijk onderhoud. Nog maar eens.

 

Wie meer wil weten over de strijd van Urutau kan terecht op de facebook-pagina “We must be dreaming”. “We must be dreaming” is een documentaire van de Vlaamse filmmaker David Dhert die de indianen jarenlang volgde in Rio.

 

bron : VRT

10:46 Gepost door Martina Roels | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |